blog.indonesiepagina.nl - Visum zelf regelen, geen corruptie

JAKARTA - Ik was het helemaal vergeten, maar Vivi zeker niet. Mijn paspoort ligt nog bij imigrasi voor de verlenging van het social-budaya visum. Om bij je vrouw te kunnen verblijven moet je een sociaal-cultureel visum hebben. Dientengevolge zijn Vivi en ik, als we bij elkaar zijn, sociaal-cultureel bezig, daarvoor mag zij mijn sponsor zijn, wat dat ook moge betekenen. Allemaal termen waar we voorheen nog nooit iets mee te maken hebben gehad, nu zijn ze voor ons gemeengoed.

Altijd wanneer buitenlanders bijeenkomen doemt de vraag op hoe het zit met je KITAS, dat is je verblijfsvergunning. Doorgewinterde expats weten daar niets van, want die laten dat soort zaken door het bedrijf (dat waarvoor ze werken en hen naar Indonesië heeft uitgezonden) regelen. De finesses van dat soort administratieve, juridische regelingen ontgaan hen ten enemale en met een al dan niet geveinste non-chalance kunnen ze dan zeggen dat ze daar ‘een mannetje’ voor hebben.

Aan de borreltafel onderscheiden deze mensen zich van aardse stervelingen zoals ik, die hun verblijfspapieren zelf moeten regelen. Wij moeten de procedures en de daarbij behorende verloopdata scherp in de gaten houden, anders overstay, dan moet je boetes gaan betalen en kom je in een apart register terecht, enfin dan kan verder verblijf in Indonesië bemoeilijkt worden.

In de veertien jaar die ik nu in Indonesië verblijf is me dat één keer overkomen, buiten mijn schuld om, toen de weg naar de luchthaven ondergelopen was en de airportbus er niet doorheen kon. Ik heb toen 19 uur in de bus vastgezeten, ook een belevenis! Twee dagen later probeerde ik het nog een keer, maar toen constateerde de immigratieambtenaar met een grote grijns op zijn gezicht dat ik drie dagen in overstay was. Protesten mijnerzijds dat de luchthaven toen officieel gesloten was mochten niet baten.

De man zat voor zijn eigen ‘extraatje’ te vechten, dus dokken moest ik. Een beetje Nederlander zou meteen bij de autoriteiten zijn beklag doen. Na zoveel jaren in Indonesië wonen is er bij mij al zoveel berusting ontstaan dat ik voor 60 euro geen stennis ga trappen. Degene die er toch tegenin willen gaan, gaan hun gang maar. Dit is een Derdewereldland. Ik trek niet ten strijde tegen dit soort vormen van corruptie, in mijn ogen is dat zinloos.

Neemt niet weg dat de immigratiedienst en ook de douane en de belastingdienst beruchte broeinesten zijn van vaak grootschalige corruptie. Als je een visum of verblijfsvergunning gaat aanvragen word je daar meteen mee geconfronteerd. Voor alle handelingen wordt meestal door de betrokken ambtenaar de hand opgehouden.

Het beeld bestaat dat alle Bule’s (blanken) rijk zijn, dus voelt men zich niet moreel bezwaard om aan hen een centje te verdienen. De procedures zijn niet altijd doorzichtig en hebben de neiging regelmatig veranderd te worden. En weejegebeente als er iets misloopt, dan wordt het dokken en dan gaat ’t niet om drie stuivers! Verloopdata kunnen soms om onduidelijke redenen overschreden zijn en als je geld onder tafel schokt blijkt dat - hoe kan dat toch? - plotseling toch weer niet zo te zijn.

Ik mag eigenlijk niet klagen. Ik maak geen gebruik van een servicebureau dat de papieren voor me regelt. Die zijn over het algemeen duur. Ik heb maar een social-budaya en Vivi regelt die zelf op het immigratiekantoor. Het schijnt niet zo vaak voor te komen dat de Indonesische echtgenote het zelf doet en op een of andere manier roept dat bij de ambtenaren een bepaalde zorgzaamheid op, want Vivi wordt volgestopt met goed advies. “Mbak, eerst naar dat loket, ja. Gewoon uw papieren afgeven. U hoeft niet te betalen, hoor.

Maak een beetje vaart, want ze gaan om twaalf uur eten. En daarna weer hier terugkomen, dan geef ik u wel een bonnetje voor ontvangst.” De hele procedure houdt in dat ze twee keer naar het immigratiekantoor moet en twee keer naar het ministerie van justitie en dat is allemaal voor een verlenging van één maand. En zo gaat het dan vier maanden achter elkaar. Vivi doet dit nu al ongeveer twee jaar zo. Je zou denken dat ze er helemaal gallisch van zou worden. Niets daarvan. Ze doet het graag.

Zij kent de mensen en de mensen beginnen haar ook te kennen. We zaten eens in de stad in een restaurant iets te eten, toen zij heel hartelijk door een mevrouw werd gegroet. Ik vroeg wie dat was. Oh, zei ze, dat is die mevrouw van loket zo-en-zo van imigrasi...

Ik heb het al door. In Indonesië moet je het werk door Indonesiërs laten doen. Daar moet je als Bule niet tussen gaan zitten, dat werkt alleen maar averechts.

Gerelateerde blog artikelen (categorie 'Cultuur'):
17 April 2011 · Overbeladen vrachtwagens slopen wegen op Bali
20 February 2011 · Mogelijk einde aan import films door hoge belasting
12 September 2010 · Indonesië heeft rijkste culturele erfgoed van Zuidoost Azie
20 August 2010 · Staatsspoorwegen komen met 'alleen vrouwen' wagons
20 May 2010 · De weg repareren tussen de regen door
26 March 2010 · Dangdut toch geen porno!?