YOGYAKARTA - Gisteren, na een goede nachtrust zonder al te veel uitspattingen van de Merapi vulkaan, gingen we op de motor direct na het ontbijt op pad om te zien wat er buiten de stad merkbaar was van de uitspattingen van de Merapi vulkaan. Dat dit ernstig moest zijn was wel duidelijk. Hoe ernstig? Dat wist ik niet, want ik had zoiets nog nooit van dichtbij meegemaakt.
Omdat ik het gebied redelijk goed ken - heb toch drie jaar in Yogyakarta gewoond en toerde toen ook met regelmaat over de wegen rond de Merapi - besloot ik eerst maar direct naar het noorden te rijden in de richting van Kaliurang. Zoals verwacht kwamen we hier niet ver, bij kilometer 14 was een barrikade opgeworpen en stond een handjevol agenten om ervoor te zorgen dat alleen inwoners verder konden.
We zakten daarop af om via een binnendoorweg naar de doorgaande weg naar Magelang te komen. Deze brede vierbaansweg was hier nog redelijk schoon, net als elders in en rond de stad Yogyakarta. Enkele kilometers verderop was de situatie iets witter geworden en doordat de laatste regendruppels ook alweer verdampt waren, was het een behoorlijk stoffige bedoeling.
We naderden Muntilan snel, omdat niemand echt langzamer ging rijden door de opgeworpen stofwolken en we zelf ook geen verkeersproblemen wilden veroorzaken. Ineens werd de wereld om ons heen een heel stuk grijzer en stokte het verkeer toch. Twee rijbanen werden één en om ons heen waren afgeknapte bomen en flauwgevallen palmbomen te zien.
Een knalgeel verkeersbord staat aan de rand van de doorgaande weg tussen Magelang en Yogyakarta in een asgrijze omgeving na een recente asregen veroorzaakt door de Merapi vulkaan. © indonesiepagina.nl
Hier lag dan ook aanmerkelijk meer as, een dikke centimeter. Met al dat gewicht op de daken was het dan ook niet verwonderlijk dat er her en er daken zijn ingestort. Bomen die enigsinds buigzaam zijn hangen reeds op de grond en zelfs het immer buigzame bamboe is op veel plaatsen veranderd in een bos sprokkelhout, reeds in stukken gebroken.
De stad Muntilan zelf heeft geen stroom meer voor een groot deel. Wel wordt er door PLN met man en macht gewerkt de stroomvoorziening te herstellen, maar echt voorspoedig gaat dit niet omdat een groot gebied getroffen is en bomen geen rekening hebben gehouden met deze kabels toen ze neerkwamen.
Regen die een dag na de uitbarsting volgde zorgde er tijdelijk voor dat Muntilan in een grote modderpoel veranderde, maar deze was gisteren alweer opgedroogd zodat alles weer direct in een grote stofboel kon veranderen. Ondanks dat er 'slechts' enkele centimeters as was neergekomen hier, is alles wat te zien was volledig bedekt.
Buiten dat is het ook wel duidelijk dat het openbare leven hier voorlopig niet meer op gang zal komen, al helemaal niet zolang de Merapi vulkaan nog zo actief is en ieder moment weer een nieuwe aswolk uit kan blazen die vervolgens waar dan ook weer neer kan komen. Over het algemeen is sfeer er één die inderdaad wel een beetje in de buurt komt van een oorlogszone.
Elders rond de zwaar getroffen gebieden rond de Merapi vulkaan zal dat niet anders zijn, maar dat zal de komende dagen moeten blijken omdat ik nog een aantal plekken op mijn 'verlanglijstje' heb staan. Ik wil nog naar het gebied Cangkringan in Klaten. Dat is afgesloten, maar er zijn vast wel goede foto's te maken en impressies op te doen. Andere plekken komen er zeker nog wel bij, aangezien we hier pas net zijn neergestreken.
'Blog' feed