blog.indonesiepagina.nl - Een tripje naar Cagar Alam Pangandaran

PANGANDARAN - Nog kuchend van de rit naar huis door de regen in de vroege avond gisteren draaide ik me nog een keertje om. Het was nu toch echt droog geworden. Had het toch nog erg lang geregend, en dat terwijl het al midden mei was. Daar hoor je maar weinigen over klagen hier, want hoewel de wegen langer kapot blijven, na de regentijd worden die gemaakt, groeit de nieuwe oogst als kool nu.

Omdat ik me het niet voor kon stellen dat Pangandaran echt niet meer had dan een strand vol met Indonesiërs en rotzooi, wat eenzame vastgeroeste hoertjes die zonder schaamte Javaans praten waar hun 'gast' - de bule man met de portemonnee - bij is en nog wat ander standaard vakantie-oord dingen moest en zou ik deze zondag gebruiken om wat meer te zien.

Ik stond om zes uur naast mijn bed nadat ik al veel eerder in de morgen bezigheid om me heen hoorde. Ik wilde het toch nog een beetje rustig aan doen, bovendien zou niemand me echt missen in die vroege uurtjes van de dag dat mensen naar de markt gaan en hun huisje eens goed vegen voor de dag echt warm begint te worden.

Door de standaard perikelen met internet - vrijwel niet beschikbaar in dergelijke 'afgelegen' gebieden maar wel iets noodzakelijks voor me - duurde het even voordat we weg konden. Bovendien was het zo dat de gids, een buurman natuurlijk, nog even op zich liet wachten omdat er nog wat kerja bakti (gemeenschapswerk) gedaan moest worden bij de moskee om de hoek.

Net na tienen gingen we met zijn vijven op pad richting Cagar Alam Pangandaran, een klein natuurreservaat - of iets wat er op moet lijken in ieder geval - waar een toeristische trekpleister van is gemaakt. Je kunt je motor en auto hier direct voor de ingang parkeren, maar van daar uit is het toch echt lopen geblazen.

Er liggen her en der wat natuurlijke en met mensenhanden gemaakte grotten. Die tweede groep is afkomstig uit de Japanse tijd. De Japanners hebben hier met dwangarbeid tussen 1941 en 1945 een aantal bunkers aangelegd om er zeker van te zijn dat er geen inval zou kunnen plaatsvinden via Pangandaran.

Er zijn gidsen aanwezig zie je graag een zaklamp verhuren en je aangeven hoe de tsunami-evacuatie route verloopt terwijl de meesten al wel een zaklamp op hun hape (mobiele telefoon) hebben en die route ook gewoon met grote borden in rood en wit staat aangegeven. Uiteraard moet men voor dit gidsen een fooi hebben.

Waarschuwingsbord voor tsunami's in het reservaat bij Pangandaran. © indonesiepagina.nl

Voor de 7.000 Rupiah entreeprijs krijg je netjes twee losse kaartjes. Wil je echter de grootste natuurlijke grot in, dan wordt je vriendelijk maar wel dringend verzocht nog wat geld te laten gaan voor onderhoud van het geheel. Uiteraar gaat dit in eigen zak, je hebt immers al betaald bij de entree. Nee zeggen kan ook en levert buiten wat minder vrolijke gezichten verder geen nadelige gevolgen op.

Vanaf de wat hogere plekken - ja dat is even wat klimmen in tropische omstandigheden, maar er ligt vaak een pad - heb je een mooi uitzicht over een deel van de kustlijn van Pangandaran met hier en daar een wat groter hotel, honderden blauw-witte vissersboten en duizenden vakantiegangers die zich in de hitte van de middag toch op het strand wagen.

Helemaal aan het eind van dit parkje is een mooi wit strand met veel bomen en mannen die je fel oranje reddingsvesten en snorkels willen verhuren. Vanaf dit strand kun je ook een boot huren om de buurt vanaf zee te verkennen. Uiteraard is lekker met je gat op het witte zand zitten. Er is geen eten of drinken te koop, dus dat zul je zelf mee moeten sjouwen vanaf de parkeerplaats.

Gerelateerde blog artikelen (categorie 'Toerisme'):
16 May 2010 · Een vreemde wens: toeristenvisa van drie jaar
09 May 2010 · Nieuwe controle immigratie vliegveld Bali opgeschort
08 May 2010 · Groeiend aantal toeristen voor Bali
03 May 2010 · Nog langere rijen bij immigratie in Indonesië
14 April 2010 · Jakarta zou 1,6 miljoen toeristen moeten trekken
11 April 2010 · Toerisme zal lijden onder verhoging belasting alcohol