blog.indonesiepagina.nl - Een paar uurtjes Jalan Jaksa

JAKARTA - Ik ben er al vaker geweest en heb er in het verleden ook wel eens wat over geschreven. Het blijft echter een leuke en vooral makkelijk bereikbare plek om even snel een hapje te eten en een Large Bintang te verwerken voordat de tweede helft van de dag kan beginnen. Even een paar uurtjes zitten gewoon om bij te komen van de eerste deel van de dag.

Uiteraard kun je op steenworp afstand in Plaza Indonesia of Grand Indonesia ook prima eten, maar soms heb ik toch het gevoel dat eens over te slaan. Waarom dat is weet ik niet echt. De grote winkelcentra zijn vaak identiek aan elkaar en echt sfeer hangt er over het algemeen ook niet. Schoon is het er wel, maar omdat ik gewoon op mijn voeten loop, maakt me dat ook niet echt heel veel uit.

Daar zat ik dus, in mijn lange spijkerbroek en blouse al zwetend op een houten stoel in een restaurantje in Jalan Jaksa. Dat zweet zou vanzelf wel wegtrekken omdat ik vanaf Sarinah hier naartoe gelopen was. Dat is vaak een minder goed idee, vooral als je niet tegen hitte kan. Flesje water dat ik eerder had gekocht was bij aankomst hier dan ook al leeg.

Ik bestelde een eenvoudige lasagna en dus een grote fles Bintang, met het verzoek de koudste uit de koelkast te pakken, voor je het weet staat je een lauwe fles gelig spul voor je neus, dat zoek ik niet. De restaurantjes hier zijn niet bekend om hun uitmuntende klasse. Dit zijn de soort plekken waar je buiten even snel een hapje eten ook net zo snel een gruwelijke buikloop op kan lopen. Lasagna kan eigenlijk niet fout gaan, dus meer een keuze uit voorzorg.

Het personeel hing achter de kassa over de toonbank, wat lokaal volk dat bij de inboedel leek te horen was of bezig met het aanbrengen van een dikke laag make-up of zat aan zijn twee baardharen te frunnikken. Mijn bier werd iets te hardhandig op de glazen plaat gezet. Niemand keek op, en ook niet eens een 'sorry'. Omdat men Engels praatte, hing ik ook maar even de toerist uit.

Ik paste echter met mijn lange broek en blouse niet echt in de scene zo leek het. Hoewel ik niet het idee had in een reggae-bar te zitten kwam er een vies uitziende bule binnenwandelen. Korte gerafelde broek, flip-flop sandalen, van dat ongewassen dreadlock haar op zijn kop en aan de linker kant een donkerbruin Javaans grietje dat iets te lang op het strand van Bali had gelegen.

Wat ze bestelden hoefde ik niet te raden. Dat soort volk, ooh lekker oneerbiedig, komt overdag alleen een flesje water halen, maar neemt wel een tafel voor vier personen in beslag. Gelukkig dat het hier niemand ene donder uitmaakt, er waren geen andere klanten en bovendien wordt er toch niets van gezegd als je te lang ergens zit zonder omzet te maken.

Aan de overkant van de straat kwamen drie bijna blank witte Chinese grieten aanlopen, bovendien gekleed in vlekkeloze strak witte outfits. Hun lange zwarte haren reikten tot halverwege de rug, dus moest er voortdurend mee gespeeld worden. Zij zijn de tegenhangers van de kettingrokende papzak van een sigarettenverkoper op de hoek van de straat, maar verkochten net zo goed sigaretten, al was het van één merk: Sampoerna.

Terwijl ik net halverwege mijn Large Bintang was vertrok vies rastahaar en strandliggertje weer. Het was kennelijk toch te warm om gewoon te zitten, of mevrouw moest haar kleurtje bijwerken, dat kan ook. Ze liepen schuin de straat over in de richting van het Asrama Haji (soort kosthuis voor bedevaartsgangers), dat tussen tientallen cafeetjes, restaurantjes en afwerkkamers precies in het midden van de straat gelegen is. Leven en laten leven.

De drie spierwitte Chinese grieten duiken eerst de 24-uurs winkel binnen - even onder de airconditioning - om vervolgens het restaurant binnen te lopen. Ze komen echter niet tot de ingang, want een oudere blanke man, grijs haar, bijna kaal bovenop, schiet de leukste van de drie aan na ze kortstondig geobserveerd te hebben. Hij maakt een kort praatje in zijn beste Engels met haar, en zij antwoordt lachend van de zenuwen op haar beste Engels.

Uiteindelijk geeft de beste man de griet een briefje van 100.000 Rupiah voor 1 pakje sigaretten. Het wisselgeld mocht ze houden. Wat een aardig gebaar, zolang ze het telefoonnummer op het biljet maar belt aan het begin van de avond. De inmiddels kontkrabbende pemuda ('jongere', maar meer een term voor 'rondhangers' van alle leeftijden tegenwoordig) spreekt het grietje aan als de man de straat oversteekt. "Geef mij een pakje sigaretten joh!" met lichte dwang, "je hebt al cepek ('honderd', als in 100.000 Rupiah) gehad.".

Het meisje geeft een pakje Sampoerna aan de gozer en sluit zich aan bij de andere twee. Ik drink het overgebleven bodempje op en vraag in het Engels om de rekening. Twee slome grieten komen enigsinds tot leven, maar alleen om te bepalen wie er heen en weer loopt om mijn geld op te halen. Braaf wacht ik ook nog eens op mijn wisselgeld en laat - zoals het hoort - geen wisselgeld achter. Ik liep met een omweggetje weer richting Jalan Sudirman om daar op de bus te stappen naar ... Grand Indonesia.

Gerelateerde blog artikelen (categorie 'Reizen'):
17 March 2010 · Nieuwe internationale vliegveld Lombok nog altijd niet open
06 March 2010 · Oplossing voor overvolle terminal 1A Soekarno-Hatta in zicht?
01 March 2010 · ticketindonesia.info: jouw website voor e-tickets in Indonesië
01 March 2010 · Verdere vertraging opening nieuw vliegveld Lombok
26 February 2010 · Het lange wachten op een visum op vliegveld Bali
25 February 2010 · Magazine: 'Vliegveld Bali een van de lelijkste'