blog.indonesiepagina.nl - Het zwangere paraplu-meisje

JAKARTA - Tijdens regen verzamelen zich vaak kinderen bij bruggen, bushaltes en andere drukke plekken om daar hun grote paraplu's te kunnen verhuren aan mensen die liever droog dan doorweekt aankomen op hun bestemming of een taxi willen opzoeken zonder dat ze binnen enkele seconden drijfnat zijn.

Een van die kinderen die daar stonden was een zestienjarig meisje dat op blote voetjes met en ronde buik stond te wachten op een klant die haar een fooi van 1.000 Rupiah (nog geen 8 eurocent) zou geven. Dat ze 16 was wist ik omdat ik dit, na een half uur het schouwspel van de rennende kinderen en norse Indonesiërs die droog blijven dankzij de hulp van die kinderen, uiteindelijk gevraagd heb.

Het meisje wilde niet op de foto, iets wat ik ook niet verbazingwekkend vond, maar dat was dan ook niet de vraag die ik haar wilde stellen. Die ronde buik was namelijk een teken dat ze nog maar een paar maanden weg was van het op de wereld brengen van een kindje. De zestienjarige had geen andere manier van inkomen.

Eenmaal in een bepaald circuit is het erg moeilijk om er uit te komen en daadwerkelijk iets van je leven te maken. Dat geld al helemaal voor de Indonesische armen die met opzet arm en dom gehouden worden. Hoewel armen vaak maar lastig zijn en om geld vragen is het toch wel verdomde handig dat die armen diezelfde klagende mede-Indonesiërs helpen met het aanreiken van een paraplu als het regent.

Ook worden kinderen gebruikt om de 3-in-1 politiek in stand te houden. Op werkdagen en tussen bepaalde tijden mogen personenauto's met minder dan drie personen niet op bepaalde wegen rijden. Een kind aan boord nemen is dan een eenvoudige en goedkope oplossing. Hoewel het strafbaar is, is dit ook weer een voorbeeld van het nut van een grote groep armen.

Dit meisje ging inderdaad ook wel eens als jockey - zoals het meerijden met vreemden hier genoemd wordt - mee in de auto. Dit zijn korte ritjes van enkele minuten vaak en ook hier krijgt ze weer een fooitje voor van een paar duizend Rupiah's in muntgeld of vieze bankbiljetten. Ze stapt net buiten de 3-in-1 zone weer uit, buiten het zicht van de politie uiteraard.

Gelukkig regende het nu, want dit was leuker werk dan bij mensen in de auto zitten, vooral ook omdat het verboden is, en iemand een paraplu aanreiken niet. Hier hield ze dus aan het eind van de dag meer geld aan over. Het regenseizoen is echter maar een paar maanden per jaar, en bovendien regent het vaak maar enkele uren per dag, dus het was alsnog hard werken.

Zo hard dat ze werkelijk geen idee heeft wat er met haar gaat gebeuren als haar kind ter wereld komt. Werken kan ze dan niet meer, hoewel, eventueel zou ze het kind kunnen verhuren aan een andere persoon om er nog zieliger uit te zien om zo meer giften te kunnen ontvangen van bestuurders in de stad. Zij zelf wilde niet gaan bedelen, kennelijk is dat voor mensen beneden haar klasse, mensen die niets willen of kunnen.

Helaas is het niet dat ze er rijk van wordt, ze staat op haar blote voeten op het natte ijzer van de loopbrug, haar natte zwarte haar samenknijpend om er wat druppels water uit te knijpen. Enkele minuten later wordt ons gesprek abrupt beëindigd; een Indonesiër grist de paraplu uit haar hand, werk aan de winkel.

Kinderen met paraplu's staan onder aan de voetgangersbrug te wachten op klanten.

Gerelateerd blog artikel (categorie 'Cultuur'):
01 December 2009 · De paraplu-kinderen bij de brug