blog.indonesiepagina.nl - De paraplu-kinderen bij de brug

JAKARTA - Gisterenmiddag laat was ik nog in Jakarta. Niet geheel volgens mijn planning, maar dergelijke planningen gaan nog wel eens fout in dit land, en zelfs dan is er nog geen man over boord, want er is altijd wel een manier te vinden om jezelf te vermaken en vervolgens nog thuis te komen ook.

Ik liep rond een uur of vijf in de buurt van Blok M in Zuid Jakarta rond om een hapje te gaan eten om daarna richting huis te keren, maar ik zag al dat er een lekker noodweer op komst was. Een donkere lucht kwam vanuit het oosten over de stad aanrukken en er waren tevens al wat verfrissende rukwinden. Nog voordat het donker was had het wajang-spel van wolken en bliksem al aangevangen en begon het niet veel later ook te regenen.

Ik stapte net na zessen de Busway bus uit en zag tot mijn schrik dat de bus naar Lippo Cikarang de halte aan de overkant van de vierbaansweg voor Ratu Plaza reed. Die had ik dus gemist. Wel zou er over een half uur weer een kans komen, want de bussen reden over het algemeen behoorlijk op tijd.

Het noodweer was inmiddels met alle geweld losgebarsten. Ik kon weinig anders dan wachten op het onderste gedeelte van de voetgangersbrug die de oostelijke en westelijke kant van de brede 'protocol-weg' en het busstation in de middenberm met elkaar verbind. Er stonden tientallen anderen op een rijtje te wachten op hun bus, dus ik zou me hier wel vermaken in dat half uurtje wachten.

Dat half uurtje liep al snel uit tot meer dan een half uur. Ik vermoedde dat er ergens een fikse file stond op de snelweg vanuit de richting Bekasi, dus ik had nog wel meer tijd dan slechts enkele minuten. Ik had geen zin om door de regen te moeten lopen, en bovendien zou het zomaar kunnen dat mijn bus onverhoopt toch nog zou verschijnen. Niets is zeker wat dat betreft.

Mijn oog viel op enkele paraplu's bij het einde van de brug. Eronder een aantal kinderen, rillend en nat van de regen. Zij waren de verhuurders voor een droog plekje onder hun grote paraplu's zodat Indonesiërs die het toch nodig vonden om in dit weer ergens naar toe te lopen in ieder geval droog aankwamen.

Voor een fooitje van duizend Rupiah gaven zij hun paraplu af aan de haastige Indonesiër met laptoptas die er met de paraplu vandoor lijkt te gaan als deze eenmaal is overgedragen. Het kind, varierend van een jaar of vijf tot een zestienjarig hoogzwanger meisje, steevast op blote voetjes, huppelt er dan snel achteraan om er zeker van te zijn dat ze hun fooitje ook daadwerkelijk ontvangen.

Enkele minuten nadat ze verdwenen zijn zijn ze ook net zo snel weer terug om een nieuwe klant op te wachten. Ze doen dit op een Indonesische manier door met zijn allen direct voor de uitgang van de brug te wachten, terwijl aan de zijkant wachten ook prima kan. Hun klanten weten immers toch wel dat er paraplu-kinderen klaarstaan en ze hebben een paraplu boven hun hoofd om droog te blijven gedurende het wachten op klanten.

Mensen staan op de loopbrug voor Ratu Plaza in Zuid Jakarta te wachten in afwachting van hun bus.