blog.indonesiepagina.nl - AirAsia op zijn Indonesisch

YOGYAKARTA - Met een vlucht in de middag ging ik op weg van Yogyakarta naar de hoofdstad van Indonesië, Jakarta. Voor het eerst zou ik voor deze route gebruik maken van de services van AirAsia. Het wordt AirAsia genoemd, maar in feite is het een dochteronderneming, die Indonesia AirAsia heet. Dit is ook terug te zien aan de code die gebruikt wordt door de maatschappij; waar AirAsia de code AK gebruikt, gebruikt Indonesia AirAsia de code QZ.

AirAsia heeft er echter wel alles aan gedaan om de kwaliteit van het moederbedrijf tot over de landsgrenzen van Maleisië; in Indonesië; te importeren. Vrijwel alle services die aangeboden worden in het kleinere buurland zijn ook in Indonesië gewoon verkrijgbaar. Extra betalen voor mogelijk meegenomen bagage, eventuele maaltijden en het 'eerder-dan-de-rest-aan-boord-gaan' Xpress Boarding. Fijn ook dat dit allemaal via internet geboekt en met een creditcard betaald kan worden.

Het is niet alleen het gemak waarmee ik kon boeken wat voor mij bepaalde of ik met AirAsia zou vliegen. Ik zoek normaal gezien gewoon het goedkoopste ticket op en vlieg daarmee. Veiligheid van de maatschappijen hier in Indonesië is altijd een punt van discussie, maar als ik alleen vlieg hoef ik niet met mezelf in discussie om te bepalen dat een goedkoop ticket een prima alternatief is voor de altijd toch weer te dure Garuda Indonesia tickets. Duur vaak niet vanwege de prijs, maar vanwege de waardeloze service en de met bamboe en rotan bij elkaar gehouden vliegtuigen.

Een van de spiksplinternieuwe vliegtuigen van Indonesia AirAsia (PK-AXC), hier op zijn vlucht van de fabriek in Toulouse, Frankrijk, naar de eigenaar onder een ander registratienummer. Foto Olav Rhensius / Propfreak Collection

Liever dus een ander oud vliegtuig voor een lagere prijs. Voor 339.000 Rupiah kon ik de middagvlucht van AirAsia vanaf Yogya pakken. Voor dat geld kreeg ik geen doosje met een droog bolletje brood, een kleine Kit Kat en glaasje water. Ook kreeg ik geen stoelnummer en geen 'your personal copy' van het Garuda Magazine die je niet eens mee mag nemen na je vlucht. Wel kreeg ik dat Xpress Boarding - de prijs hiervan inbegrepen in de 339.000 Rupiah totaalprijs, waardoor ik met een select groepje van een man of tien als eerste aan boord mocht.

Zodoende belandde ik op stoelnummer 1D van het oude vliegtuig dat hoogstwaarschijnlijk al enkele tientallen jaren dienst had gedaan voor andere maatschappijen. Waar AirAsia vliegt met uitsluitend nieuwe Airbus toestellen, moeten de dochterondernemingen (Thailand en Indonesia) het vaak doen met vliegtuigen uit de oude doos, mogelijk overgenomen van de maatschappij die eerder met code QZ vloog; het Indonesische Awair (Air Wagon International) dat na jaren niet gevlogen te hebben voor 1 Ringgit werd overgenomen door AirAsia en omgevormd werd naar Indonesia AirAsia.

Het vliegtuig zelf was niet schoongemaakt, althans niet goed genoeg, want zoals gewoonlijk in vliegtuigen in Indonesie wordt er zo min mogelijk gedaan tussen vluchten zodat er precies genoeg tijd is om passagiers uit te laden en weer in te schepen. Dit gaat vaak door middel van enig duw en trekwerk, maar op tijd vertrekken is regelmatig nog een illusie. Geluk was betreffende dit onderwerp aan mijn zijde. Er hoefden slechts een man of dertig aan passagiers in het vliegtuig, dus binnen de kortste keren trok de oude kist zijn wielen van de landingsbaan op weg naar Jakarta.

Het was enkele dagen later dat de wereld precies omgekeerd was. Bij aankomst op het vliegveld bij Jakarta was de lucht strakblauw, maar zodra er ingechecked moest worden betrok de lucht razendsnel. Rond vertrektijd stond het ogenschijnlijk nieuwe vliegtuig al bij de gate. Aan boord gaan was er echter nog niet bij want voor het volle vliegtuig aan passagiers in beweging kwam brak een noodweer los. Met enkele blikseminslagen in de gebouwen van het vliegveld en het losbreken van een echte tropische wolkbreuk zat er niets anders op dan te wachten tot het beter zou worden.

Dat werd dan ook netjes gedaan. Onder het wachten stroomde het water in een rap tempo over de vloer van de wachtruimte naar binnen. Dweilende en vegende luchthaven-medewerkers ten spijt was voor eenieder te zien hoe de grootste luchthaven van Indonesië het niet droog kon houden tijdens een bui als deze. Uiteindelijk liep het water zelfs de trap af. Passagiers hoefden er op dat moment niet voorbij gelukkig. Direct na de bui werd er als een gek begonnen met droogmaken van de paden en een half uur later konden we alsnog aan boord. Dit vliegtuig zat wel aardig vol, dus hier kwam mijn Xpress Boarding wel goed van pas.

Ik plofte wederom neer op stoel 1D nadat ik mijn tas in het bagagevak direct boven mijn hoofd had gestopt. Toen zag ik pas dat ik in een spiksplinternieuw vliegtuig zat. Veel nieuwer dan dit kon je volgens mij niet hebben, zelfs de gespen van de veiligheidsgordels hadden amper krassen door gebruik. Dit vliegtuig had dan ook duidelijke en complete bestickering in het Engels en Indonesisch, alle veiligheidskaarten waren nog aanwezig en het vliegtuig was schoon. Nog wel, want er kwamen buiten een handjevol toeristen voor het merendeel Indonesiërs het vliegtuig binnen.