blog.indonesiepagina.nl - Regenseizoen kondigt zich aan met donderend geraas

YOGYAKARTA - Het duurde echter geen vijf minuten meer voordat ik de eerste druppeltjes voelde neerkomen. En dat was geen spatwater van een voorbijrazende vrachtwagen meer, maar regen. Ik ging er nog van uit dat ik gewoon te snel reed voor de overtrekkende bui, maar dat was ook maar schijn. De daadwerkelijke situatie was veel natter dan deze paar druppels regen, maar dat zou pas later duidelijk worden. Aangezien de regen intensiveerde besloot ik ergens aan de kant van de weg - geen idee waar - een plekje op te zoeken om onder het genot van een kop hete jeruk hangat (heet water met daarin een klein sinaasappeltje uitgeperst) en een Sampoerna sigaretje de situatie even te bekijken.

Dat even bleek al snel wat langer te worden. De regenbui leek niet meer weg te trekken in de richting van Jogja, maar intensiveerde flink. Ook zat er op afstand flink wat weerlicht in, van die mooie opkleurende wolken tussen de lichte regen door. Dat er onweer in een bui zit is leuk, zeker op een afstandje, maar het geeft wel duidelijk aan dat het niet een klein buitje is. Alleen al aan het feit dat het weerlicht over het gehele noordwesten en westen was waar te nemen moest een teken aan de wand zijn dat deze eerste druppels gevolgd zouden worden door nog veel meer regen.

De doorgaande weg gezien in de richting van Yogyakarta. In de achtergrond een donkere wolkenlucht. Luchten zoals deze zijn een duidelijk teken van naderend onheil. Archieffoto. © indonesiepagina.nl

Toen mijn glas jeruk hangat bijna leeg was zag ik de bui letterlijk nog altijd hangen. Hier was weinig goeds meer van te maken op dit moment. En ineens realiseerde ik me dat dit wel eens veel langer kon gaan duren dan slechts een glas warm water met een smaakje. Ik moest het er toch maar eens op wagen om thuis te komen en stapte de regen in om te pogen met een redelijke snelheid in de buurt van de stad te komen, alwaar ik dan onder het genot van wellicht meer glazen warme drank en mogelijk zelfs een eenvoudige maaltijd de regenzone - een bui was het allang niet meer - uit kon zitten.

Ik ben geen held in slecht-weer-rijden, laat staan als het donker is. Geheel tegen mijn princiepes in reed ik op een motor, zonder enige noemenswaardige bescherming tegen de neerslag buiten mijn helm, in het donker door de regen. Ik volgde zoveel mogelijk mijn voorgangers op de aardedonkere stukken waar geen straatverlichting was of deze niet in gebruik was. En dat zijn hier geen kleine stukken over het algemeen. Op sommige delen moest ik met gebruik van mijn groot licht de stippellijn tussen de twee rijbanen gebruiken als leidraad om tot een volgend gebied met werkende lichten te komen.

Mooie wolkenluchten als deze zijn mogelijk rond Magrib, zonsondergang. Archieffoto. © indonesiepagina.nl

Dat was geen doen. Ik wilde maar al te graag thuis zijn, maar dat niet met gevaar voor eigen leven. Ik realiseerde me dat ik maar beter een nieuwe plek kon opzoeken om onder een oranje stukje plastic weer te gaan zitten wachten. Dat deed ik dan ook snel, en voor ik het wist zat ik met een hete bak mi goreng voor mijn neus. En ook nog maar een jeruk hangat om het verhaaltje compleet te maken en weer lekker op te warmen. Gelukkig waaide het niet maar regende het alleen erg hard bij vlagen. Nog vervelend, want zo kom ik natuurlijk nooit thuis.

Het was reeds enkele uren later, nadat de maaltijd verorbert was en ik me op de hoogte had gesteld van alles en iedereen rond het eetstalletje, toen ik er echt geen zin meer had en besloot het gesprek netjes af te sluiten om mijn weg naar huis te vervolgen. De regen was inmiddels voor het grootste gedeelte uit de lucht en met het vooruitzicht op een lekkere douche thuis en vervolgens een lekker warm dekbed - want het is echt koud op de motor in de regen, ook in de tropen, neem dat maar van mij aan.

Hoewel ik in de regen thuis kwam, was ik blij dat ik mijn belangrijke spullen als portemonnee (hoewel bijna leeg), STNK (eigendomsbewijs voertuig) en HP (spreek uit haa-pee; mobiele telefoon) netjes in mijn kofferbak achter op de motor kan doen. Hoe vaak mensen er geen grapjes over maken dat het er niet echt uit ziet op een eenvoudige Honda kan ik niet meer tellen, maar nu blijven mijn spullen lekker droog en dat ik dan dik zes uur later dan verwacht thuis kom is bijzaak. Ik heb weer een goede dag gehad en het regenseizoen lijkt weer begonnen te zijn.