blog.indonesiepagina.nl - De laatste minuten van het droge seizoen

YOGYAKARTA - Het is 8 oktober 2008 in de ochtend als ik me opmaak voor een ritje naar buurstad Solo. Dit omdat ik nog wat postzegeltjes moest hebben voor in mijn albums. Het sparen van punten doe ik hier niet, die zijn omgerekend toch geen drol waard en 50 Rupiah korting op een flesje ijsthee van 3.500 Rupiah hoef ik ook niet. Die postzegels wil ik echter wel maar al te graag hebben, waardoor het af en toe kan voorkomen dat ik er wat meer moeite voor moet doen dan slechts een ritje naar het hoofdpostkantoor hier in het centrum van de stad, aan het andere eind van de 'Malioboro'.

In de ochtend, nog voor de klok van half acht, zat ik lekker aan het brood met eitje bij te lezen over de zich in rap tempo voltrekkende financiële crisis. Het was al bewolkt, dus de was zou aan het eind van de dag zeker niet droog zijn. Het was echter pas een paar uur later dat ik vertrok in de richting van Solo. Aangezien het bewolkt was, werd het niet al om half tien smoorheet. Ik hoopte erop dat ik onder de bescherming van dit dunne laagje wolken in ieder geval tot aan Solo zou komen, de terugreis kon in de namiddag mocht het toch nog te warm geworden zijn.

In het open landschap ontstond deze mooie laaghangende wolkenformatie. Archieffoto. © indonesiepagina.nl

Op de weg naar Solo bleef het inderdaad bewolkt, egaal grijs met een redelijke temperatuur. 'Nederlandse wolkenluchten', zoals dat dan zo mooi heet. Hoewel saaie grijze dagen hier vrij zeldzaam zijn, komen ze zeker wel voor. En ze zijn inderdaad saai omdat het zonnetje toch vaak zorgt voor een opleving van activiteit. Als het zo'n beetje op het punt van motregen hangt de hele dag, dan blijft men lekker binnen, bang om doorweekt en rillend van de kou weer thuis te moeten komen om daar vervolgens een koude mandi te nemen.

Waarvoor ik op het postkantoor moest zijn kon ik in een half uurtje afronden. De immer lachende Agung van de afdeling ritel filateli hielp mij aan het benodigde materiaal nadat we elkaar eerst nog de beste wensen hadden gegeven vanwege Idul Fitri een week geleden alweer. Na het postkantoor snel een hapje eten in de Waroeng Steak & Shake waar ik enkele jaren geleden een naar mottenballen smakende 'steak' te pakken had. Nu geen lapje vlees met mottenballensmaak gelukkig. Goed dat ik nog eens terug ben gegaan, want over het algemeen kun je in die tent niet klagen over wat je voor je neus krijgt, zeker niet als je de prijslijst kent en je voor een snelle maaltijd komt.

Donkere wolken boven Yogyakarta op een archieffoto. © indonesiepagina.nl

Na de snelle lunch door naar het winkelcentrum. Hoewel we er daarvan in Jogja ook meer dan voldoende hebben, moet ik ook maar net zin hebben om een blouse op de kop te tikken voordat de hordes dik opgemaakte en in panty's gehesen Matahari-medewerksters je de kop gek maken. Na een kort rondje zag ik al dat dit niet iets zou worden, maar vreemd genoeg had ik al wel weer honger. Bij het verorberen van een mi kuah op de 2.5e verdieping van het winkelcentrum viel me op dat de lucht richting het westen aardig donker was. Tijd om naar huis te gaan dus, want ik herinnerde me dat ik mijn regenmantel (gelijkend op een stuk dekzeil) niet had meegenomen.

Voor ik het zelf wist zat ik op de motor de stad uit. De mooie tweebaansweg vanaf Kartosuro tot vrijwel voor mijn huis in Jogjakarta is op zulke momenten een ideaal stuk om lekker vaart te maken, voor zover het nodig is om enkele minuten eerder thuis te zijn Nu had ik niet de verwachting dat ik op tijd zou zijn, maar het was in ieder geval het proberen waard, die vergeten regenmantel in mijn achterhoofd. Enkele kilometers buiten Kartosuro echter was het wegdek aan het opdrogen van ogenschijnlijk recentelijk gevallen neerslag.

Voor Klaten was het wegdek nog altijd nat. De bui verplaatste zich dus in de richting waar ik heen moest zo te zien. Dat was gunstig te noemen. Nu maar kijken hoever ik zou kunnen komen. Immers was het vanaf de bypass onder de stad Klaten door nog een dik half uur voordat ik weer in de stad Yogyakarta was alwaar ik wat beter kon schuilen dan ergens aan een doorgaande weg midden tussen de rijstvelden met direct aan de weg een rij lintbebouwing.