blog.indonesiepagina.nl - Als het leven je onmogelijk wordt gemaakt

PARANGTRITIS - Samen zitten we onder een blauw plastic zeil wat nu gebruikt wordt als dak voor een bed en wat andere persoonlijke bezittingen. Verder heeft mijnheer Kudasi niets meer. Gezamenlijk blikken we eerst terug naar de aardbeving van ongeveer anderhalf jaar geleden. Daardoor overleden duizenden mensen en kwamen tienduizenden in dezelfde situatie als hij nu zit. Toen had hij geluk, in Parangtritis, een dorpje aan het zuidelijke strand pal ten zuiden van de stad Yogyakarta, viel de schade wel mee. Nu is hij echter wel het slachtoffer, maar niet van een aardbeving, maar van de 'nieuwe kolonialen', zoals hij het zelf omschrijft. Overigens een veelgehoorde verwoording van alles wat een overheid er hier probeert doorheen te duwen.

"Nieuwe kolonialen zijn het. Ze zijn echter nog erger dan de Nederlanders, want die gaven ons tenminste eten als we verplicht moesten werken. Hier krijgen we helemaal niets, en als een donderslag bij heldere hemel komen ze ook nog even onze huizen platgooien," verteld Kudasi met een licht verheven maar kalme stem. De grote vloed verslaggevers kwam op de 26e, de dag dat de overheid met bulldozers en ander groot materieel de wijk kwam platgooien. Dat is nieuws, maar de afloop is verder niet zo boeiend, want dat hebben de mensen al veel te vaak gezien door alle rampen in Indonesië op dit moment. Hij - en enkele honderden andere inwoners van Parangtritis - zitten echter zonder huis nu.

Een groepje volwassenen drinkt thee terwijl ze de dag bespreken, in Parangtritis, provincie Yogyakarta.

"Men zegt dat er een Japanse investeerder is die hier een resort wil gaan maken zoals op Bali is," verteld Kudasi me. "Echter is er nog nooit een plan geweest waarin wij als inwoners ook betrokken zijn. Er is ooit wel gepraat over vergoedingen, maar zoals gewoonlijk is dat nergens op uitgelopen omdat de overheid maar blijft lijntrekken." Die strategie lijkt te werken, want enigszins moedeloos zitten voormalige bewoners in inderhaast opgezette tenten van plastic zeil en materialen afkomstig van hun platgegooide huizen. Van enige vorm van menselijkheid lijkt hier inderdaad geen sprake, gewoon met de botte bijl alles tegen de vlakte. Helaas blijkt een dergelijke strategie vaak uit te lopen op niets.

Zeker niet voor de eerste keer dat er een investeerder te kennen geeft te willen investeren in een stuk ontwikkeling van Indonesië. Volgens mij zijn er dan direct een paar overijverige ambtenaren die direct bulldozers laten aanrukken om het aangewezen gebied schoon te vegen, zodat de investeerder nog morgen kan beginnen met bouwen en desbetreffende ambtenaar zijn zakken direct kan vullen omdat deze vergunningen natuurlijk een hoop geld gaan kosten. Liefst nog meer dan normaal, zodat iedereen er wat mee op schiet. Echter werkt het in de praktijk niet zo, en dat is nu ook de vrees bij de inwoners hier.

Nu liggen de huizen tegen de vlakte, en in de verte wordt wel wat gebouwd, maar dat is een ander project. De opdrachtgever hiervan is de lokale overheid. Er worden iets hogerop een flink aantal gebouwtjes neergezet die uiteindelijk dienst moeten gaan doen als een soort toeristenmarkt. Zo te zien is het wel redelijk gedaan met straten en een parkeerplaats her en der. Dat is echter direct aan de doorgaande weg en het grenst slechts aan het gebied dat recentelijk met grof geweld tegen de vlakte is gegooid door de overheid. Wel is het zo dat je nu vanuit het nieuw gebouwde gedeelte een vrij uitzicht hebt over het strand en de oceaan, maar of dat nu zo geweldig is met op de voorgrond hopen puin, stukken bamboe en ander vernield spul?

"Op zich kan ik me hier nog wel redden, al is het niet dat ik hoop dat het zo blijft uiteraard. Het is echter veel erger voor gezinnen met kinderen. Die zijn van de een op de andere dag ineens dakloos. Kun kinderen moeten naar school of zelfs nog erger; baby's moeten gevoed worden onder een zeiltje. Dat is wat ik veel erger vindt dan mijn situatie om eerlijk te zijn," verteld Kudasi gelaten. Hij heeft gelukkig nog zijn mobiele telefoon bij de hand, en ook zijn nieuwe motor staat veilig onder het blauwe zeil dat hij zijn thuis kan noemen naast zijn bed zonder matras geparkeerd. Zo slecht heeft hij het dus inderdaad niet, hoewel? Een motor is tegenwoordig het vervoermiddel om snel ergens te komen, bijvoorbeeld werk. Maar als je voor je kunt vertrekken eerst je zeiltje moet schoonmaken, ergens gezamenlijk eten moet koken dan schiet het werk er uiteindelijk bij in natuurlijk.

Bapak Kudasi nodigde me uit om een ronde te maken over het gebied dat eruit zag als na de aardbeving van 27 mei 2006, vrijwel alles tegen de vlakte. Hoewel het reeds bloedheet was wilde ik zeker nog wel even een ronde lopen om wat foto's te maken her en der. Bij het eerstvolgende blauwe zeil twee families die gedwongen hutje mutje op elkaar zitten nu. Twee kasten, een komfoor en een paar kleine bankjes is alles wat ze hebben kunnen redden van hun eerdere huis met stenen muren. Gelukkig is er nog wat geld voor een paar pakjes sigaretten en wat thee. Bij kennismaking kreeg ik direct thee aangeboden, zoals normaal is als je ergens langs komt.

Dat langskomen hier was natuurlijk wel een beetje vreemd, maar ook hier dus de mierzoete thee met een laag suiker op de bodem. IJs was er niet op dit moment, de koelkast is kapot, grapte een oudere man die het gesprek voerde met me. De twee vrouwen en drie anderen mannen keken zwijgzaam toe hoe het gesprek verliep totdat een van hen me een sigaret aanbood. Netjes afgeslagen, hoewel ik af en toe wel een 'kretekkie' mag hebben vond ik het ten eerste niet netjes om buiten die mierzoete ijsthee nog meer te nemen. Bovendien was die Dji Sam Soe toch te sterk voor me. Dit is het leventje wat ze hebben verdiend volgens de overheid die grootse plannen heeft met het gebied.

Ook hier weer diezelfde neerslachtigheid als men vertelt over hoe het hen gegaan is in de afgelopen dagen. Tussendoor nog altijd wel een flinke grap af en toe en nog altijd een glimlach op het gezicht als ze zien dat er toch mensen van buiten hun gemeenschap zijn die interesse hebben in het verhaal. "De Indonesische pers is alleen uit op sensatie," roept de man nog. Dat is inderdaad niets anders als de waarheid. Vallen er geen doden, is er geen bloed te zien of gaat er niets finaal tegen de vlakte, dan is de pers nergens te bekennen. Sensatie is alles wat in Indonesie vandaag de dag nog geld op levert. En dan kom ik enkele dagen later wat fotootjes schieten en krijg ik tevens de aandacht van mensen die een stuk meer gemeend is dan tegenover de rest van de pers, want daar hebben ze het verder ook niet echt mee op.

Op de weg terug naar het 'huis' van mijnheer Kudasi zag ik in alle triestheid een hoogbejaarde vrouw met mand op de rug grote bakstenen uit het puin trekken. Een voor een weren die naar de stapel gebracht die in de afgelopen paar dagen gestaag was aangezwollen tot de huidige omvang. Inmiddels was het rond elven in de middag. Heter kun je het niet hebben hier in de tropen; de wolken vormen zich nog aan de blauwe hemel en de zon is op zijn felst. Mijn felicitaties aan de regionale overheid alhier; ze hebben het voor elkaar gekregen om zonder "enig gevoel voor mensenrechten en menswaardigheid" hier enkele tientallen huizen tegen de vlakte te gooien voor een plan waarvan men slechts kan afwachten hoe het verder uitgewerkt gaat worden.

Bekijk ook het fotoboek
· Als het leven je onmogelijk wordt gemaakt