blog.indonesiepagina.nl - Natte voeten in Noord Jakarta, 3

YOGYAKARTA - Het werd er niet beter op zag ik vanaf een afstandje toen ik voorzichtig de plastic flap omhoog tilde en mijn hoofd naar buiten stak. Een motorrijder die wat haast had kon me nog net ontwijken. Voor ons stond een hele rij rode remlichten her en der op straat. Tussen de voertuigen door zag ik voornamelijk water en wat dichter bij hoorde ik het water vanuit de sloot over de stoep de straat op gutsen. O jee, ergens regende het wellicht nog veel harder als hier, want er kwam toch een behoorlijke hoeveelheid water deze kant op. Langzaam maar zeker verdwenen de wielen van de bajaj onder water. Het was voor ons voornamelijk hopen dat het water niet al te hoog kwam te staan, het was na een ruim half uur al aardig ongemakkelijk zitten in zo'n oranje koekblik namelijk.

Het verkeer liep verder vast terwijl de regen in meer of mindere mate op en rond het koekblik neerkletterde. Geen onweer trouwens, zoals eerder op de dag wel het geval was. Slechts wat vaag weerlicht was er te zien als je goed keek, overstemd door de flinke regenval. Daar stonden we dan, midden in een dikke file en tussen het stijgende water. Het is maar goed dat ik besefte dat ik dicht bij zee was en ook redelijk dicht bij de kost waar we zaten, want anders was het goed mogelijk dat ik allang aangelopen was, aangezien ik geen risico wilde lopen om daadwerkelijk te moeten zwemmen. Het maken van foto's zo her en der bleek nog niet mee te vallen, voornamelijk door de regen en de avond die reeds was gevallen.

Het is 's avonds moeilijker om goede foto's te maken van bewegende objecten. Zonder flits kreeg ik er toch dit resultaat uit; een wiel van een oranje bajaj. © indonesiepagina.nl

Flitsen met de camera zorgt ervoor dat de regendruppels als witte sneeuwvlokken worden weergegeven, niet echt waarheidsgetrouw bij zo'n 30 graden. Tevens schrikken de verzopen motorrijders ervan, wat voor anderen weer gevaarlijk kan zijn. Voor mij minder, want ik zit achter een blikken bescherming, maar ik ben nog wel een beetje sociaal opgevoed. Door wat met de camera te spelen kreeg ik de instellingen redelijk netjes zodat bij een wat langer moment van stilstaan ik toch wel wat op de gevoelige plaat (de gevoelige pixels tegenwoordig) vast kon leggen. De meeste foto's konden echter zo de digitale prullenmand in, maar het was dan ook de eerste keer eigenlijk dat ik op een min of meer verplichte excursie in de avond ging. Genoeg te leren nog dus. Ook dat ik beter een regenbroek kon aandoen en in plaats van sandalen gewoon van die plastic slippers. Die zijn tenminste wel vrij snel droog.

Bij het naderen van de kruising met de doorgaande weg Jalan Pluit Raya Timur ging het verkeer weer eventjes goed. Hier geen water zodat het verkeer in alle richtingen weer behoorlijk weg kon, behalve in een richting, richting het oosten waar wij ook heen moesten. Het was wel duidelijk dat er ergens toch iets aan de hand was. Mijn gevoelens voor ramptoerisme speelden een beetje op, maar al snel kwam ik weer bij bewustzijn en besefte ik dat het allemaal wel mee zou vallen, immers kwamen er ook gewoon auto's van de andere kant, dus de weg was niet geheel afgesloten. Maar goed ook, want hoewel het voor mij wel een leuk avontuurtje is, zo wat fotootjes schieten in de avond, is een dergelijke waterbrij in je huis natuurlijk geen pretje.

Ik kan een dergelijke situatie eenvoudig vermijden of in ieder geval nog ‘vluchten’ voor het probleem, maar de overgrote meerderheid van de mensen die hier zitten kunnen dat niet. Ze hebben simpelweg niet de financiële middelen om zich een betere plek te veroorloven in een andere stad of elders in de stad. Dit stukje land op zeeniveau is het beste wat ze zich kunnen permitteren. Ze leven hier aan het einde van de rivieren die honderden kilometers lang vuilnis verzameld hebben van miljoenen Indonesiërs. Dat komt hier allemaal langs de deur voordat het uiteindelijk in zee terecht komt. Slechts een klein deel wordt af en toe uit het water gehengeld. Maar het kan maar beter op zee drijven, dan in de stad moet men hier denken, want een verstopt riool zorgt voor extra problemen als het eens hard regent.

Een Indonesisch stelletje is per fiets door de stromende regen op weg naar huis. Ze hebben geen regenkleding aan, dus voordat ze thuis zijn, zullen ze vast reeds doorweekt zijn. © indonesiepagina.nl

Inderdaad een verkeerde manier van denken, maar op een plek waar vele tienduizenden een streepje voormalig mangrovewoud wonen is ook niet veel te verwachten. De beleidsmakers zitten een stuk verder naar het zuiden tijdens kantooruren, maar zullen direct daarna wellicht een beter plekje opzoeken in een van de vele buitenwijken van de stad. Het was net na de jaarwisseling dat er ook voorzorgsmaatregelen getroffen worden om een eventuele overstroming van het presidentiele paleis aan het Medan Merdeka, het Onafhankelijkheidsplein, te kunnen voorkomen. De overstroming werd geen werkelijkheid - hoewel grote delen van Jakarta wederom te maken kregen met overstromingen - maar het is uiteraard wachten op de dag dat dit wel gebeurd. De ultieme schande voor een land om te moeten laten zien dat je eigen presidentiele paleis door onder meer wanbeleid en corruptie ook natte voeten heeft gekregen.

Totdat het zover is zullen de meeste mensen die bekend zijn met overstromingen vooral niet moeten rekenen op al te veel hulp, zei het lokaal, regionaal of nationaal. De stad groeit als een gek, en hoewel er plannen zijn voor onder meer nieuwe tolwegen, nieuwe grote afvoerkanalen, een monorail, een ondergrondse, tientallen nieuwe winkelcentra en andere dingen die vooral uit beton zullen gaan bestaan is het voornamelijk het groen wat de stad redelijk zou kunnen redden. Mooie grote bomen langs brede en schone rivieren door het hart van de stad Jakarta. Om een vergelijking te maken; nu zijn de meeste rivieren compleet gekanaliseerd, zijn de beddingen volgebouwd met krotten en zijn de bomen dood gegaan omdat het water gewoonweg te ranzig is om nog gebruik van te maken.

Ja, er is nog een lange weg te gaan. Tot die tijd zal ik zeker nog wel in Jakarta komen, soms is het een noodzakelijk kwaad trouwens, maar bij aankomst zal ik de vrijheid hebben om te gaan en staan waar ik wil en een leuk plekje uit te zoeken waar ik mijn voeten wel droog kan houden. Wachten totdat Jakarta weer een beetje leefbaar is geworden heeft geen zin, want dat wil zeggen dat ik er in mijn - nog redelijk jonge leven - wellicht nooit meer zal komen. Dat is ook weer een beetje overdreven natuurlijk. De komende jaren, zelfs decades, zal nieuws over overstromingen in dit deel van het land dus een regelmatig terugkerend iets zijn. Bedenk wel dat iedere keer als dit nieuws wordt, de levens van duizenden mensen compleet overhoop gegooid wordt. Iedere keer weer.

Lees de andere delen! · Natte voeten in Noord Jakarta, 1
· Natte voeten in Noord Jakarta, 2