blog.indonesiepagina.nl - Dag en nacht op het alun-alun in Malang

YOGYAKARTA - Gedurende het afgelopen jaar ben ik regelmatig in Malang geweest. Daar bezocht ik dan een Nederlandse kennis die al enkele jaren meer in Indonesie verblijft dan ik, en dan is dat 'enkele' nog een behoorlijke bagatellisering van de feiten. Eigenlijk maakt dat ook niet echt veel uit, hoewel iemand die hier al zo'n lange tijd zit wel op de een of andere manier een enorme bron van informatie kan zijn. In dit geval is hij dat ook. Zodoende kan ik af en toe nog eens wat leren van bepaalde situaties die me toch nog af en toe toen fronsen. Buiten dat zoek ik ook graag een lekker druk plekje op om wat tijd door te brengen. Zoals wel vaker is het centrale plein in een dorp of stad, het alun-alun, vaak een goede plek om even geheel onder te gaan in de lokale situatie.

Aan het alun-alun van Malang staat de grote moskee van de stad, in pastelgroene kleuren geverfd en uitgerust met meer dan voldoende luidsprekers om de vijf dagelijkse gebeden over een groot deel van de stad te verspreiden. Het geluid echter is prima aan te horen. Niet schel, zoals je vaker hoort, maar een aardig gevormd geluid dat niet eens alles compleet overstemd als er een oproep tot een gebed gedaan wordt. Twee deuren verder staat de protestantse Immanuel-kerk. De kerkklokken werken niet meer omdat er geen mensen voor zijn, aldus een medewerker van de kerk. Tja, dat zou zomaar kunnen inderdaad. Ik kan ook niet iedere keer voor ze in de touwen gaan hangen.

Het oude Nederlandse woord is nog zichtbaar op de grootste brievenbus bij het hoofdpostkantoor aan het alun-alun in Malang.

Met de klok mee komen we uit bij warenhuis Sarinah, warenhuis Alun-Alun, nog wat oude kerkelijke gebouwen, het postkantoor en het Pelangi hotel, wat vroeger beter bekend stond als het Palace Hotel. Dan hebben we de meest opvallende gebouwen aan het centrale plein wel gehad. Aan de rand van het plein staan nog wat politie-hutjes met daarin voldoende voorraad aan enigszins lui uitziende agenten die liever op een krukje zitten en af en toe een hijs van hun kretek-sigaret nemen dan zelfs bekeuringen uit te delen. Wonder boven wonder is het zo. De zebrapaden naar het plein echter zijn oversteekplekken zonder enige garantie. Hoewel ook hier de voetganger voor gaat, is deze regel al langere tijd uit het leven van vrijwel alle Indonesiërs verdwenen.

In de middag

Op een aangenaam warme middag zocht ik een plekje onder een van de vele bomen op het plein. Lekker eventjes zitten tussen de verkopers van speelgoed, drankjes en snacks. Eenvoudig maar doeltreffend als het gaat om even tot rust te komen. Hoe gek het ook mag klinken, tot rust komen kan prima hoewel het toch altijd druk zal zijn op het plein. Zonder meer komt dit ook door dat ik als 'buitenlander' opval en er altijd wel mensen zijn die een praatje willen maken. Het liefst in het Engels, hoewel de meesten dat vrijwel niet kunnen. Met meer gemak dan vroeger schakel ik dan over op Indonesisch wat, doordat men dat eigenlijk niet verwacht, dan weer voor nieuwe gespreksstof zorgt. Zo is het cirkeltje rond en kan ik me prima enige tijd vermaken zonder al te veel verplichtingen.

De Immanuel-kerk aan het plein.

Met het kopen van een glas ijsthee en een schaaltje baso (vleesballen in soep en wat mie) bij een van de kaki lima aan de rand van het plein ga ik weer nieuwe belangstelling tegemoet. Gewoon meedoen met de rest is me altijd geleerd, daarmee zou ik wel ver komen. Nu zullen mijn ouders niet direct bedoeld hebben dat ik helemaal in Indonesie terecht zou komen, maar het meedoen gaat me wel goed af dus. Tijdens het wegslurpen van de witte sliertjes mie zit ik tussen een huismoeder met twee kinderen die net haar boodschappen heeft gedaan bij de supermarkt en een jukir een parkeerwacht in zijn fel oranje kleding. Net of het Nederlands elftal een wedstrijd moet spelen. De papieren toeter en oranje plastic haren ontbreken echter.

De parkeerwacht wisselt een kort woordje met me en moet daarna toch echt weer aan het werk. Ik ben namelijk niet de enige bezoeker op dat moment. Hoewel motoren goedkoper zijn, wil meneer voor 1.000 Rupiah nog wel eens extra op zijn fluitje blazen. Ik heb nog altijd de neiging om zo'n fluitje te kopen en gewoon keihard mee te gaan fluiten als zo'n joker eraan komt. En dan wegrijden zonder te betalen. Immers een kaartje hoef je niet te verwachten. Misschien daarom ook dat hij een overal aan heeft met van die lekker grote zakken. Na het fluiten van de eerste helft komt meneer nog even zijn laatste visbal uit de kom lepelen. Met een flinke slurp schieten ook de laatste stukjes ui en groenten zijn mond in. Zijn tweede helft kan beginnen.

De grote moskee twee gebouwen naar links vanaf de kerk.

De jonge vrouw met de twee kinderen is te druk bezig om überhaupt een gesprek aan te knopen als heeft ze wel de neiging om het toch te proberen. Het was wellicht wachten totdat ik begon. Ik begon niet, want mijn kommetje was inmiddels ook leeg. Op weg naar huis, want er was nog meer te doen dan alleen zitten natuurlijk. Het zou toch wat zijn dat ik een hele dag verplicht op een plein moest rondhangen. Wellicht zou een dag nog wel uit te houden zijn, maar de gemiddelde werkloze - sigaretje in de hand, tatouage in de nek, plastic tas met alle eigendommen in de hand - zit hier niet een dag, maar wellicht jaren. Dan moet de verveling toch eens gaan opspelen vermoed ik zo.

Op een totaal andere dag eerder dit jaar was ik net uit de blauwe bemo (openbaar vervoer) gestapt en moest ik het plein diagonaal oversteken om op mijn bestemming uit te komen. Ook toen besloot ik even wat te drinken en dus maar een plekje in de schaduw te zoeken. Een jonge kerel, van mijn leeftijd, kwam op me af, verontschuldigde zich en vroeg of hij plaats mocht nemen. Zonder meer, het plein was niet mijn eigendom. Snel kwam het verhaal naar buiten. Deze Balinees was na een jarenlange relatie uit liefdesverdriet naar Java gekomen om in Malang onder een boom te gaan slapen. Dat deed hij toen al twintig dagen. Hij wilde niet meer terug naar Bali, want hij wilde zijn ex niet meer zien. Ik dacht toen dat daar ook wel andere oplossingen voor waren, maar deze vond ik wel geestig eigenlijk.

Bij een volgende bezoek aan Malang zal ik hem vragen of hij zeker niet terug wil, immers is er op Bali wel geld te halen uit de zakken van de gemiddelde toerist. Hier in Malang niet, want op een normale dag neem ik mijn portemonnee niet eens mee, slechts wat geld voor de dag in mijn borstzakje. Het was het proberen waard, een hele dag onder een boom liggen is tenslotte ook geen manier om geld te verdienen.