|
Lodaya Malam naar Bandung; treinen rijden op tijd
|
BANDUNG - Het is half drie in de middag op een warme dinsdag in het begin van het regenseizoen. Geen garantie op regen trouwens, in Yogyakarta is het weer al meer dan een week van slag en ook elders op Java is dat zo. De wind komt uit de verkeerde richting heb ik me laten vertellen. Misschien is dat maar goed ook, want dat zou betekenen dat mijn op het laatste moment ingelaste reis naar Bandung droog zou kunnen verlopen. Rijden met de trein is dan wel minder afhankelijk van extreem weer dan vliegen, maar toch is het altijd weer rekening houden met allerhande vertragingen.
Direct nadat bekend werd dat we samen zouden afreizen naar Bandung, onder andere om een zus van mijn vriendin te bezoeken, ging ik eerst even kijken of er niet toevallig later op de dag een rechtstreekse vlucht te boeken was. Bij het reisbureau kwam ik er al snel achter dat de door Merpati beloofde dagelijkse verbinding tussen Yogyakarta en Bandung nog geen feit was en er slechts op vier dagen vertrokken kon worden naar Bandung. Bij die vier dagen hoorde niet de dinsdagmiddag. Helaas. Voor alle zekerheid wel een optie genomen op de vlucht van een dag later, mochten alle andere opties toevallig vol zijn. Ik zag daar geen aanleiding voor, maar het zekere voor het onzekere nemen is nooit slecht hier.
Een ritje naar het station voor een treinticket moest ik bijna bekopen met een nat pak. Het ticket bestellende rolden enkele zware donders over Yogyakarta, ogenschijnlijk precies in mijn richting. Op afstand was in oostelijke richting een schouwspel van kleurrijke bliksems te zien die her en der buiten en over de stad insloegen. Binnen enkele tellen volgde dan vrijwel zeker een langdurige zware bulder die aanvoelde als een aardschok. Net op tijd thuis voordat de hel los brak, althans dat dacht ik. Zo snel de donkere luchten onstaan waren werden ze rond de stad door stevige windvlagen uit elkaar gerukt. Op enkele druppels na bleef het droog.
Het treinkaartje voor de Lodaya Malam van Yogyakarta naar Bandung.
|
In de uren die over waren moest ik zorgen dat ik de meest belangrijke spullen kon verzamelen in een rugzak zodat ik rond een uur of negen naar het station zou kunnen vertrekken. Dat was wel op tijd genoeg, aangezien de trein volgens mijn kaartje een vertrektijd van 21:30 had. Omdat ik er eigenlijk zeker van was dat dit voor hetzelfde geld zomaar twee uur later kon worden, door varierende omstandigheden, maar vaak gewoon wachten op andere treinen die zich verplaatsen over het veelal enkelspoor over Java, had ik me hierop voorbereid.
Zonder enige regen onderweg met de taxi precies vijf minuten voor vertrek op het station. Daar warden we netjes naar de linker kant verwezen, want daar zou de trein komen. Ik moest glimlachen, nog altijd omdat ik het gevoel had dat ik eerst nog uren moest gaan wachten. Gelukkig had ik de December-uitgave van de National Geographic een dag eerder gekocht. Deze zat nog ongeopend in mijn tas. Juist voor die momenten die uren kunnen duren en waar ik helemaal niets aan kan doen.
Ik keek naar links op het spoor en keek recht in de drie grote witte lichten van de locomotief die de vier 'bisnis' en vier 'eksekutif' wagons van de Lodaya Malam trein achter zich aan sleurde. Stipt volgens het tijdenbord reed de trein het station dus binnen. Mijn handen gleden van mijn rugzak, enige teleurstelling dat de trein er al was, want nu kon ik mijn National Geographic nog niet openen. In de trein zou het e rook niet van komen. Teveel geschud en wellicht niet genoeg lich took trouwens. Als het even tegen zat een gratis bak met kakkerlakken en een enkele muis er gratis bij. Dat was mijn vorige treinervaring, de Taksaka van Yogyakarta naar Malang een jaartje geleden.
De trein zag er inderdaad niet veel beter uit. Het was bovendien steenkoud. De stoelen waren in al die jaren ook niet verbeterd. Maar goed, voor 150.000 Rupiah mag je dan ook niet klagen. Je hebt veel meer beenruimte als in een vliegtuig en je mag er ook nog eens uren van genieten, aangezien de reis zo'n 6.5 uur zou gaan uren. Een op piepschuim gelijkende kussen en een fleece-deken lagen klaar op de stoel. Dat was wel handig, want ik vond het nu al frisjes worden, en we waren net honderd meter uit het Tugu station van Yogyakarta weggereden.
Een doosje met een bekertje water, klein hartig broodje en een koekje met chocolade-smaak warden rondgedeeld. De stoel was door ons ook goed bevonden en langzaam dommelde ik weg. Het was toch donker, en in het uiterste geval zouden we morgenochtend een zonsopkomst kunnen zien tussen de vulkanen rond Bandung door. Bij het station van Kebumen werd nog een tussenstop gemaakt, maar dat maakte ik nog maar half mee.
Tot aan de voorsteden van Bandung sliep ik. Ik werd wakker door wat flinke schokken. Geen aardbevingen, maar gewoon de trein die wat te hard remde bij binnenkomst van de stad. Tussen de conische vulkaan-heuvels door kwam de zon langzaam maar zeker op. De lichte bewolking die aanwezig was maakte ere en spektakel van. Af en toe verdween het landschap achter een bossage, maar nog vaker achter de krotten op nog geen meter afstand van het spoor.
We hobbelden met een slakkegangetje Bandung binnen en stopten bijna aan de andere kant van Bandung - de westkant - bij station Bandung. De stad heft meerdere stations, maar dit is het hoofdstation en dus ook het meest handige station om vanuit verder te gaan. Het was net iets voor zessen in de ochtend. Hoewel op het station al meer dan voldoende calo (ritselaars) en chauffeurs klaar stonden wilden we eerst een bak warme thee drinken. Mijn neus was nog koud van de lange reis in de koude airconditioned trein.
In een kleine warung (eettentje) direct buiten de poorten van het station bestelde ik twee the hangat. Zittend op een muurtje van een plantenbak zagen we de nacht plaatsmaken voor de dag. Binnen een half uur was de ochtendspits begonnen en gingen ook wij maar eens op pad. Dit was pas het begin van een reis die amper geplanned was, ben benieuwd wat het uiteindelijk gaat worden.
|
Geplaatst in Reizen @ 06 December 2007 00:10 CET door Jeroen ·  · link
|
|
|
|
|
En Mennir of Meprau 'newsbot", wordt het verhaaltje vervolgd ?
|
|
|
|
|
|
|
Als je dan ziet wat voor een nieuwe treinen er zijn is het opvalend dat ze breed uit vallen bij een smalle rails die het zelfde breedte hebben als hier in Holland?
Ik vermoed dat deze trein in Jakarta loopt en dat dit een elketriche trein is.
http://i212.photobucket.com/al(...)232/zieleffe/P1B.jpg
http://i212.photobucket.com/al(...)ladAI16427012-01.jpg
http://i212.photobucket.com/al(...)ladAI16529014-01.jpg
http://i212.photobucket.com/al(...)ladAI16428013-01.jpg
http://i212.photobucket.com/al(...)ladAI16323008-01.jpg
http://i212.photobucket.com/al(...)ladAI16424009-01.jpg
http://i212.photobucket.com/al(...)ladAI16532017-01.jpg
Wij zijn eens een keer met de trein van Bandung naar Surabaya gereisd.
Ook de nachttrein, 14 uren durende reis op verschillende stopplaatsen de tegen trein moesten laten passeren.
En op de plek waar ze moesten stoppen kwamen van allerlei mensen hun waren aan bieden, van alles en nog wat etenswaren noem maar op.
Het was zoals gebruikelijk weer een chaotische toestanden men liep bijna elkaar ondersteboven, om maar zo snel de waren aan de man te brengen.
Dat gebeurde die nacht op twee plaatsen.
Dus zo,n nacht had geen rustige verloop, om door te pitten tot Surabaya.
De reis verliep zoals dat is in Indonesië gewoonlijk is soms met een slakke gangetje, en soms met een snelheid, van dat wel leek op een kermis attractie.
Je werd door elkaar geschud, en het was van links naar recht van omhoog naar beneden.
Als je last had van reisziekte nou dan had je het moeilijk, maar je zou zo bijna die ziekte krijgen hoe je door elkaar geschut werd.
Wij kwamen in de ochtend aan in Surabaya waar wij werden uitgelaten zo,n 100 meter voor het station.
Geen perron, je moest echt uitkijken die verhoging van trein naar de grond was behoorlijk groot, en dat met een koffer waar je langs de rails moest lopen naar het station.
Waar wij niet aankwamen omdat velen mensen die wij maar volgde , een hek die openstond en die ergens naar een straat toe leiden, waar vele Becak mannen en ojek de mensen stonde op te wachten om hen naar de plaats van bestemming te brengen.
Wij die ons lieten rijden naar een Hotel door een becak, wij hebben altijd twee nodig want meer dan 100 kilo schoon aan de haak, is er geen plaats voor twee mensen.
Daar zijn wij in Surabaya naar Begraafplaats Penneleh gegaan waar een van mijn voorouders uit de 18 eeuw is begraven.  
|
|
Nelson Mandela is voor mij de beste persoonlijkheid van de wereld,-----, Verdediging is de ruiter van kritiek
|
|
Log in om een reactie te geven
|
Je bent niet ingelogged op de website. Je moet ingelogged zijn om een reactie te geven op dit blog-artikel.
· Als je reeds een gebruikernaam hebt, log dan in.
· Als je je wachtwoord kwijt bent, haal dan een nieuwe.
· Als je nog geen gebruikersnaam hebt, maak er dan een aan.
|
|
|
|
OVER DIT ARTIKEL
|
Voeg dit blog-artikel toe aan je email, je eigen blog, MySpace, Facebook, of waar dan ook via AddThis:
|
Login Als je email meldingen wil ontvangen voor reacties die gegeven worden op dit blog-artikel. Je krijgt de email direct nadat het bericht geplaatst is.
|
|
Op zoek naar tickets voor vluchten in Indonesië? Dan is hier nu de oplossing voor je! Tickets bestel je gewoon via ticketindonesia.info.
|
|
Blog archief
|
· 2012, 180 artikelen
· 2011, 703 artikelen
· 2010, 636 artikelen
· 2009, 885 artikelen
· 2008, 498 artikelen
· 2007, 527 artikelen
· 2006, 315 artikelen
· 2005, 181 artikelen
· 2004, 30 artikelen
· 2003, 8 artikelen
|
|
Populaire tags
|
Ieder uur automatisch gegenereerd
|
|
'Blog' feed