|
Weg met de parkeermafia!
|
YOGYAKARTA - Iedereen kent ze wel, de vriendelijke mensen die altijd een parkeerplaatsje voor je kunnen vinden. Al is het op de stoep, driedubbel voor een uitrit of op een dode arm in het snelwegsysteem van Jakarta. Altijd is er plek voor nog een auto, nog een motor en fietsen worden in elkaar gewoven weggezet tegen een vuilnisbak of boom. Allemaal geen probleem en we zijn allang blij dat we netjes kunnen parkeren op minder dan tien meter lopen van waar we moeten zijn. Er is dan ook absoluut niets mis mee om hier wat geld vooruit te trekken boven het standaard geldende tarief. Graag zelfs, want het 'liever lui dan moe', daar moet voor betaald worden. Uiteraard gaat het hier niet om grote bedragen en voor die paar duizend Rupiah ga je zelf geen auto's aan de kant duwen, dat geloof ik nooit.
Tot zo ver alles dus prima, want eerlijk gezegd hoor ik ook bij de rubriek 'liever lui dan moe'. Het is hier regelmatig smoorheet, en om dan meer dan 100 meter te moeten lopen over een drukke straat, ja, dat is soms wel wat veel gevraagd. Een parkeerplekje vinden is niet altijd even makkelijk met in de stad Yogyakarta al tienduizenden motoren. Op dagen in het weekeinde en tijdens vakanties wordt het er allemaal niet beter op. Geef je je motor af aan de juru parkir (parkeerwacht), dan wordt er wel een plekje gezocht. Zorg ervoor dat de motor niet op slot gezet wordt ("Nggak usah di-stang, mas", zal je gezegd worden), want anders wordt het voor de parkeerwacht ook slepen met dat ding, terwijl rijden beter gaat. Je sleuteltje niet afgeven trouwens.
Anders wordt het als je als gast in een stad, inwoner van de stad en bezoeker van Jalan Malioboro altijd 1000 Rupiah moet betalen voor het parkeren. Nu zul je denken dat het allemaal wel meevalt, die 1000 Rupiah. Dat is ook zeer zeker zo. Voor dat geld kun je langs vrijwel de gehele straat parkeren. Waar je ook maar wil zijn, je kunt altijd een plekje vinden in de buurt, dicht in de buurt. Het gaat echter verder dan dat, veel verder. Parkeertarieven zijn namelijk een door de lokale overheid ingestelde vorm van belastingen. Het vastgestelde tarief voor Jalan Malioboro en andere parkeerzones in de stad is 500 Rupiah voor motoren, daar houd ik het maar even op, want de meeste mensen die parkeren komen met de motor hier.
Borden bij binnenkomst van de speciale parkeerzone geven duidelijk de wettelijk vastgestelde tarieven aan, ware het niet dan niemand dit ook daadwerkelijk betaalt.
|
500 Rupiah is dus het vastgestelde tarief. Ook staat op de meeste kaartjes duidelijk aangegeven op de kaartjes dat er 20% belasting op het parkeertarief zit. Helderder kun je het niet hebben. 400 Rupiah parkeergeld, 100 Rupiah belasting en 500 Rupiah extra voor je parkeerplekje. Die 500 Rupiah extra is dus niet terug te herleiden via het kaartje. Dit is het extra zakgeld voor de parkeerwachters die met zijn allen een mooi kartel hebben gevormd. 1000 Rupiah is het tarief, geen 500. Bij navraag wordt er zelfs tegen mij bot gezegd dat het 1000 Rupiah is. Vragen om uitleg is nog moeilijker; "Het is druk, 1000 Rupiah". Ik besef me dat het geen zin heeft maar 500 te geven. Ik wil hier volgende week wel weer rustig kunnen parkeren en omdat die mensen zeker niet achterlijk zijn - hoewel ze zich wel vaak zo gedragen - ze weten vaak wie bij welke motor hoort en waar deze ongeveer is neergezet na drie verhuizingen binnen het parkeervak. Geen risico's dus, want een lekke band is duurder en een 'gejatte' helm ook.
Het extra betalen is misschien nog tot daar aan toe, maar het gaat nog veel verder dan kortaf zijn. Ieder kaartje bestaat uit twee delen. Het ene gaat op de motor en het andere moet je mee nemen om je motor weer te claimen. Althans, zo is het bedoeld. Tot voor kort gaf ik mijn kaartjes altijd netjes terug bij het betalen van het dubbele tarief. Wie weet controleerden ze deze echt. Dat blijkt echter niet het geval te zijn. Ze willen de kaartjes graag terug omdat ze dan de volgende parkeerder hetzelfde kaartje kunnen geven. Ja, dat kaartje wat al gebruikt is inderdaad. Er wordt dus 500 en nog eens 500 Rupiah zelfbepaalde opslag in de zak gestoken. Zo blijft er natuurlijk weinig over voor de gemeente. Kaartjes die op de grond vallen worden weer bij elkaar gezocht om zo toch weer eens 1000 Rupiah te kunnen verdienen zonder er afdracht over te doen, er zijn immers minder kaartjes uitgegeven dan er parkeerders waren, maar wie gaat dit controleren?
De uitgereikte kaartjes zien er vaak als vodjes uit, overduidelijk meer dan 1 keer gebruikt. Tevens is er handmatig een overdruk op gezet, in eerste instantie lijkt het een service, zodat je weet waar je je motor moet terugvinden. Maar met een opdruk precies over het prijsje van 500 Rupiah is iedereen wel duidelijk wat de bedoeling is.
|
Sinds kort ben ik de kaartjes aan het opsparen. Ik geef ze dus niet meer terug bij het betalen. Vooral in de buurt van Malioboro gaat het afhandelen zo snel, dat het geld al bijna uit je handen geplukt wordt direct nadat de motor weer uitgeparkeerd is. Zonder kaartje dus, want die blijft ergens in een donkere broekzak. Voor de verzameling, maar voornamelijk om te voorkomen dat ook mijn kaartje nog 25 keer hergebruikt wordt. Die 25 keer (zomaar een getal, maar die papieren vodjes zullen wel niet veel vaker mee gaan dan dat) zorgt ervoor dat er dus weer netjes 2500 Rupiah in de kas van de gemeente terecht komt. Dat scheelt weer een belastingverhoging voor alle burgers, want ik vind het 'betalen voor wat je gebruikt' best een eerlijk systeem.
Sta ik hier nu alleen? Ben ik nu een roepende in de woestijn? Als ik zo op Malioboro rond kijk, dan zie ik niemand vragen waarom het zo duur is. Iedereen betaald maar gewoon en vertrekt. Het kaartje wordt netjes ingeleverd, rechtgestreken en teruggestopt in het bonnenboekje voor hergebruik. Werkelijk niemand die hier een opmerking plaatst, sterker nog; niemand durft een opmerking te plaatsen. Het is echt niet het ontzag dat de gemiddelde Indonesiër heeft voor wetten en regeltjes - juist het tegendeel is waar - maar de angst voor de juru parkir dat ervoor zorgt dat er netjes 1000 Rupiah betaald wordt en dat het kaartje daarbij nog ingeleverd wordt ook.
Het krantenartikel waarin staat dat er actie ondernomen gaat worden tegen misbruik van het parkeer-systeem. Onderaan deze pagina een link naar het volledige artikel in het Indonesisch.
|
Angst zeg je? Ja, pure angst is het. Men laat zich bang maken door een groep mislukte preman (zelfbenoemde 'buurt-bazen') die onder het mom van parkeerwacht de hele buurt terroriseren met hun te hoge tarieven en vodjes van hergebruikte kaartjes. Zoals mij al vaker is verteld is het beter maar gewoon te doen wat ze vragen (teveel dus) en niet verder te vragen. Er zou toch geen antwoord komen en ik zou het risico lopen dat er de volgende keer iets met mijn motor zou gebeuren. Daar zat natuurlijk een kern van waarheid in, maar is het dan niet zo dat die mensen er zijn om de veiligheid te waarborgen? Ze krijgen een salaris van de gemeente en zijn dus ambtenaar. Vervolgens gaat men als ambtenaar de hand die ze moet voeden proberen te omzeilen door zelf parkeertarieven in te stellen en een beetje als een dictator hun eigen parkeer-plekken te beheren.
Dat is niet zoals het moet uiteraard. Hoewel er geen klachten binnenkomen bij de parkeerwachters zelf - dat kost je een band, helm, spiegel of eventueel je achtergelaten bagage een volgende keer - maar wel elders. Vooral de krant is een leuk medium om lekker anoniem te kunnen klagen, wetende dat er hoogstwaarschijnlijk toch niets aan gedaan zal worden. Hoewel? Het is wel het financieel benadelen van de gemeente, ook wel diefstal genaamd. Dat het de gemeente niet om de mensen gaat die klagen, maar om de misgelopen inkomsten bleek enige tijd geleden (21 juni 2007) toen er een artikel verscheen in Kompas (link naar online artikel onderaan de pagina). Hierin werd gesteld dat de gemeente actie zou gaan ondernemen tegen dit soort diefstal, want dat is het.
De gemiddelde parkeerwacht wordt in het artikel beschuldigd van het niet afstaan van ontvangen gelden, het niet dragen van een uniform, gebruikte of valse kaartjes te gebruiken of zelfs geen kaartjes te hebben, zelf de werktijden en de parkeertarieven te bepalen. Dat is een hele opsomming aan dingen die absoluut niet sporen aan de gemiddelde parkeerwachter. Lijkt me erg duidelijk dat de gemiddelde ambtenaar daar ook hier niet mee weg komt, zeker niet als je een functie tussen het publiek hebt en voor het gemak maar rechtstreeks uit de zakken van de mensen die je salaris betalen.
Buiten dat denkt de gemeente denkt dat ze zo'n 200 miljoen Rupiah heeft misgelopen in het jaar 2006, ik denk dat als ze alles goed op orde hebben, dit bedrag wel eens veel hoger zou kunnen zijn. Het is dus in het belang van de gemeente en de belastingbetaler dat dit soort diefstal zo snel mogelijk uitgeroeid wordt. Verder is het ook fijn voor de gemiddelde parkeerder te weten dat 500 Rupiah het bedrag is dat betaald moet worden voor een parkeerplekje inclusief de service van het in en uitparkeren als het druk is. Wellicht wordt om die reden voor het gemak maar altijd 1000 Rupiah gevraagd. Dat snapt iedereen wel, maar het hoort dus absoluut niet zo te zijn.
Gerelateerde link
· Kompas: Pemkot bersikap tegas soal pelanggaran parkir
|
Geplaatst in Cultuur @ 05 July 2007 00:10 CET door Jeroen ·  · link
|
|
|
|
|
Hoezo ? , weg met de parkeermafia ?
Wat zijndan de redenen ?
Dat er bepaalde praktijken bestaat ( " mafia achtig" ) is duidelijk .
Dat heb je in alle grote steden van de wereld , en zeker waar men nog moeite hebben met de wetshandhaving.
In zekere zin is het een geaccepteerde verhaal.
De parkeergeld is bijna overal Rp 1000 (nog niet eens 10 euri cents).
En wat krijgt je ervoor terug ?
1.Gemak
2.Relatief veiligheid.
3.Economische en sociale veiligheid.
mbt punt 2.: Jou brommer en auto is in goede handen , de kans dat het gestolen en beschadigd wordt is relatief klein.
(Meestal zijn de beawkers ook ex plaatselijke premans).
Die zal zorgen dat ze hun eigen nest niet gaan bevuilen , en dat andere dieven (andere premans) van andere wijken niet in hun wijk gaan opereren.
mbt punt 3.Omdat ze vaste inkomen hebben gaan ze niet snel terug vallen om d.m.v diefstal of afpersing=lees bescherming de boel gaan verzieken.
Er is duidelijk sociale controle , iedereen weet wie iedereen is.
Dus wat zijn de echte bezwaren om iets extra te betalen , trouwens die 1000 rupiah is standaardvergoeding in de grote steden.
En de parkeerders zijn ook tevreden.
|
|
|
|
|
|
|
|
Het premanisme is - voorlopig - toch niet uit te bannen. De parkeerwachters op Malioboro staan ook weer onder een "opperhoofdman" aan wie ze (veel) geld moeten afdragen. Ze worden wel gedwongen een hoger tarief te vragen want anders is er voor hen geen droog brood (bordje nasi) meer te verdienen.
Ik betaal uit mezelf al Rp. 1000 per stalling met de wetenschap dat er dan extra goed met m'n motor wordt omgegaan. Het systeem verandert voorlopig toch niet zolang Malioboro wordt beheerst en "bestuurd" door een preman-conglomeraat.
Premanisme kan zelfs af en toe ook z'n voordelen hebben daar waar de overheid (lees: politie) nauwelijks functioneert. In 1988 heb ik mijn lesje al geleerd in Jakarta waar ik toen woonachtig was en vrij snel met de premans in aanraking kwam die me vaker hebben kunnen helpen in de strijd tegen - veel ergere - corrupte ambtenaren.
Ik denk dat je beter kunt ageren tegen het toelaten van al die pengamen en bedelaars die zowel aan de preman als aan de politie geld moeten afdragen. Het gebruik van vrome moslims om hun zakat "af te dragen" aan de straatbedelaars, houdt pas een maffia-achtige praktijk in stand die niemand voordeel oplevert. De "parkeermaffia" doet tenminste nog iets voor zijn geld.
Don't worry, be happy. Gisterenmiddag en gisterenavond moest ik in Nederland beide malen 7,50 euro betalen voor een paar uurtjes parkeren. Dat is pas diefstal en maffia (in dit geval van de Nederlandse overheid, maar dan in een mooi jasje verpakt).
|
|
|
|
|
Het premanisme is inderdaad iets wat zichzelf controleert en in stand houdt. In principe is daar dan ook weinig mis mee. Ik erken dat het op deze manier vrij veilig parkeren is.
Het argument "De parkeergeld is bijna overal Rp 1000 " is natuurlijk onzin Sidia, maar dat weet je ook wel. Als mijn buurman steelt kan ik me daar ook niet op beroepen.
Mijn enige argument is, dat ik graag belasting wil betalen op basis van gebruik (de meest eerlijke manier in mijn ogen), maar dat kan ik niet omdat ik een of andere zwendel met gebruikte kaartjes e.d. tegenkom. Hier heeft uiteindelijk de gewone burger ook weer last van, want het geld voor het groot onderhoud aan diverse grote straten hier in de stad komt echt niet uit de zak van de sultan.
Wel triest dat je dus in Nederland 90.000 Rupiah betaald voor een paar uurtjes, en die 1000 Rupiah hier is inderdaad 'maar' 1000 voor mij, maar voor de gemiddelde parkeerder weegt die 1000 wel een stukkie zwaarder natuurlijk.
Over puntje 3 van Sidia ben ik wel een beetje nieuwsgierig. De gemeente laat vrij weinig cijfers los over de niet ontvangen centen natuurlijk, maar het zou toch gaan om 200 miljoen Rupiah. Er zijn veel parkeermannetjes, dus dat kan haast niet genoeg zijn om van te leven, dus ik vermoed dat dat jatten/afpersen e.d. er nog gewoon bijgedaan wordt, buiten 'werktijd' een beetje meer dan tijdens. 
|
|
|
|
|
|
|
|
in banyuwangi, een stad waar ik enkele jaren woonde, had men hetzelfde probleem, de parkeermannetjes rekenden dikwijls dubbel tarief en gaven meestal geen ticketje op de koop toe, dus er werd heel erg weinig doorgestort naar de pemda...toen heeft de bupati het volgende ingevoerd: telkenmale bij de jaarlijkse verlenging van de stnk voor motorfiets of wagen moet er een 'parkeertaks' bijbetaald worden, voor sepeda motor is dat 20.000 rp, voor mobil 50.000 rp, daarvoor krijg je dan een sticker die je op je nummerplaat moet plakken, en daarmee kan je overal vrij parkeren, het ganse jaar...ter compensatie krijgen de parkeerwachters nu een echte wedde en hebben ze geen excuus meer om je af te zetten...gevolg: in 1 jaar tijd was het hele probleem opgelost...enkel voertuigen die niet in banyuwangi geregistreerd zijn (makkelijk te zien aan de nummerplaat), moeten nog parkeren met een los ticketje...mooie oplossing toch? de lokale overheid is voorzien van een zekere, vooruitbetaalde inkomstenstroom voor parkeren, en de parkeerwachters hebben nu een echt statuut met bijbehorende wedde..iedereen tevreden!
heeft iemand weet van een dergelijke oplossing in andere steden? of is banyuwangi een uniek geval?
|
|
erwin
User
|
|
|
|
Het verbaast me dat de webmaster zulk naief artikel schrijft. De corruptie viert hoogtij in Indonesië en dit op elk niveau. De juru parkir heeft meer dan waarschijnlijk zwaar moeten betalen voor voor zijn functie. Wil hij zijn kinderen inschrijven in de basisschool moet hij al 3 juta betalen aan de directeur, anders wil die hen zelfs niet inschrijven. Als je gaat solliciteren moet je geen cv meenemen, maar veel rupiahs. Niet de meest competente persoon krijgt de job, maar diegene die het meest kan betalen.
Ik ben jaarlijks 1 maand in Indonesië en het is opvallend hoe de situatie elk jaar verslechterd. De hoofdoorzaak is corruptie. Uit zeer goede bron weet ik dat als je je wil inschrijven op de univ, je al 30 juta moet schuiven. Veel mensen kunnen dat niet betalen. Op die manier gaan vele talenten verloren.
En de juru parkir? Hij kan niet anders dan eraan meewerken. Iedereen weet dat het gebeurt en iedereen werkt er noodgedwongen aan mee.
|
|
Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt
|
|
|
|
|
|
Erwin, het stuk is dan ook meer geschreven vanuit het oogpunt 'diefstal' dan vanuit het oogpunt 'corruptie'.
|
|
|
|
erwin
User
|
|
|
|
Maar corruptie is altijd diefstal, toch? De juru parkir wordt zelf ook bestolen. Wil hij nog een korreltje rijst overhouden dan kan hij niet anders dan net hetzelfde te doen.
In Indonesië is het vandaag de dag de gewone gang van zaken. Niemand ligt er wakker van. En dat is verontrustend.
Ik heb in het verleden naar landen gereisd in Afrika en Azië die veel armer zijn dan Indonesië, nooit zag ik dat de corruptie zo stevig ingeworteld is in het dagelijks leven als in Indonesië.
Dat banen en studiemogelijkheden enkel nog voorbehouden zijn voor de rijken, en niet voor de meest getalenteerden zal op middelange termijn zware problemen opleveren voor Indonesië.
En de president? Wel hij sliep rustig voort. Boudewijn de Groot moet maar eens een nieuwe versie maken van 'Meneer de President'.
|
|
Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt
|
|
Log in om een reactie te geven
|
Je bent niet ingelogged op de website. Je moet ingelogged zijn om een reactie te geven op dit blog-artikel.
· Als je reeds een gebruikernaam hebt, log dan in.
· Als je je wachtwoord kwijt bent, haal dan een nieuwe.
· Als je nog geen gebruikersnaam hebt, maak er dan een aan.
|
|
|
|
OVER DIT ARTIKEL
|
Voeg dit blog-artikel toe aan je email, je eigen blog, MySpace, Facebook, of waar dan ook via AddThis:
|
Login Als je email meldingen wil ontvangen voor reacties die gegeven worden op dit blog-artikel. Je krijgt de email direct nadat het bericht geplaatst is.
|
|
Op zoek naar tickets voor vluchten in Indonesië? Dan is hier nu de oplossing voor je! Tickets bestel je gewoon via ticketindonesia.info.
|
|
Blog archief
|
· 2012, 180 artikelen
· 2011, 703 artikelen
· 2010, 636 artikelen
· 2009, 885 artikelen
· 2008, 498 artikelen
· 2007, 527 artikelen
· 2006, 315 artikelen
· 2005, 181 artikelen
· 2004, 30 artikelen
· 2003, 8 artikelen
|
|
Populaire tags
|
Ieder uur automatisch gegenereerd
|
|
'Blog' feed