blog.indonesiepagina.nl - 7. Muko Muko en er snel weer weg

- We zaten een jam karet van anderhalf uur in de bushalte uit en toen het moment van vertrek aanbrak moesten we onze bagage naar een zijstraat slepen waar de bus stond te wachten. De barang barang moest er bovenop, dus zei ik 'hati hati' tegen de bijrijder die aan het stouwen was, waarop een medepassagier voor de grap 'explosive' antwoordde. 'Kami terroris', zei ik weer. Met veel moeite konden we in de vrij grote bus een plaats bij de achteruitgang claimen zodat we onze lange benen kwijt konden.

Maar Robby - die wij meteen Williams noemden - de assistent van de chauffeur, wou daar ook een plekje in verband met zijn werk, maar met wat aandringen konden we het zo regelen dat we goed zaten. We gingen op weg met een religieus countrymuziekje op de grote speakers en gerimpelde oude vrouwtjes sleepten grote zakken rijst naar binnen. Het rijden ging aanvankelijk zeer traag door de enorm slechte weg en Robby gebruikte bij elke stop een stuk hout om achter een van de wielen te leggen bij gebrek aan een goed functionerende handrem.

Peta

We hadden nog niet geluncht, dus haalden we de roti tawar tevoorschijn en zo goed en vooral kwaad als het kon begonnen we deze met leverpastei en jam te smeren, wat een hele klus was daar de weg zo slecht was dat er meer sprake was van hobbelen dan van rijden. Een groep jongens in de leeftijd van 14 tot 16 kwam in de omringende stoelen om ons heen zitten en zij begonnen in gebrekkig engels en bahasa het hemd van ons lijf te vragen: 'hoeveel kost jullie vakantie, alles bij elkaar? Do you like Kerinci? In Belanda pree seks? Mau poto!'.

Bij een rumah makan aten de anderen natuurlijk masakan Padang terwijl wij alleen wat fris dronken, meer warm dan fris. De kleine kinderen daar verdrongen zich om voor ons op de video en foto te kunnen. Naar het thuisfront SMS - den we: 'Na het Takki Takki oerwoud gaan we nu naar Muko Muko' Dit gehucht hadden we gekozen omdat de busrit van Sungaipenuh naar Benkulu een klein etmaal reizen was, dus wilden we die in twee delen doen en volgens de Lonely Planet was er in dit plaatsje, ongeveer halverwege aan de kust gelegen, een basic maar schoon onderkomen.

Ons losmen in Muko Muko

Het was reeds aardedonker toen wij daar aankwamen.en we stapten uit vlak voor de deur van Wisata Indah, wat er uitzag als een redelijk groot woonhuis en waar gelukkig thuis gegeven werd. Eén vierpersoonskamer naast het woonhuis was de enige gastenkamer die Wisata Indah rijk was en deze was nog vrij. Hoewel schoon, was het toch het meest eenvoudige onderkomen tijdens deze reis en voor de persoonlijke hygiëne was er slechts een mandibak met hurktoilet. Ook een ventilator ontbrak dus sloot Paul zijn speciale voor dit soort gelegenheden meegenomen mini-ventilator aan om nog een beetje koelte op zijn gezicht te laten blazen in het benauwde hok, wat bijna geheel gevuld was met ouderwetse bruin-rode matrassen voorzien van knopen die we tot in de jaren zestig ook in Nederland nog zagen. De gedachte zou kunnen postvatten dat de matrassen op eigen kracht konden weglopen in dit warme, vochtige klimaat, maar dat viel gelukkig mee.

Nu moesten we nog op zoek naar een eetgelegenheid, hetgeen een schier onmogelijke opdracht leek, maar zowaar drie huizen verder vonden we een warung waarvan de bejaarde eigenaar bereid bleek een mi goreng voor ons te klaar te maken. Van een toevallig bezoekende jongeman kregen we door het taalprobleem met veel moeite de informatie dat de bus naar Bengkulu de volgende ochtend om 7 uur zou vertrekken. Na een benauwde, warme nacht en een slap ontbijt van weke zoetige boterhammen met wat jam en leverpastei, stonden we niet erg uitgerust maar welgemoed om half zeven klaar tegenover onze homestay naast de tweede warung van het dorp.

De eigenaar van de warung, een wat opdringerig figuur die het op Paul's platte Swatch horloge voorzien had, maakte ons al duidelijk voorlopig geen bus te verwachten omdat het zondag was. Een vervelende mededeling die we in eerste instantie niet voor zoete koek wensten te slikken. Zekerheidshalve begonnen we alvast beurtelings onze duim op te steken om de passerende automobilisten te porren ons mee te nemen naar Bengkulu. Alleen ging er niemand naar Bengkulu. Alle busjes bleven alleen in de directe omgeving hun rondjes rijden en andere voertuigen stopten nauwelijks of gingen evenmin die kant op. Zo nu en dan meldde zich een enkele buurtbewoner om de gezapige zondagochtend wat kleur te geven door zich met ons te verpozen en te vragen wat wij zoal wilden. Nu, dat was duidelijk: we wilden absoluut weg, want in Muko Muko was niets.

Wat eten we vandaag?

De warungeigenaar bij wie we inmiddels een pakje sinaasappelsap hadden gekocht, had volgens de passanten gelijk: een bus viel niet eerder te verwachten dan in de avond. Dezelfde bus volgens dezelfde dienstregeling waarmee we gekomen waren maar dan een dag later. Wegkomen uit Muko Muko richting Bengkulu, dat was nu het eerste doel geworden. Een mogelijkheid die een behulpzame buurtbewoner opperde, was dat we ons met een angkut busje 20 kilometer verderop naar een groter busstation bij het plaatsje Airdikit lieten rijden om daar over te stappen in een ander minibusje met als bestemming Bengkulu. Het leek de enige manier om niet veel tijd te verliezen, dus grepen we die maar aan.

De chauffeur van dit busje had kennelijk een grote voorliefde voor een keiharde bas: er stond zowat een heel P.A. systeem achterin opgesteld en hij draaide zijn favoriete muziek zo hard, dat de vullingen bijna uit mijn kiezen trilden. Ik deed mijn oordoppen maar in die ik eigenlijk voor in het vliegtuig bij me had.De zwaar bonkende vervormde beat van de bass boomers begon ook aardig in te werken op Paul zijn maag, maar we waren in ieder geval op weg en dat was op zich een opluchting. Aangekomen bij de volgende halte werd ik meteen aangesproken door een ronselaar die 'Bengkulu' riep en daarop naar mijn bagage greep. We konden instappen en spontaan berangkat – vertrekken.

Deze brulaap met stierennek en zonnebril die de zachtaardige uitdrukking van een Idi Amin op zijn gezicht had, stond daarna nog een tijdlang met mister pokdalig gezicht – de chauffeur – te overleggen hoeveel mensen er nog in het bescheiden Toyota minibusje gepropt konden worden, een flinke bundel geld keer op keer natellend. Terwijl ik achterin een plaatsje zocht kwam hij door mijn openstaande raampje vriendelijk informeren of ik mijn benen niet kon afzagen, zodat er vier of misschien vijf personen op het piepkleine bankje konden. Normaal zouden er maximaal 9 personen, inclusief chauffeur in het busje kunnen en terwijl één bank door een hoeveelheid dozen en tassen was gevuld zaten we op een bepaald moment met 15 personen als sardientjes ineengevouwen in dit vehikel.

Een uitzicht om ziek van te worden

Geronseld als vee en opeen gepropt werden we door die paar onfrisse crimineel uitziende figuren op weg gedirigeerd richting Bengkulu met de op Charles Bronson gelijkende chauffeur, hetgeen de ietwat dreigende sfeer compleet maakte. Door het strak opeen gevouwen zitten begon Paul zich wat minder prettig te voelen; het karige, weeïge ontbijt van die ochtend in combinatie met de klotsende sinaasappelsap begon hem duizelig te maken, maar naast het open raampje gezeten en zoveel mogelijk ontspannend kon hij de zaak vooralsnog onder controle houden.

Na een stop bij een rumah makan waar menigeen de lunch gebruikte, ging het weer verder op de lange weg door heuvelachtig terrein langs de zuidwestkust van Sumatra waarbij er af en toe een glimp van de oceaan zichtbaar was, richting Bengkulu. We zagen nu hele gebieden onlangs afgebrand en gekapt woud, dat plaats had moeten maken voor nieuwe oliepalm aanplant, wat kennelijk nogal wat opleverde want voor de rest van deze trip zagen we zowat niets anders meer voorbij komen.

Dit kwam ervoor in de plaats

Inmiddels had Paul zich, onmerkbaar voor de medereizigers, ontdaan van wat opspelend sinaasappelsap via het openstaande raampje en hij had goede hoop hiermee zijn maagprobleem opgelost te hebben. Echter na een uur of wat tijdens de schijnbaar oneindig lang durende rit gaf hij het teken aan zijn buurvrouw hem een plastic zakje aan te reiken, omdat de sluizen open dreigden te gaan. Ze begreep de aard van het probleem en pakte zo snel mogelijk een gereedliggend exemplaar dat hij geen moment te laat aan zijn mond kon zetten. Nu had hij de aandacht van iedereen in het busje en men bekeek hem met een mix van mededogen en wantrouwen, bang dat het ritueel zich nog een keer zou herhalen en men besmeurd zou kunnen raken met een nieuwe golf van zijn oranje maaginhoud.

En jawel, na een paar minuten, die hem een half uur leken te duren, ging het opnieuw loos. Een fikse hoeveelheid bevond zich nu in het plastic zakje en hij wilde het gegiste product uit eerlijke overwegingen zo ver mogelijk in de berm weggooien om geen rommel op de redelijk druk bereden tweebaansweg te veroorzaken. Echter, men raadt het al, zijn timing was door de duizeligheid niet meer wat het moest zijn en een tegemoet komende motorrijder kreeg de hele handel middels een voltreffer op de voorkant van zijn helm getrakteerd.

Kaki lima in Sungai Penuh

Verbouwereerd bracht hij mij op de hoogte van het voorval en, met een gecombineerd gevoel van olijkheid en medelijden met het slachtoffer, werd onze weg met onverminderde snelheid vervolgd; de chauffeur had immers van het hele voorval niet veel gemerkt. Na nog eens 30 kilometer die er 60 leken te zijn, bereikten we eindelijk het buiten de stad gelegen busstation van Bengkulu, waar een groot aantal motorrijders klaar stond om de uitgestapte buspassagiers naar hun bestemming in de stad te brengen, en na een korte tocht werden we afgeleverd bij hotel Samudera Dwinka in het drukke centrum van de stad.