blog.indonesiepagina.nl - 5. De afgebrande Chinees van Bukkitinggi

- Na een ontbijt van bananenpannenkoeken gingen we de volgende ochtend onze spullen pakken en vroegen we onze gastvrouw Annie om de rekening op te maken. Terwijl ze bij ons boven kwam met de factuur riep Oce vanaf zijn terras de tip vooral niet te vergeten. De honderdduizend die Annie zelf van Paul had 'geleend' was niet op de eindrekening vermeld en daarom vond Paul dat dat de tip maar moest zijn.

Voordat we achterop de scooters van twee buren plaats namen om naar Teluk Dalam te rijden gaven we Oce ieder toch nog maar vijftigduizend voor het aangenaam verpozen, waarna hij op zijn beurt ons een beeldje van houtsnijwerk aanbood. De rit in het witte Mitsubishibusje naar de hoofdstad van het eiland voerde ons langs de oostkust van Nias over een goed herstelde asfaltweg die in ieder geval in veel betere staat was dan zeven jaar geleden. Aan de geknakte palmbomen en weggeslagen landtongen en rotsblokken was af te leiden hoe het natuurgeweld van de tsunami had huisgehouden.

Er werd hard gewerkt aan de wederopbouw

In Gunungsitoli aangekomen zagen we veel bouwwerken nog in puin liggen, maar er stonden ook veel nieuwe houten gebouwen die recentelijk waren opgetrokken, getuige de nog blinkende golfijzeren daken. De karakteristieke betonnen brug over de rivier die we ons van de vorige trip herinnerden en die we op krantenfoto's van vlak na de aardbeving geheel in de vernieling hadden zien liggen, was weer gerestaureerd.

Op straat viel ons op dat er plastic vuilcontainers met stickers van het Franse Rode Kruis geplaatst waren. Een mooi begin van bewustwording om stad en land schoner te krijgen, maar helaas was men nog niet zover gekomen om de door gewoonte ontstane bergen stinkend afval daarin op te bergen, want toen wij als proef op de som enkele containers openden bleken deze nog geheel leeg en schoon te zijn, terwijl het vuil er omheen gedrapeerd lag.

Nu nog het afval in de container

Aangekomen op de drukke zaterdagmiddag in het hete en stoffige Gunungsitoli waar niet veel voor de doorsnee toerist te zoeken valt, lieten we ons afzetten bij de vertrekplaats van de boot naar Sibolga. Er bleken daar echter geen kaarten te koop voor de ferry van die avond en men stuurde ons naar de bis terminal om daar een ticket te bemachtigen. Natuurlijk was er wel weer een behulpzaam, enigszins engels sprekend heerschap die ons liet instappen in een minibusje, want hij moest 'toevallig' ook die kant op.

Het was opvallend hoe voordelig het was om engels te kunnen spreken want het gaf iemand de mogelijkheid toeristen te kunnen helpen en daarvoor geld te kunnen vragen. Soms expliciet, soms verhuld probeerde men altijd weer rupiah's af te troggelen. Ook mensen die goed gekleed gingen en van wie je niet zou verwachten dat ze een graantje probeerden mee te pikken, zochten maar al te makkelijk contact zodra een bleekneus om zich heen keek en zo verried naar iets op zoek te zijn.

Zo bood zich, eenmaal aangekomen op het busstation, alweer een andere snelle en goed geklede figuur aan die ons naar de juiste plek dirigeerde om een kaartje te kunnen kopen. Een klein, goedlachs meisje bleek een geïmproviseerd loket pal voor de deur van een minikantoortje te bestieren en Widia was, zoals vrijwel iedereen, ook weer in voor een leuk plaatje en praatje. Ze was een jong ding van net 12 jaar oud en we waren verbaasd dat ze een zo verantwoordelijke baan had. Zonder een wet op kinderarbeid zijn de meeste jongeren werkzaam in de meer simpele baantjes en doen vaak vuil werk. Widia was dus een kiene meid met misschien een goede toekomst. Ze verkocht ons kaartjes voor Rp. 55.000 de man, nadat we ons ervan hadden vergewist dat het een degelijke ijzeren schuit betrof waarmee we de overtocht konden maken.

Widia achter haar loket

Meneer de snelle figuur regelde een busje weer terug naar de boot waar we nog een uurtje of 3 moesten wachten voordat deze zou vertrekken, en hij liet uiteraard niet na zijn fooi te bedingen. Nu was het nog zaak iets te eten te regelen want een acceptabel restaurant was er in Gunung Sitoli niet, zoals we ons nog wisten te herinneren van ons vorige bezoek in 1999.

We hadden al rondgekeken toen we op zoek waren naar een wartel voor het nodige contact met het thuisfront, maar na een praatje met een plaatselijke jongeman werd opnieuw duidelijk dat we op culinair gebied hier niet veel hoefden te verwachten. Op de boot kochten we daarom ieder een kartonnen beker met popmie waaraan alleen heet water toegevoegd hoefde te worden. Echte honger hadden we echter niet.

We gaan aan boord

De eerste klas zaal met airco en verstelbare zitplaatsen was uitverkocht; dat kwam goed uit want het leek ons in die ruimte ook niet gezellig met een tribune opstelling voor een groot TV scherm. We lieten onze bagage achter in de benauwde, overbevolkte ekonomi klasse waar we als enige bleekneuzen vertoefden, en begaven ons bovendeks waar het goed uit te houden was en we in alle rust op een bankje gezeten ons bakje mie wegwerkten. Nu kwamen onze slaapmatjes, net als op de heenreis naar Nias, weer eens goed van pas en we besloten op het dek te blijven en daar te proberen de slaap te vatten.

We hadden gehoopt van de sterrenhemel te kunnen genieten, maar dit pakte helaas iets anders uit: tegen het donker worden waren een paar spatjes te voelen en hoewel het geen grote hoeveelheden betrof haalde dit toch wel een beetje een streep door de rekening. Jam karet had ons ook al bij de neus genomen, want in plaats van acht uur in de avond werden pas rond middernacht de trossen losgegooid, waarna we de woelige baren op gingen. Onder een klein strookje afdak in de luwte van de stuurhut konden we het nog redelijk droog houden en terwijl Paul aardig doorsliep kon ik die nacht de slaap maar niet vatten. Een steward die ons als enige bule's had opgemerkt tussen de knorrende inlanders kwam bij mij bezorgd informeren of we niet beter binnen zouden gaan slapen, maar de hujan stelde niet veel voor en nadat ik mij opnieuw in mijn sarong had gewikkeld kon ik mij zowaar af en toe een hazenslaapje bekomen.

Met het ochtendgloren kwam de kust van Sibolga in zicht en er kwamen nu veel mensen die benedendeks de nacht door hadden gebracht naar boven om van het prachtige natuurspektakel te genieten dat de oranje-goud gekleurde hemel ons bood. Toen mijn reismaat door al die drukte steunend en kuchend vanonder zijn sarong tevoorschijn kwam, leverde dit voor de nieuwsgierige toeschouwers een extra schouwspel op. Een Chinese vrouw en haar drie kleuters stonden hem al lachend gade te slaan, evenals een forse man van in de veertig die ongegeneerd stond te koekeloeren naar deze ontwakende bule als betrof het aapjes kijken in de dierentuin. Ik had daarvoor zojuist mijn camera tevoorschijn gehaald om de zonsopkomst vast te leggen, maar nu focuste ik deze op het groepje brutale toeschouwers en daardoor keken deze plotseling maar weer de andere kant op naar het betoverende panorama.

Kapal babi in de haven van Gunungsitoli

Inmiddels, het was nog vroeg in de ochtend, naderden we de haven van Sibolga en op de kade stond een oude bekende ons weer op te wachten. Munthe deed zijn naam eer aan en sloeg meteen weer munt uit de situatie door becaks voor ons te regelen, en na enig tegenstribbelen gaven we ons maar weer gewonnen. Er viel gewoonweg niet tegen hem op te boksen en het gemak wat we ondervonden door hem de dingen te laten regelen en zelf niet te hoeven zoeken, won het na de vermoeiende reis van die paar uit te sparen euro's die hij opstreek.

Ditmaal bracht hij ons naar een boekingskantoortje annex restaurantje vanwaar een minibus zou vertrekken naar Bukittinggi. Als we nog een uurtje zouden wachten, konden zich nog nieuwe passagiers aandienen. Echter we bleven de enige reizigers en er moest dus een financiële strop voor lief genomen worden want de prijs stond vast, er was al betaald, en men moest dus alleen voor ons de reis naar B. ondernemen: al gauw een rit van een uur of tien die ons alweer over een heuvelrijk, bochtig maar mooi parcours voerde. Eén ding wisten we nu zeker: van Munthe waren we af, maar in dit land van ritselaars zouden er meerdere volgen.

Inmiddels stond daar een witte Mitsubishi minibus gereed, die dus een uur later noodgedwongen met slechts twee passagiers aan deze lange slopende tocht van duizend en één bochten en heuvels en dalen begon. Na de eerste stad van betekenis, Padang Sidempuan, werd een lunchstop ingelast bij een kleine rumah makan sopir met de naam 'Riski'. Toen ons daar werd gevraagd waarom wij niets te eten of drinken hadden besteld wezen we op onze magen met de toevoeging 'very risky' vanwege het dubieuze Padangachtige voedsel dat wederom verlept en onaantrekkelijk achter de glazen vitrine geruime tijd op ons had liggen wachten. Er hing in de veranda een kooi met daarin een zeer drukke beo die steeds als antwoord daverende lachsalvo's ten beste gaf en ook kon deze burung gila zeer verdienstelijk sirenes en meertonige claxons imiteren.

Beo in rumah makan 'Riski'

Wij hielden het die middag maar bij onze ingeslagen crackers, bananen, kacang en jeruk terwijl we dit alles met warm geworden Aqua bronwater trachtten weg te spoelen. De lange vermoeiende rit zat vol met angstaanjagende momenten voor chauffeur en passagiers en zeker tweemaal leken we op een catastrofe af te stevenen toen ons gammele busje bijna uit de bocht vloog terwijl het een andere keer maar een haartje scheelde of we waren in frontale botsing gekomen met een tegemoetkomende vrachtwagen.

We hadden de hele weg al met open raampjes gereden voor de nodige frisse lucht, maar gaandeweg werd het behoorlijk frisser en begon het te regenen. Daar wij voor het diner die avond alweer bedankten omdat dit opnieuw een Padang gelegenheid betrof, snakten we enorm naar een goede maaltijd van verse ingrediënten en omdat ik in Bukittinggi een adres wist waar goede Chinese gerechten werden geserveerd hadden we al onze hoop daarop gevestigd.

We kwamen na achten die avond in het gezellige stadje van Fort de Kock aan en nadat we onze barang barang in het Asia hotel hadden achtergelaten en we hoopvol in de richting liepen van het beoogde restaurant werden we ons bewust van een opgewonden sfeer en een ongewone drukte. De meeste lichten in het knusse provincieplaatsje waren door een stroomstoring uitgevallen en we hadden moeite om niet te struikelen in de drukke, duistere straten en gangetjes. Een sterke brandlucht vulde onze neuzen en hoe dichter we bij de bekende toren van Jam Gadang kwamen, des te dichter werden de rookwolken die ons omringden.

In de bewuste straat aangekomen waar wij onze favoriete Chinees hadden willen bezoeken stonden vele brandweerwagens met loeiende sirenes en zwaaiende lichten een felle uitslaande brand te blussen. We hoorden van een toeschouwer dat in de keuken van een Padangrestaurant brand was uitgebroken die nu naar een aantal belendende panden was overgeslagen, waaronder dat van onze geliefde Chinees. Het enige alternatief dat we zo gauw konden bedenken op dat moment was een bekend toeristencafé met de naam 'Bedudal' in de buurt van ons hotel. Hier serveerde men echter slechts smakeloos voer speciaal voor witneuzen, en de toast met salade en gepofte aardappels die ik daar kreeg voorgezet kon ik alleen nog maar gedeeltelijk weg krijgen nadat ik er een flinke hoeveelheid tomatenketchup over had uitgestort.

De volgende dag was de brandweer nog druk met nablussen

De tomatensoep die we als voorafje hadden besteld werd pas opgediend nadat ik mijn slecht smakende hap reeds half had weg gestouwd en mij de verdere eetlust vergaan was. Regelmatig kwamen assisterende brandweerwagens met loeiende sirenes en zwaailichten voorbij uit omringende gemeenten terwijl wij in het eetcafé - noodgedwongen knus - bij kaarslicht vertoefden, waarna we ons hotel maar opzochten waar we de komende twee dagen zouden bijkomen van de honderden afgelegde kilometers voordat we onze reis weer zouden voortzetten.