blog.indonesiepagina.nl - 4. Een party op Sorake Beach

- Het liep al tegen negen uur toen wij in het drukke haventje van Teluk Dalam aan land gingen, waar motorbestuurders en hoteleigenaars elkaar verdrongen om de klandizie van de bootpassagiers te verwerven. Wij werden aangesproken door een man met een Chinees uiterlijk, Perry geheten, en hij en een maat brachten ons op hun scooters naar Sorake Beach, waar wij een keur aan bungalows zouden kunnen verwachten. Onderweg daarheen reden we over een ons bekende weg die wij zeven jaar eerder als een bijna onberijdbare weg vol potholes hadden aangetroffen, maar die nu zeer redelijk was hersteld en waaraan op sommige plekken nog druk werd gewerkt.

Langs de kant werd een geul gegraven die als selokan dienst moest doen en we zagen ook waar al dat betonijzer aan boord voor bestemd was geweest. De bruggen die door de aardbeving en de tsunami waren ingestort werden vervangen door nieuwe van beton en ook daaraan werd op dit moment volop gewerkt. Hier moesten onze scooters worden omgeleid over provisorische noodbruggetjes die uit glibberige boomstammetjes bestonden. Bij Sorake Beach aangekomen op de veranda van een door ons van hem te huren bungalowtje gezeten, vertelde Perry ons over de ramp met een soortgelijke houten boot als waar wij mee gevaren hadden, nét drie weken daarvoor. Hadden we dat nog niet gehoord?

Nee dus. In de nacht van 4 op 5 juli was de boot uitgevaren /van Sibolga naar Teluk Dalam met een waterpomp die niet naar behoren werkte. Alhoewel de jonge en onervaren kapitein op de hoogte was van het mankement besloot hij, in tegenstelling tot wat anderen aan boord hem adviseerden, tóch door te varen met als gevolg dat de boot midden op zee reddeloos ten onder ging omdat het lekwater niet meer weggepompt kon worden. Bij de ramp verdronken 31 mensen en slechts een klein aantal drenkelingen kon door vissersboten in de nabijheid gered worden omdat ze zich drijvende konden houden met behulp van lege afgesloten jerrycans. Reddingsvesten en reddingssloepen waren niet aan boord. Het was even slikken van de schrik en Paul nam zichzelf voor om de terugvaart naar Sibolga in elk geval met een grote degelijke ijzeren ferry te gaan maken. Als dat niet mogelijk zou zijn, dan maar met het vliegtuig van Gunung Sitoli naar Medan.

Lagundri Beach met uitzicht op Sorake

Inmiddels was Perry natuurlijk te weten gekomen dat we uit Nederland kwamen, en dit bracht bij hem de vraag naar boven of we een zeker iemand uit Nijmegen kenden. Een, in onze ogen, wat vreemde vraag die we afdeden met een wat lacherige ontkenning. We waren dit verschijnsel al vaker in Indonesië tegengekomen: het idee dat alle Nederlanders elkaar zouden kennen en ook regelmatig spreken. De reden dat Perry dit vroeg bleek een heel plausibele: de persoon uit Nijmegen had hem een geldbedrag van 100 euro gegeven om wat reclamemateriaal voor zijn nering te financieren. Perry deed zijn uiterste best het ons als redelijk aan te laten nemen dat hij dit geld 'helaas' aan iets anders had moeten uitgeven (een blender), en dat het daarom voor hem van levensbelang was (isse vewy important to me) weer in contact te komen met de gulle gever om nogmaals een beroep op diens goedgeefsheid te kunnen doen.

Enkele brieven die hij had gestuurd naar diens adres waren vreemd genoeg onbeantwoord gebleven en hij vond het nu zaak diens telefoonnummer te achterhalen om alsnog een poging te doen het allemaal uit te leggen en dan logischerwijs de hem min of meer rechtmatig toekomende pecunia te incasseren. Of wij hem bij het vinden van diens telefoonnummer konden helpen? Hij keek daarbij met een vragende blik die verried meer dan op één gedachte te hinken. Natuurlijk deden wij alsof onze neuzen bloedden en Paul zegde toe hem te willen helpen bij het vinden van het telefoonnummer van de spoorloos verdwenen weldoener.

... een stenen trap van wel honderd treden ...

Het gesprek kwam nu op ons onderkomen en het bleek dat Perry ons als eigenaar van het kleine complex, bestaande uit een paar strandhuisjes, als het ware gevangen wilde zetten. Op onze vraag waar een goed restaurant te vinden was verzekerde hij ons dat zijn vrouw zowel ontbijt, lunch als diner uitstekend zou verzorgen. Onnodig om ergens anders heen te gaan met de zee vlak voor onze deur, en dus maximaal de tijd om héérlijk te relaxen.

Perry liet ons achter, en na een lange nacht reizen onder slechte omstandigheden werd het tijd ons te verfrissen in de eenvoudige maar acceptabele mandikamer van ons bungalowtje waarvan we inmiddels besloten hadden het te betrekken. De mandibak was echter bijna leeg en de kraan deed het niet. Dan maar even de zee in. Echter, bij het te water gaan bleek de zee ter plekke zo ondiep en met stenen en koraal bezaaid dat het een hele toer zou worden om dieper water te bereiken. Bij het raadplegen van onze buren, twee Engelse jongens, bleek dat de waterleiding pas weer om zes uur 's avonds aangesloten zou worden en dat men het tot die tijd dagelijks moest doen met de hoeveelheid die nog restte in de mandibak.

We begonnen onze twijfels te krijgen over Perry's bungalowtjes en besloten een kijkje te gaan nemen bij Harus Damai aan Lagundri Beach op 10 minuten lopen, waar we verbleven tijdens onze vorige trip op Nias. Vanuit zee kwamen al snel donkere wolken onze kant op en even later voelden we de eerste vette druppels op ons neervallen. We zagen de vage contouren van het ons vertrouwde adres in de verte, maar we raakten al behoorlijk doorweekt voordat we daar onder het overdekte terras konden schuilen, en uitdruppelend boven een bestelde nasi goreng raakten we in gesprek met de echtgenote van de losmenbeheerder. Meteen voelden we ons er weer veel meer thuis dan in het kale verblijf aan Sorake Beach en na enig overleg besloten we, na de huur van een dag te hebben betaald, het Spartaanse hok te verruilen voor twee kamers van ons hervonden Harus Damai.

Zo versleepten we die middag weer onze spullen nadat we de kennismaking hadden hernieuwd met Oce, de losmenbeheerder, die ons enthousiast met zijn nieuwe scooter hielp verhuizen. Nu was zijn onderkomen ook geen sterrenhotel en het leek erop alsof er in dezelfde kamers waar we toen hadden verbleven sinds die tijd niets was veranderd. Maar de locatie was ideaal: direct gelegen aan een hoefijzervormige baai, waar met regelmaat en met bulderend lawaai hoge schuimende golven op het witte palmstrand kapotsloegen. Onze nieuwe hotelbaas vertelde hoe hij en zijn gezin de tsunami hadden overleefd. Hij had die bewuste tweede kerstdag een vreemde terugtrekkende zee waargenomen, had geen moment geaarzeld en was met zijn gezin zo snel mogelijk de bergen ingevlucht.

Een muur water van zo'n drie meter hoogte had een ravage in zijn huis en restaurant aangericht en voor de zekerheid had hij daarna nog geruime tijd op het dak van zijn losmen verbleven. Ook de aardbeving die in maart 2005 het eiland trof, had voor een tsunami gezorgd die de nodige schade had aangericht. Terwijl hij ons dit alles vertelde gezeten op het terras van het restaurant, keken we uit op het strand waar onder de overhangende palmbomen grote hoeveelheden hardhouten planken lagen opgestapeld en die volgens Oce uit Kalimantan afkomstig waren.

Hij vertelde ons dat die door de hulpverleners waren gebracht voor de herbouw van verloren gegane huizen. Bij nadere beschouwing ontdekten we al gauw vele planken die waren kromgetrokken of gebarsten, en hier en daar groeiden al wilde klimplanten over de stapels heen. Het leek erop alsof er door de hulpverleners hier en daar gewoon maar wat materialen waren neergekwakt en dat de rest aan de bewoners zelf werd overgelaten.

Bouwmaterialen op het strand van Lagundri

Als compensatie voor het veranderen van ons onderkomen hadden we voor de volgende dag met Perry plus assistent een tochtje achterop de motor langs traditionele dorpen in de omgeving afgesproken. Nadat we een prijs waren overeengekomen, klommen we die ochtend achterop bij de tukang ojeks en reden eerst naar de desa Bawomataluo, een traditioneel gehucht met een hoog Volendam gehalte, alwaar we een stenen trap van wel honderd treden moesten beklimmen om in het dorp zelf te komen.

Al hijgend bovengekomen hadden we achter ons het prachtige uitzicht over de baai van Lagundri en recht voor ons de grote brede hoofdstraat van het dorp met stenen bestrating. Aan weerszijden stonden de rijen karakteristieke traditionele houten huizen met enorm dikke verticale en diagonale funderingspalen. Onder het schuin aflopende dak van atap of golfplaat waren horizontale openingen in de gevels uitgespaard waarachter bewoners nieuwsgierig naar buiten konden koekeloeren.

... koekeloeren ...

Onder zo'n afdak lag vaak een berg brandhout opgestapeld, maar bij één huis lag er ook een stapel planken van dezelfde soort als die we bij Oce op het strand hadden zien liggen. Door de degelijke bouw van deze huizen was er geen schade door de aardbeving aangericht, maar kennelijk had men het hout toch voor wat opknapwerk kunnen gebruiken. Op de straten en op de schuin aflopende daken lag hier en daar de was te drogen en vanuit de verte hoorden we moderne muziekklanken uit speakers komen.

Er werd een trouwpartij voorbereid, getuige een groot zwart fluwelen bord waarop met kleurige bloemenletters geluk aan het betreffende bruidspaar werd toegewenst. Een meisje uit het dorp zou die dag met een jongeman uit Teluk Dalam in het huwelijk treden en daarvoor was een overspanning met blauw zeil getimmerd waaronder plastic stoeltjes in rijen waren opgesteld. Hier had zich duidelijk een modernisering voorgedaan in de zeven jaren sinds we hier voor het laatst waren. Zo stonden hier en daar brommers voor de deuren, iets wat toen nog nauwelijks het geval was. Bawomataluo en de rest van Nias bleek niet ontsnapt aan de toename van het gemotoriseerd verkeer; en lichte motorfietsen begonnen, mede door gemakkelijk te verkrijgen kredieten, steeds meer het verkeer in het hele land te overheersen.

Rumah raja

We liepen naar het grote rumah raja of omo sebua van twintig meter hoog met een dak dat leek op een skischans. Pal voor het imposante houten gebouw was een taps toelopende stenen zuil gebouwd van twee meter hoog waarover in oude tijden krijgers sprongen om in conditie te blijven en hun mannetje te kunnen staan mocht zich een oorlogssituatie voordoen. Tegenwoordig wordt deze traditie in ere gehouden vanuit financiële motieven: toeristen moeten een bedrag betalen om een jonge krijger een sprong te zien maken, en ook wij vonden een jongeman in oorlogsoutfit bereid deze kunst voor ons te vertonen en dat vast te leggen op film en foto, uiteraard na een prijs te hebben afgesproken.

Ik wou graag in één poging een goed geslaagde foto van deze sprong maken, want anders zou hij opnieuw moeten springen en wij opnieuw betalen natuurlijk. Ik stelde eerst zorgvuldig de camera in met een korte sluitertijd om bewogen beelden te voorkomen en toen hij eenmaal sprong lukte het zowaar om op het juiste moment af te drukken. De als krijger uitgedoste jongeman vertelde ons na afloop dat hij vanaf zijn tiende jaar regelmatig het steenspringen had geoefend, eerst over lagere muurtjes en uiteindelijk over die van twee meter hoog. Heel vroeger waren scherpe bamboespietsen bovenop de stenen zuil geplaatst om het springen te bemoeilijken, maar dat was al lang geleden afgeschaft.

Steenspringen

Hierna betraden we de omo sebua zelf die in 1888 gebouwd zou zijn nadat het dorp door de Nederlanders was aangevallen. We bekeken binnen de fraaie muurdecoraties die uit hout waren gesneden en die voorouders, vogels, dieren en zelfs een Nederlandse stoomboot met kanonnen moesten voorstellen. Zowel binnen als buiten werden we voortdurend aangeklampt door bewoners die ons houtsnijwerk, halskettingen en armbanden wilden verkopen en omdat er ook overal om een financiële bijdrage werd gezeurd liepen we niet veel later de hoge steile trap maar weer af naar beneden.

Via eenzelfde steile stenen trap, weer een verdieping lager, bereikten we het volgende dorp met de naam Orahili. We liepen tussen een klas schoolkinderen naar beneden over de talloze stenen trappen. Kleine ventjes in rode uniformpjes en witte overhemdjes met veel te grote rugzakken die kennelijk op de groei waren gekocht riepen : 'hello miestèr, gip me money.'

Het dorp was in dezelfde kenmerkende stijl gebouwd als dat waar we vandaan kwamen: een met natuursteen geplaveide straat en de kenmerkende houten huizen aan weerszijden. Ook bij het volgende dorp met de naam Hilameta was dit het geval, maar wat vooral opviel in vergelijking tot Bawomataluo was dat het in beide dorpen een stuk rustiger was; er waren meer huizen met de ouderwetse dakbedekking atap en er stonden geen brommers voor de deuren. Doornat bezweet van de vele honderden stenen treden die we hadden bestegen en gedaald kwamen we weer bij onze tukang ojeks en reden we terug naar Lagundri Beach.

Houten muurdecoratie met Nederlandse stoomboot

De volgende dag waren we al wandelend langs de kustweg op zoek gegaan naar een party die 's avonds in een strandhuisje aan de Sorake Beach werd georganiseerd. De avond ervoor hadden we een jonge Nederlandse toerist ontmoet die ons na een babbel had uitgenodigd voor dit feest waar na betaling van entreegeld een hapje en drankje genuttigd kon worden. Het was al aardedonker toen we daar aankwamen en we hadden onderweg moeten schuilen voor een harde plensbui.

Al van verre hoorden wij de zware basdreunen van harde popmuziek op ons afkomen, wat mij een moment aan het twijfelen bracht of het wel zo'n goed idee was geweest om te gaan. Onder de overdekte veranda van het strandhuis zat naast de initiatiefnemer genaamd Sjoerd, een blonde Hollander van rond de twintig, een bonte mix van hulpverleners van het Rode Kruis en UNHCR, surfers en Niassers. Op een paar aaneengeschoven tafels lagen een aantal forse zeevissen, waaronder heerlijke tonijnen die goed gemarineerd en geroosterd waren boven een houtskoolvuurtje en men kon naar believen zelf hiervan een bord opscheppen samen met rijst en koolsalade.

Nadat ik wat had opgeschept en een grote koude bir Bintang in ontvangst had genomen raakte ik al etend in gesprek met Henny, een jongedame uit Utrecht. Ze had halflang blond krullend haar en met een smal brilletje vervaardigd van een zwaar zwart montuur zag ze er een beetje uit als een oude vrijster in de dop, al was ze misschien net dertig. In haar standplaats Gomo probeerde ze de bevolking hygiëne bij te brengen, wat mij geen overbodige luxe leek en waar ze naar mijn idee niet gauw mee klaar zou zijn.

Ze was hier nu drie maanden aanwezig en ze verbleef na het werk in Sorake Beach Resort, het luxe bungalowpark een eindje verderop, waar speciaal een Niasse kokkie was aangesteld om voor haar en haar collega's te koken. Het gebrek aan een warme douche vond ze een groot nadeel, want aan de koude plens uit een mandibak kon ze moeilijk wennen. Binnenkort zou haar partner uit Nederland overkomen, maar verblijf van hem op Nias eiland werd door de organisatie niet toegestaan, zodat ze dan maar een trip door Sumatra en Java zouden gaan maken.

Een visser met een paar mooie tonijnen en de bouwmaterialen op de achtergrond

Toen wij daar met uitzicht op het donkere strand zo zaten te kletsen opperde ze het idee dat een kampvuurtje voor de deur op het strand niet zou misstaan. Voor de grap haakte ik hierop in dat we zo de vele hardhouten balken en planken konden opstoken die het Rode Kruis vanuit de tropische regenwouden van Kalimantan had over laten komen en die nu lagen krom te trekken en te scheuren op het strand van losmen Harus Damai waar wij verbleven. Ze keurde mijn cynisme lachend af, want hier en daar werden daarvan door de plaatselijke bevolking toch vele goede nieuwe woningen gebouwd.

Maar de indruk werd volgens haar wel gewekt dat er maar willekeurig wat bouwmaterialen waren neergekwakt en dat het niet allemaal goed op de plaats van bestemming aankwam. Ze vroeg mij over het waarom van mijn aanwezigheid op het eiland, en ik vertelde haar over de belangstelling van Paul en mij voor de cultuur en natuur, de plekken die wij zeven jaar daarvoor hadden bezocht en de situatie nú na de tsunami en de aardbeving. Dat wij niet zoals de aanwezige surfers voor de hoge golven kwamen, waar wij overigens veel te oud voor waren.

Een Niasser met de naam Thomas was ons al opgevallen, daar hij reeds behoorlijk aangeschoten en ganya rokend ons vroeg of de door hem geroosterde vissen goed smaakten. Wij prijsden hem daar natuurlijk uitgebreid voor, maar toen we het tijd vonden worden om op te stappen en wandelend de weg terug te aanvaarden over de aardedonkere weg naar ons losmen liep hij ons achterna. Volgens hem moesten we het bier à Rp. 20.000 per fles nog afrekenen, maar ik had zojuist het verschuldigde bedrag met organisator Sjoerd afgerekend en dat zei ik hem.

Maar de ongelovige en zwaar aangeschoten Thomas bleef hierover maar aan onze kop zeuren toen we de gezellige strandtent al ver achter ons hadden gelaten: 'you hep to pay the beer miestèr, you gip me twenty thousand'. Maar hoe vaak ik hem ook probeerde te overtuigen van onze eerlijke financiële bijdragen, hij bleef ons achtervolgen op die pikdonkere kustweg en hierbij probeerde hij ons meermalen de versnelde pas te blokkeren. Paul had hem als tegemoetkoming al 10.000 in handen gestopt, maar dat weerhield hem niet om met zijn steeds opdringeriger en agressief wordende verzoeken door te gaan. We werden het uiteindelijk zo zat dat we besloten naar de feesttent terug te gaan en met Sjoerd de zaak te bespreken.

Maar toen werd Thomas ineens wat minder opdringerig en liep uiteindelijk op grote afstand achter ons aan. Ik werd onderweg nog door locals aangesproken die mij hun excuses aanboden voor deze plaatselijke gestoorde figuur, terwijl Paul samen met de organisator de stomdronken lastpost tot bedaren bracht. Daarna konden we onze terugtocht voortzetten en liepen tussen wolken vuurvliegjes terug naar ons losmen.