blog.indonesiepagina.nl - 1. Boodschappen doen in Medan

- Het was begin 2006 alweer zeven jaar geleden dat we gezamenlijk op pad waren en de keren dat wij, vaak onder het genot van een goed glas wijn, terugdachten aan die avontuurlijke uitstapjes werden steeds talrijker en we speelden vaak met de gedachte om gezamenlijk weer eens een reis die kant op te ondernemen. Het uiterste noorden in Aceh zouden we ditmaal overslaan vanwege de heropbouwactiviteiten na de tsunami en in plaats daarvan zou een groot deel van het zuiden van het eiland, onder de grote plaats Padang, bereisd gaan worden. Maar ook zouden we weer de overtocht naar het eiland Nias wagen, alleen al omdat er destijds veel fotomateriaal verloren was gegaan, maar ook omdat we met eigen ogen wilden zien hoe de situatie er zou zijn na de tsunami van 2004 en de aardbeving van 2005.

Het gereedstaand Mitsubishibusje

Hoewel we afspraken geen uitputtende jungle trekkings te ondernemen was ik benieuwd naar het grote nationale park Kerinci Seblat, dat we op onze weg naar het zuiden zouden gaan tegenkomen. De veranderingen gaan hard in Indonesië: wat vandaag nog een ongerept stuk natuur is, kan morgen een kale vlakte met zwarte stoppels zijn. Nabij Bukittinggi waren we destijds al geconfronteerd met het platbranden van stukken oerwoud ten gunste van gewassen als gambir, rubber of oliepalm, en het is een publiek geheim dat deze activiteiten, óók in de natuurreservaten, gewoon doorgaan. We wilden dit alles zoveel mogelijk reizend over de weg met eigen ogen aanschouwen, en hoewel de verleiding groot kan zijn om moeilijk berijdbare bergweggetjes of eindeloos lange kustwegen te overbruggen per binnenlandse vlucht, hoopte ik dat we op onze reis door Sumatra geen gebruik van vliegtuigen hoefden te maken.

Iklan - reclame

Wel kwamen we met zo'n zilveren vogel op woensdag 19 juli aan op het Polonia Airport van Medan, en nadat we daar voor 25 euro de man een visa on arrival hadden gekocht lieten we ons met een taksi naar het Deli Raya Hotel brengen, waarvan de naam een groot wit koloniaal gebouw suggereerde, maar wat niets anders bleek te zijn dan een donker hol met deuren die naar ongezellige kamers leidden. Hierin stonden twee simpele bedden naast een kleine kleuren tv die het onaangename verpozen een beetje op moest fleuren met sneeuwerige beelden van uitsluitend Bahasa Indonesia bezigende zenders.

We waren echter te afgepeigerd door de lange vliegtocht om nog een ander onderkomen te zoeken. In de aangrenzende kamar mandi had ik al enkele kakkerlakken van uitzonderlijk groot formaat weg zien schieten na het aanklikken van de ouderwetse lichtschakelaar, zodat ik de supergrote bus met Baygon insectenspray maar ter hand nam alvorens wij een ronde door de drukke, in zwarte uitlaatgassen gehulde stad zouden gaan maken. Niet dat we de hoofdstad van Noord-Sumatra zo hoog op ons verlanglijstje hadden staan, hoewel enkele bouwwerken beslist de moeite van een bezoek waard waren, maar we verbleven er feitelijk om een aantal spullen aan te schaffen die in de kleinere provincieplaatsjes mogelijk niet te verkrijgen zouden zijn.

... om voor thuis te blijven ...

Voor onze mobieltjes wilden we een simkaart plus opwaardering, voor mijn nieuwe camera voldoende geheugen en voor ons bezoek aan Nias de benodigde anti–malariapillen aanschaffen. De simkaart en het opwaarderen waren het snelst geregeld: elke vlotte jonge man in Indonesië moet immers beschikken over dé drie essentiële dingen van het leven: kretek, een motorfiets en een mobieltje. Een telefoonkaart van Simpati was daarom makkelijk verkrijgbaar en werd meteen opgewaardeerd tot Rp.50.000. Voor dat opwaarderen – een handeling van wat kraswerk en een nummer bellen – werd hier en daar vier à zesduizend rupiah's gerekend omdat er natuurlijk nog wat verdiend moest worden. Ik ontving een SMS in het Indonesisch waaruit bleek dat ik welkom bij Telkom was en met het intoetsen van *888# kon ik zelf op mijn Nokia controleren hoeveel mijn beltegoed bedroeg.

De aanschaf van een geheugenkaart voor de camera was ook zo gepiept en de dame in de Fuji fotozaak legde me voor alle zekerheid nog even uit hoe mijn nieuwe camera werkte. Ik had net in de winkel staan prutsen met mijn nieuwe Canon toen ik een testfoto wilde maken met mijn pet op. De flitser die zich automatisch bij onvoldoende belichting uitklapte kwam daarbij tegen de klep van mijn pet aan, waardoor error op het display van mijn toestel kwam te staan. Nú wist ik dus dat die klep eerst opzij moest.

Plaatselijke mode?

Maar het verkrijgen van die malariapillen bleek toch niet zo eenvoudig als we gehoopt hadden. De apotik tegenover ons hotel had alleen maar pillen van een onbekend merk en verwees ons naar een ander filiaal bij een ziekenhuis. Wij hadden gedacht dat er wel paludrine of lariam te krijgen zou zijn, maar de genoemde middelen zeiden de in het wit geklede dames van het andere filiaal ook niets en wij begonnen te overwegen wat te doen. Ik had nog paludrine over van een vorig bezoek en Paul kocht maar een strip met kinine pillen, wat misschien ouderwets klonk maar nog steeds effectief zou kunnen zijn. Later hoorde ik van een Rode Kruis medewerkster op Nias dat we wel de juiste medicijnen bij ons hadden, maar dat we zowel de kinine - als paludrine tabletten samen dienden te slikken om geheel beschermd te zijn tegen de muskieten van het eiland.

Omdat we die middag toch al enkele shopping malls bezochten besloten we er ook maar te blijven eten. We wisten niet zo gauw een meer geschikte eetgelegenheid. De kans dat we slechts padang-achtige warungs zouden treffen, waarbij het voedsel al uren of zelfs dagen in ongekoelde glazen vitrines had staan te verpieteren, zou groot zijn. Eten waaraan wij onze op Europees eten ingestelde magen niet de eerste de beste dag wilden blootstellen. Andere jaren had ik nog vaak nasi goreng als ontbijt verkozen boven een slappe toast, maar ik ben er nu van overtuigd dat de chronische buikloop van die keren grotendeels aan deze makanan pagi te wijten viel.

Anak-anak - kinderen

Was het niet de overdaad aan te vaak opnieuw gebruikt bakvet, dan ging er wel het een en ander door de restjes rijst heen wat niet helemaal fris meer was of waarbij van goed doorbakken geen sprake was geweest. En als je die nare ingewandenproblemen eenmaal hebt opgelopen kom je er meestal niet eenvoudig meer van af. De eetlust verdwijnt en door de warmte is een mens geneigd (te) veel te drinken met alle nare gevolgen op de kamar kecil van dien. Een goede basis in de maag is dan ook zeer belangrijk. Maar dan wel van betrouwbare verse producten in een schone omgeving. Die vonden we bij de plaatselijke KFC waar we ons te goed deden aan een chickenburger met french fries en een bekertje cola.

Nu zijn we normaal geen grote liefhebbers van fast food, maar in ieder geval wisten we bij dit soort restaurantketens zeker dat er schoon gewerkt werd in de keuken, zodat we ons geen zorgen hoefden te maken wat dit smakeloze voedsel voor gevolgen zou hebben voor onze magen. Hier viel het ons op dat er bijna uitsluitend tienermeisjes kwamen eten en ik zag ze massaal met een leeg bord naar de gratis ketchup pompjes lopen waar ze een zeer grote hoeveelheid van de saus tomat op hun bord pompten alsmede ook de sambalsaus die uit een tweede kraantje ernaast kwam. Er waren dan ook nauwelijks dikke meisjes tussen te zien en het viel me op dat de meeste gekleed gingen volgens de laatste trend: een zeer strak zittend heupspijkerbroekje met uitlopende klokpijpjes of driekwart met strakke pijpen. Daarboven een eenvoudig strak zittend T - shirt dat hun prille figuurtjes goed liet uitkomen en daarbij soms ook nog een sluier om het haar.

In de Mesjid Raya moskee

Twee van zulke jongedames benaderden ons terwijl we in een van de malls aan het struinen waren. Ze wilden een verjongingscrème op ons uitproberen en verzochten ons vriendelijk maar dringend op een klein krukje te gaan zitten, waarnaast op een tafeltje alvast een heel stapeltje van de bewuste tubes crème in een papiertje met handleiding gewikkeld lag te wachten op halve zolen als wij die dit gelaten over zich heen zouden laten komen. Ik stribbelde eerst nogal heftig tegen, maar mijn meesteres klonk vastbesloten in haar instructies. Ze smeerde een hoeveelheid van het witte, niet slecht geurende goedje op mijn rechteronderarm en begon daarna ook het linkerdeel van mijn gezicht ermee in te smeren.

Onderwijl protesterend dat ik er zeker niet knapper van zou worden, begon ze nu ook over een afspraakje. Ze wou zelfs de naam weten van het hotel waar ik verbleef, dan zou ze mogelijk langs komen en deze wonderbaarlijke balsem ongetwijfeld meenemen om het verder op me uit te proberen. Af en toe keek ik vanaf mijn krukje naar het ingesmeerde, glimmende gelaat van mijn reismaat die zich zo te zien ook niet goed een houding wist te geven. Ik moest daarna van mijn strenge meesteres de linker - met mijn rechterarm vergelijken, en was er niet een groot verschil zichtbaar? Ik kon eerlijk gezegd geen verschil ontdekken en zei dit haar oprecht. Ook Paul vond nu kennelijk dat de poppenkast lang genoeg had geduurd en sloot zich bij mijn zojuist uitgesproken oordeel aan. De dames probeerden ons er nog toe over te halen slechts één klein tubetje van het spul aan te schaffen, maar vastbesloten maakten we ons nu los van het zojuist gesponnen web en zochten de roltrap naar beneden op.