blog.indonesiepagina.nl - Een lesje van Maleisië

YOGYAKARTA - Toch nog eventjes een keer een beetje terugkijken naar Maleisië. Hoewel ik er dus maar een weekje was, heb ik mijn ogen wel de kost kunnen geven, en zodoende heeft dat me toch weer aan het denken gezet. Misschien heb ik wel gewoon teveel tijd hier, maar ik denk eerder dat het te maken heeft met het feit dat ik Indonesië ook best wat gun. Echter zullen ze zelf toch het meeste werk moeten doen, want ik heb hier verder weinig te vertellen natuurlijk. Ik kan in ieder geval het een en ander 'op papier' zetten, om er vervolgens wellicht niets meer mee te doen.

Het vergelijk dit keer met Jalan Petaling, voor diegenen die er nooit geweest zijn behoefd dat wellicht uitleg, voor diegenen die er al eens geweest zijn vast en zeker niet meer. Anders moeten ze de foto's die ze er ongetwijfeld hebben gemaakt er maar eens bij pakken. Jalan Petaling is een semi-georganiseerde markt die al vroeg in de ochtend begint en tot in de late uurtjes doorgaat. Dit steeds met een wisselende samenstelling van verkopers, of in ieder geval ter verkoop aangeboden producten. Eigenlijk alles is hier wel te koop, wat je niet ziet vraag je gewoon. Het is er zeker, maar de prijs is een ander verhaal. Een beetje als Harrod's dus, maar dan minder exorbitant luxe.

De straat zelf is vrij lang en slingert door het Chinatown van Kuala Lumpur, het oude centrum van de stad. De postcode is dan ook 50000. Slechts een klein deel ervan is een groot deel van de dag autovrij. In de vroege ochtend is de straat als alle andere, een doorgaande weg waarlangs winkelkiosks staan die netjes afgesloten zijn. De straat is schoon en de auto's maken er op dit moment gebruik van. Nog voor de lunch veranderd de straat in een voetgangersgebied waar voor auto's geen plaats is. Die moeten netjes een stukje omrijden over de nog open wegen.

De stoep is vrij breed, maar wordt helaas voor een groot deel opgeslokt door de winkel-kiosks die hier te vinden zijn. De gehele straat is één rij winkeltjes waartussen je nog amper kan oversteken naar de andere kant van de straat. De winkels erachter moeten het niet van hun uitstalling in de ramen hebben, want mensen zullen deze zelden of nooit kunnen zien door de overdadige aanwezigheid van deze winkeltjes. Het geheel is netjes afgewerkt met een 'zwevende' dakconstructie die ervoor zorgt dat bij regen het geheel behoorlijk droog blijft.

Mensen van verschillende culturen en etnische achtergronden werken hier naast elkaar. Iedereen heeft zo zijn eigen spulletjes te koop in hun winkeltjes. Sommigen verkopen goedkope horloges of dvd's (het mag duidelijk zijn dat deze illegaal zijn en je ze dus wellicht niet in je thuisland mag invoeren.) Het overige deel verkoopt tasjes, broeken, shirts. Eigenlijk vrij standaard toeristenprullaria, maar als het verkocht wordt, waarom ook eigenlijk niet? Het is aan mij niet besteed, maar er wordt toch steeds nieuw geproduceerd, dus ergens raken ze het toch tegen een leuke winst kwijt.

Dit deel van Jalan Petaling is overdekt zodat de bezoekers droog blijven als ze rondkijken bij de vele kleine winkeltjes.

Vergeleken met 'Malioboro'

Wat voor mij het dichtst in de buurt komt van Jalan Petaling is Jalan Malioboro, tevens een jalan (straat) dus, alleen een paar duizend kilometer verder op in een ander land. Omdat Yogyakarta mijn verblijfplaats is, heb ik hier meer direct mee te maken dan andere plekken in Indonesië, dus voor mijn gemak gebruik ik deze straat vandaag om de vergelijking mee te maken. Het is natuurlijk niet zomaar een straat, ook Jalan Malioboro ligt in het centrum van de stad en heeft een keur aan kiosken die in de middag open gaan. Echter gaat hier de boel op slot om negen uur in de avond, daar waar Jalan Petaling dan nog een uur of drie te gaan heeft. Dat is wellicht het eerste puntje wat verbeterd zou kunnen worden. Langere openingstijden, zodat men rustig een rondje kan maken vanuit het hotel of zo.

Natuurlijk zijn we met die verruiming van de openingstijden er nog lang niet. Dat zou één van de stappen zijn, samen met nog een aantal punten 'ter verbetering', in mijn ogen dan. De straat zou voor een groot gedeelte autovrij gemaakt moeten worden. Tevens zouden de motoren en andere gemotoriseerde weggebruikers dus moeten wijken uit het hart van de straat. Met de eerdere verbouwing van Jalan Pasar Kembang, direct daaraan ligt het treinstation Tugu, is er een verbeterde verbinding gemaakt buiten Malioboro om, deze wordt nu echter amper gebruikt om onbekende redenen.

Het moet een genot zijn om over een 'stille' Malioboro te kunnen lopen. Nu dat gelukt is, kunnen we naar de volgende stap. De aankleding van de straat zelf. Uiteraard moet deze netjes bereikbaar blijven, aangezien er regeringsgebouwen aan gevestigd zijn. Echter wil dat niet zeggen dat het zwarte asfalt dan maar moet blijven. Gelijk alles eruit, aan het begin en het eind van de voetgangerszone een mooie rij betonen bloembakken, banken en wat grote bomen en de afsluiting, inclusief een paar bewakers dan wel, is een feit.

Herinrichten dan maar

Als het lekker rustig is geworden, is het tijd om alles eens op de schop te gooien. Helaas staan er overal reclameborden en een wirwar van oude en nieuwe verkeersborden en lantaarnpalen. Twee niet functionerende setjes verkeerslichten maken de chaos compleet. Goed dat er geen verkeer meer is, alles kan de grond uit. Er komt ook mooie nieuwe, energiezuinige verlichting. Zo kan er met weinig kosten vast en zeker wel iets moois van gemaakt worden.

Helaas zal het een verplichting moeten worden dat grote reclameborden en diegene die veel licht geven moeten wijken voor het eigenlijke beeld dat de straat moet uitstralen. Achter deze bebording gaat namelijk een rij gebouwen schuil uit de Nederlandse koloniale tijd. Nu zijn dergelijke gebouwen ook aanwezig in Jalan Petaling, maar daar zijn ze net zo slecht onderhouden. Elders in Kuala Lumpur staan ze er een stuk beter bij. Dat hebben we hier eigenlijk niet in Yogyakarta, dus laten we dan daar ook maar een begin mee maken. Er moet toch iets van een overheidsfonds voor zijn, het brengt namelijk toeristen naar de stad.

Belachelijk hoge 'antennes' met reclame erop zullen simpelweg allemaal moeten wijken, dan zal het straatbeeld rustig ogen en kan men met een klein bord voor de deur prima uit te voeten. Ook de winkeltjes die nu onder de galerie voor de winkels staan, worden opgeschoven naar midden op de straat, zodat er een nette rij winkels met galerie ontstaat. De straat zelf is dan vervangen door een mooie egale kleur stenen, en niet van die bombastisch aandoende felgekleurde betonblokken. Die leggen ze maar ergens anders neer als het zo nodig moet.

Met dergelijke opvallende borden als plattegrond moet het wel duidelijk zijn dat het geen rookzuil is. Echter tabaksreclames zie je hier overal, het hoort er echt bij. Helaas passen dergelijke grote reclames niet in een 'schoon' Malioboro.

Met her en der een waterpartij, een serie struiken en flinke bomen moet er toch zeker wel een mooie plek van te maken zijn. Op bepaalde plekken wordt verkocht, wildgroei wordt tegengegaan omdat dat slechts zorgt voor verloedering en puinhoop. Ook vuilnisbakken doen nog meer hun intrede dan vandaag de dag het geval is. Er zijn er nu niet genoeg en ze worden ook niet vaak genoeg geleegd. Of ze zijn niet groot genoeg en de mensen zijn te lui om twee meter om te lopen, dat laatste is trouwens een ander verhaal.

Vooralsnog moet deze regelzucht wel voldoende zijn om er iets moois van te maken. Zoals ik eerder al aangaf heb ik het hier niet voor het zeggen. Ik zou het niet eens willen, dus ik kan met een gerust hart mijn wensen hier spuien. Sommigen zullen misschien het gevoel krijgen dat ik een koloniaaltje ben. Dat mag best, hoewel dat niet zo is. Wellicht kent men me niet, dat scheelt een hele hoop vooroordelen. Alhier ben ik niet de enige die klaagt over een vieze stad. Echter voelt niemand zich hier echt geroepen er iets aan te doen. Laat ik dan in ieder geval een beetje een helpende hand bieden door simpelweg te laten weten wat ik zou doen met een paar miljoen (Rupiah's is te weinig trouwens, euro's moeten het zijn).

Tot mijn verbazing

Enkele weken geleden kwam ik terug uit Kuala Lumpur. Het duurde echter weer een flink aantal dagen voordat ik noodgedwongen op de Jalan Malioboro moest zijn. Het is nu geen uitnodigende plek, dus komen voor de lol doe ik er eigenlijk niet. Gelukkig is de straat vrijwel altijd prima te omzeilen als ik ergens naartoe moet. Over het algemeen via doorgaande wegen, zo niet dan via wat kleinere straatjes waar hele hordes brommers als vee doorheen gejaagd worden.

Ik zag dat er op meerdere plekken uit stenen opgetrokken en met cement afgewerkte bakken te vinden waren aan weerzijden van de straat. Hoewel er eerst ook bloembakken stonden, waren deze verdwenen, en werden er grotere en bredere voor in de plaats gezet. Waar tot voor kort al het groen rigoureus werd verwijderd, komt het nu langzamerhand weer een beetje terug. Het groen was nu echter allemaal verdwenen, wellicht omdat deze bakken nog niet af waren. Verderop werd nog hard gewerkt aan meer plantenbakken. De gehele lengte van Jalan Malioboro, vanaf de spoorlijn tot het kruispunt van Bank Indonesia, wordt dus voorzien van nieuwe bakken.

Er wordt hard gewerkt aan het neerzetten van nieuwe plantenbakken. Wat het eindresultaat ook mag worden, dat er nagedacht wordt over groen in de stad, dat is in ieder geval wel duidelijk.

Er is dus nog hoop dat het de komende tijd iets groener wordt op Jalan Malioboro, echter heb ik niet de verwachting dat de verkeersdruk ook maar iets zal afnemen als er niets gedaan wordt. De lokale overheid laat hier naar mijn mening een grote toeristische attractie liggen. Waarom gaat men in Maleisië op bezoek in 'voormalige koloniale steden'? Omdat men de gebouwen prima heeft onderhouden en nog gewoon in gebruik heeft. Tevens zijn er goede voorzieningen voor voetgangers en is er voldoende groen. Lijkt me een duidelijk teken met wat er hier dus mis is. Echter wil men niet veel leren van het buitenland hier. Men zoekt zelf liever uit wat goed is, en vind ondertussen voor de derde of vierde keer het wiel uit. Wellicht is dat wiel sinds het allereerste ontwerp al beschadigd, maar doorgaan zullen ze.

Wat moet men niet overnemen van Jalan Petaling?

Uiteraard zijn er ook dingen die men liever ook hier niet nog eens gaat implementeren. Dit is echter meer in de handen van de 'kleine man', dan van de overheid. In Jalan Petaling wordt je compleet gek van iedereen die naar je loopt te roepen, soms al van meters afstand. Niet reageren helpt vrijwel niet, want ze zullen recht voor je gaan staan. Dit deed me direct denken aan Bali, zoals het dus heel duidelijk niet moet. Op Bali gaat het wat beter hiermee, men is het daar aan het afleren. Maar laat het dan niet op andere plekken weer in gebruik genomen worden. Het is een afschuwelijk en heel toerist-onvriendelijk iets.

Tot twee maal toe heb ik mogen aanschouwen dat er midden op de avond een horde politiemensen aan kwam zetten in Jalan Petaling. Dit zorgde uiteraard voor paniek onder een aantal verkopers vanwege hun illegale waren, wellicht buiten dat ook nog eens het ontbreken van de juiste vergunningen kan ik me zo voorstellen. Hoewel dit op zich geen slechte actie is, zorgde het voor dermate veel geschreeuw en onderling gebekvecht, dat het er toch best angstig kan uitzien voor een willekeurige toerist die hier een wandelingetje komt maken en een drankje komt drinken. Wellicht is hier beter op een undercover manier aan te werken zodat de toeristen niet afgeschrokken worden.

Wellicht een droombeeld wat hier geschetst wordt, maar als toerist verwacht je toch ook een beetje in de watten gelegd te worden, en dan niet alleen binnen de deuren van je hotel of je huurauto. Ook in de stad zelf mag zeker het een en ander te doen zijn waarmee je je tijdens je vakantie prima kunt vermaken. Ook voor de inwoners zelf zal het een hele opluchting zijn als er ergens in hun stad een mooi stadspark te vinden is buiten de op dit moment in aanleg zijnde 'stadstuinen', middenbermen en brede stoepen die vernieuwd worden en tevens worden voorzien van plantenbakken met vele soorten bloemen en planten. Dat is een goed iets waar velen zich maar weinig van aantrekken, maar de stad oogt er wel stukken beter door al zeg ik het zelf. Wellicht is dat dus een begin.