Bezoekje aan de Indonesische ambassade


 blog.indonesiepagina.nl 
45 bezoekers





Startpagina
Je bent nu in > Blog > Bezoekje aan de Indonesische ambassade

Bezoekje aan de Indonesische ambassade

Bezoekje aan de Indonesische ambassade YOGYAKARTA - Het is alweer eventjes geleden, maar nog altijd denk ik aan die ene dag dat ik richting de Indonesische ambassade in Kuala Lumpur ging. Omdat ik een mooi boekwerk met plattegronden van de stad had, en ik tevens een maandkaart voor de LRT (stadstreinen) had gekocht, zou ik er zo wel even heen gaan om de spullen af te geven. De ambassade ging pas om negen uur open, net als altijd, dus als ik rond een uur of half acht zou opstaan had ik alle tijd. Zo geschiedde dan ook. Half acht ging het alarm van mijn telefoon en nam ik een korte douche. Het treinstation van Chinatown - want daar zat ik in een hotelletje voor een goede week - was op zo'n 300 meter lopen van het hotel. Ik wilde naar het centrale station van Kuala Lumpur (KL Sentral) omdat je van daaruit de monorail kon pakken. Dit traject bracht me in de richting van de Indonesische ambassade, al moest ik nog wel een stuk lopen. Met een fles water bij me moest dat wel lukken. Tevens kreeg ik nu de kans om in een monorail trein te rijden, want om nu te wachten tot die in Jakarta klaar is, dan kan ik wellicht nog een aantal keer naar Kuala Lumpur, want die is voorlopig nog niet klaar als ik de verhalen zo lees.

Het openbaar vervoer hier is - in tegenstelling tot steden in IndonesiŽ - iets beter geregeld. Taxi's en bussen zijn er in overvloed, maar staan ook vaak gewoon in de file te wachten, tenzij je de tolwegen neemt, dan is het wel wat beter. Wat er in IndonesiŽ niet is, en wat een perfecte oplossing zou kunnen zijn voor miljoenen mensen is een simpele, snelle, veilige en niet al te dure manier om door de stad te reizen. Een kaartje voor een enkele reis op ťťn van de lijnen in Kuala Lumpur kost maximaal 2.40 Ringgit, iets van 6500 Rupiah. Prima te doen, ook voor de niet-toerist die er dagelijks gebruik van moet maken, want daarvoor hebben ze de maandkaarten uitgevonden. Voor 90 Ringgit kun je een maand lang gebruikt maken van alle lijnen van de LRT, voor een 30 Ringgit meer kun je ook op alle bussen van de LRT. Wat wil een mens nog meer? Echter moet IndonesiŽ hierin nog erg veel leren. Dat zou gemakkelijk kunnen zijn als men eens ging kijken buiten de landsgrenzen, helaas is dat nog niet bij iedereen doorgedrongen zo het schijnt.

Naar de ambassade dan maar

Om maar terug te komen op IndonesiŽ; ik was onderweg naar de ambassade. Toen ik de monorail verlaten had, nam ik mijn plattegrond bij de hand en kon zo eenvoudig de route uitstippelen. Straatnamen werden hier niet alleen gebruikt in plattegronden, maar de straten zelf waren ook voorzien van grote borden, duidelijk zichtbaar voor een zoekende toerist over het algemeen. Niet slecht gedaan dus. Straten zoeken in IndonesiŽ is over het algemeen een wat langduriger proces, laat staan het vinden van het juiste huisnummer daar lang niet alle even en oneven nummers netjes aan ťťn kant van de straat liggen, of opvolgend zijn.

Ik had geen echt idee van de afstanden die ik af moest leggen. Het zou een paar kilometer lopen zijn. Ik zag op de kaart wel een paar als snelweg aangeduidde wegen. Hopelijk kon ik daar als voetganger in ieder geval onderdoor of overheen. Zo niet, dan zou ik een alternatieve route of taxi moeten zoeken, want ik had geen zin om kilometers te moeten lopen omdat ik per se wilde lopen. Nee, zo erg is het nu ook weer niet. De route nam me langs enkele standaard wijken van Kuala Lumpur. Net eender opgezet als steden in IndonesiŽ, alleen schijnt het hier wat rustiger, wat ruimer te zijn. Zo in de morgen zijn er al veel mensen in de weer om van en naar hun werk te komen. Daarbij dus ook de verkopers die deze reizigers voorzien van hun ontbijt en lunch.

De als snelweg aangeduidde weg bleek meer een bouwput te zijn. Op een groot rotonde was men bezig een nieuwe fly-over te maken, niet slechts voor 1 rijbaan, maar wellicht voor een stuk of vier, te zien aan de breedte van de weg. Werkzaamheden worden hier dus grondig aangepakt. Het verkeer stond vrijwel stil. De voetgangers op de smalle stoep langs de snelweg verplaatsten zich stukken sneller dan de auto's erop. Dat moet me een frustratie opleveren zeg, het lijkt Nederland wel, maar dan 20 graden warmer met een zonnetje. Na de werkzaamheden was het slechts nog een kilometer doorlopen. Direct tegenover ťťn van de golfbanen van de stad stond een vrij opzichtig wit betegeld gebouw. Het kon eigenlijk niet missen, dat moest de Indonesische ambassade zijn.

Correct, dat was het inderdaad. Er was nog iets opvallends daar. Tweehonderd, misschien wel driehonderd IndonesiŽrs - ogenschijnlijk, daar er geen rij gevormd was, iets wat MaleisiŽrs inmiddels wel geleerd hebben - die zich voor de brede poort van het gebouw stonden te verdringen. De stoep voor het pand werd vrijgehouden door bewapende Maleisische politie-agenten. Binnen op het terrein van de ambassade werd geen moeite gedaan, daar was niemand te bekennen om half negen in de morgen. "Visa?" Werd mij aan de rand van de bezweette en luidruchtige menigte gevraagd. "Ya". Was mijn antwoord, wat er eigenlijk direct uitfloepte omdat ik me aan het oriŽnteren was over de richting die ik op zou moeten. "You go there", en ik werd in de richting van de poort geduwd, maar dan wel over de IndonesiŽr-vrije twee meter brede stoep. Met nog een klein aantal Aziaten en ťťn Brit - kwam ik later achter - stond ik daar op de stoep, eigenlijk nog voor de massa IndonesiŽrs.

Deze horde IndonesiŽrs was voor een groot deel de zogenaamde TKI, de in het buitenland werkzame IndonesiŽrs. Deze moesten natuurlijk ook voldoen aan de formaliteiten (of bureaucratie, hoe je het lezen wil natuurlijk). Ook zij moesten dus richting de ambassade. Waar ik netjes tot aan de ingang van de ambassade gebracht werd over de vrijgemaakte stoep, moesten de honderden IndonesiŽrs netjes op twee meter afstand blijven. Zij stonden op ťťn van de rijbanen van de doorgaande weg, afgezet door middel van enkele fel-oranje pilonnen en twee Maleisische agenten op de stoep. Wel stonden we allemaal in de brandende zon. Het feit dat ik vooraan stond en me niet hoefde te verdringen tussen de honderden IndonesiŽrs stemde me in ieder geval wat positiever dat ik wellicht eerder naar binnen kon. Ja, op dergelijke momenten komt je instinct boven en wordt je een beetje egoistisch wellicht.

We mochten naar binnen

Iets voor negenen begint het voor de poort te rommelen. Er beginnen wat mensen te duwen. Die willen lekker vooraan staan om zo eerder naar binnen te kunnen. De Maleisische agenten staan op de stoep, tussen de zeldzame visum-aanvragers uit het buitenland. Enkele niet-officiŽle medewerkers van de ambassade zorgden ervoor dat de verdwaalde IndonesiŽrs op de stoep vrijwel direct weer tussen de horde mensen op straat geduwd werden. Dit ging niet altijd even zachthandig, wellicht omdat ze er al uren stonden, en het er met het vorderen van de ochtend zeker niet koeler op werd zo in de brandende zon. Toen kwam er ook wat beweging achter de poort. Twee beambten van de Indonesische ambassade haalden enkele stoelen tevoorschijn en zetten deze vlakbij een tweede hek neer. Even later kwamen ze met een parasol aan, die werd netjes tussen de stoelen gezet. Ik had al geen hoop dat dit voor de onderden IndonesiŽrs buiten de poorten zou zijn.

Enkele minuten voor negen kwam een stevige meneer met een luidspreker aanlopen. Hij bleef op afstand van het hek staan en richtte de luidspreker tot de menigte. Of ze even een paar nette rijen wilden vormen, want dan konden de poorten open. En zo geschiedde dus niet. Er volgde wat gejoel vanuit de achterste gelederen van de menigte, er werd wat geduwd en getrokken vooraan. Enkele woorden werden gewisseld tussen de 'bewakers' en enkelen uit de menigte. Beetje bij beetje leek het erop of er rijen gevormd werden, maar dat was slechts schijn. Ook een tweede oproep, net voor negenen, had geen enkele uitwerking die moest duiden op het vormen van rijen. Het was slechts een spelletje dat gespeeld werd door de mensen van de ambassade. Eventjes wat etteren tegen de mensen 'onder' hen, en vervolgens kon de poort gewoon open om negen uur. Er waren namelijk ook 'gasten', zoals niet veel later zou blijken.

Direct toen de poort op een kier ging werd er vanuit de massa stevig geduwd. De Maleisische agenten waren wellicht geen groentjes, want zij stonden op de hoge stoep met hun geweer over hun schouder naar dit tafereel te kijken. Langzaam ging de poort verder open en een kudde IndonesiŽrs ging op weg naar de poort, met z'n allen tegelijk, want die rijen waren natuurlijk niet gevormd. Vanaf de zijkant werd ons toegeroepen dat wij via de hoofdingang konden gaan. Ik hoefde niet bang te zijn dat ik lang hoefde te wachten, de verzamelde menigte minus de IndonesiŽrs was slechts een handjevol. Bij de andere ingang ging een kleine poort open, we kregen een ID-kaartje mee bij inlevering van iets van identificatie anders dan een paspoort, want dat was nodig voor het visum natuurlijk. Het kaartje vermeldde 'TAMU 82'. Zoveel waren er zeker nog niet binnen, maar ik had in ieder geval een ID-kaartje, dat konden die honderden IndonesiŽrs niet zeggen, want die kregen niets.

Oeps

Via een achterdeurtje op ťťn hoog kwam ik bij een klein kantoortje, ogenschijnlijk in der haast ingericht of slechts nooit afgemaakt. Twee loketten, een oud zwart bankstel, een balie. Beide loketten waren bemand, bevrouwd eigenlijk maar dat woord bestaat geloof ik nog niet. Netjes in een rijtje wachtte ik na het invullen van het formulier met nog een handje vol anderen netjes in een rijtje. De persoon voor me had geen kopie paspoort en kopie stempel binnenkomst MaleisiŽ bij zich. Ik kreeg het warm en liep waarschijnlijk rood aan. Ik ook niet namelijk. Wellicht gewoon straal vergeten in de stress. De oplossing klonk simpeler dan het daadwerkelijk was. "Beneden kun je kopiŽn maken, daarna gewoon terugkomen". En zo geschiedde. Inmiddels stond de Engelsman ook al in de 'rij' voor een kopie, ik kon daar netjes achteraan sluiten. Het was niet netjes en het was geen rij, het was een onbeschofte bende IndonesiŽrs die allemaal zo egoÔstisch mogelijk als eerste en op de meest snelle manier hun kopietje wilde verkrijgen voor 1 Ringgit.

Het was duwen en trekken geblazen, ik was allang blij dat er geen kinderen waren, want die zouden het zeker niet overleven. Ik stond aan de rechterkant tegen een geblindeerd hek aan, dus ik had gelukkig maar van twee kanten geduw te voortduren. Naarmate de rij groter werd, werd het duwen en trekken er ook niet minder op. De langer de meer mensen direct hun hand met paspoort in het gat van het loket probeerden te stouwen. Dat ging soms met behoorlijk wat geweld. Stiekem hoopte ik dat het randje van het glas scherp zou zijn, maar na zoveel jaar handen naar binnen duwen zal dat wel afgeslepen zijn helaas. Het duurde inmiddels 20 minuten, in de brandende zon. Op dat moment weigerde ik nog langer de gekke blanke uit te hangen. Ik wurmde me uit de rij op zoek naar een alternatief. Dat bleek een stuk handiger dan maar blijven wachten. Ook de Brit dacht er zo over. Hij zat eerder in een taxi dan ik, maar nog geen vijf minuten later stonden we bij dezelfde copyshop kopietjes te trekken van onze paspoorten.

Toen ik mijn paspoort weer in handen had, zat er voor de zesde keer een spiksplinternieuw visum in, klaar om afgestempeld te worden.
Toen ik mijn paspoort weer in handen had, zat er voor de zesde keer een spiksplinternieuw visum in, klaar om afgestempeld te worden.

Eigenlijk was het nog maar een kwestie van minuten voordat ik weer terug was op de ambassade. Ik had nog steeds mijn TAMU 82 om mijn nek hangen, dus kon ik gemakkelijk weer naar binnen. Sterker nog, ik ging via de ingang waardoor ook de IndonesiŽrs naar binnen gingen en er was niemand die maar op of om keek naar me. Pas verderop moest ik het kaartje even laten zien. Het was een simpel plastic kaartje wat eenvoudig na te maken was. Maar goed, iemand met kwade bedoelingen hoef je het niet moeilijk te maken, die lukt het toch we om te doen wat diegene wil doen. Snel weer naar boven. Ik kon mijn spullen afgeven toen ik aan de beurt was. Minutenwerk. Nog even wat gegevens controleren en daarna kreeg ik de rekening van 135 Ringgit gepresenteerd. Ik kon mijn paspoort donderdagmiddag weer ophalen. Drie dagen was dat weg, een heel stuk sneller dan de 11 werkdagen die de Indonesische ambassade in Nederland ervoor rekent.

Ik kon gaan, alles was klaar en de komende dagen zou ik me lekker kunnen gaan vermaken in Kuala Lumpur. Op weg naar buiten nog altijd een flinke massa mensen bij de ingang en op het terrein speciaal voor de TKI's. Hier kwamen nog altijd mensen binnen wandelen, zei het nu wat rustiger dan eerder op de morgen. Deze mensen hebben als het goed is allemaal een dag vrij moeten nemen om hun spullen te regelen, dat kost ze dus een dagloon werken, betalen voor de juiste papieren en het vervoer, want de baas zal over het algemeen beslist niet te veel om willen kijken naar deze werknemers. Ze zijn immers goedkoop en kunnen het 'leuke' werk prima doen, maar verder geen vragen stellen natuurlijk. Ze maakten er trouwens wel een puinhoop van, zo op het terrein van de vertegenwoordiging van hun eigen land. Papiertjes, stickertjes en sigarettenpeuken lagen overal. Het was hier niet anders als thuis voor ze.

Het ophalen van het visum op donderdagmiddag ging zowaar nog makkelijker dan het wegbrengen. Ik was redelijk op tijd hoewel er weer flink wat file stond op de doorgaande wegen. Ik had een taxi genomen vanaf het monorail station Imbi, dat scheelde weer een stuk lopen, hoewel lopen nog altijd sneller was geweest geloof ik. Het scheelde me in ieder geval ee hoop vochtverlies en ik zou minder bezweet aankomen. Ook wel een prettig voorkomen op een willekeurige ambassade dacht ik zo. Weer gaf ik mijn rijbewijs af, weer kreeg ik een gastenkaartje, weer kon ik naar boven. Het was half vier en en stond een man of 30 binnen. Ook mensen die bij God niet wisten wat voor spullen ze nodig hadden om een visum te krijgen. Tot mijn verbazing werden ze netjes geholpen ook nog. Ik gaf mijn papiertje aan de dame van het loket en kon plaatsnemen op de bank. Binnen enkele minuten was mijn paspoort weer terug in mijn handen. Dat was nog eens snelheid. Waar 'gasten' samenkomen met IndonesiŽrs kan wellicht nog wat verbeterd worden, maar petje af voor de goede service die aan mij verleend is.



Geplaatst in Reizen @ 25 September 2006 00:10 CET door Jeroen · 'Blog' RSS feed · permalink

Advertentie




Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit blog-artikel. Geef als eerste een reactie hier!

Log in om een reactie te geven
Je bent niet ingelogged op de website. Je moet ingelogged zijn om een reactie te geven op dit blog-artikel.

· Als je reeds een gebruikernaam hebt, log dan in.
· Als je je wachtwoord kwijt bent, haal dan een nieuwe.
· Als je nog geen gebruikersnaam hebt, maak er dan een aan.
   
OVER DIT ARTIKEL
Voeg dit blog-artikel toe aan je email, je eigen blog, MySpace, Facebook, of waar dan ook via AddThis:
Bookmark and Share

e-mail meldingen voor dit blog-artikel

Login Als je email meldingen wil ontvangen voor reacties die gegeven worden op dit blog-artikel. Je krijgt de email direct nadat het bericht geplaatst is.


Jóuw website voor tickets in Indonesië!
Op zoek naar tickets voor vluchten in Indonesië? Dan is hier nu de oplossing voor je! Tickets bestel je gewoon via ticketindonesia.info.

Volg ons op Twitter

Blog archief
· 2014, 137 artikelen
· 2013, 142 artikelen
· 2012, 245 artikelen
· 2011, 703 artikelen
· 2010, 636 artikelen
· 2009, 885 artikelen
· 2008, 498 artikelen
· 2007, 527 artikelen
· 2006, 315 artikelen
· 2005, 181 artikelen
· 2004, 30 artikelen
· 2003, 8 artikelen

Populaire tags
· indonesie
· 2010
· jakarta
· bali
· indonesia
· overstromingen
· dame
· 1991
· indonesische
· aswolk
· vluchten
· garuda
· illegale
· na
· over
· prijs
· aan
· water
· nachtleven
· solo
Ieder uur automatisch gegenereerd

Blog categoriën
· Algemeen (475)
· Vulkanen (275)
· Ongelukken (271)
· Aardbevingen (270)
· Economie (249)
· Terrorisme (213)
· Reizen (202)
· Politiek (185)
· Criminaliteit (178)
· Corruptie (154)
· Toerisme (151)
· Vreemd genoeg ... (141)
· Religie (132)
· Milieu (125)
· Vogelgriep (122)
· Gezondheid (106)
· Overstromingen (93)
· Drugs (81)
· Weer (76)
· Garuda Indonesia (75)
· Geweld (64)
· Cultuur (59)
· Protesten (48)
· Foto raden (48)
· Militair (47)
· Sidoarjo modderstroom (45)
· Stroomvoorziening (40)
· Verkiezingen (36)
· Mensenrechten (32)
· Ramadan (31)
· Mexicaanse griep (27)
· PT Freeport (25)
· Conflict C. Sulawesi (20)
· Bosbranden (19)
· Sexy (17)
· Website (17)
· Infrastructuur (16)
· Volksverhalen (13)
· Sport (13)
· Geschiedenis (11)
· Het Wilde Westen van IndonesiŽ (11)
· Een tochtje in een mini Mitsubishibusje (10)
· Conflict Aceh (10)
· Klimaatschieten (9)
· Nachtleven (8)
· Overig (6)
· Lippo Cikarang (5)
· Knokkelkoorts (3)
· Voetbal in IndonesiŽ (3)
· Media (3)
· Kernenergie (2)
· Polio (1)
· Sluit kleinste categoriën

RSS feeds

Recente reacties
·  Op 14 Aug 2014 07:31 reageerde
Lieve op 28,3 miljoen IndonesiŽrs leven in armoede
·  Op 14 Aug 2014 07:08 reageerde
gertjana op 28,3 miljoen IndonesiŽrs leven in armoede
·  Op 04 Jul 2014 11:25 reageerde
siebjans op Grootste hoerenbuurt IndonesiŽ permanent gesloten
·  Op 04 Jul 2014 05:03 reageerde
Yerun op Grootste hoerenbuurt IndonesiŽ permanent gesloten
·  Op 04 Jul 2014 01:54 reageerde
Yogya-Bali op Grootste hoerenbuurt IndonesiŽ permanent gesloten
·  Op 03 Jul 2014 18:33 reageerde
Malam op Grootste hoerenbuurt IndonesiŽ permanent gesloten
·  Op 03 Jul 2014 17:47 reageerde
guna2 op Grootste hoerenbuurt IndonesiŽ permanent gesloten
·  Op 03 Jul 2014 17:39 reageerde
Yogya-Bali op Grootste hoerenbuurt IndonesiŽ permanent gesloten
·  Op 03 Jul 2014 16:14 reageerde
siebjans op Grootste hoerenbuurt IndonesiŽ permanent gesloten
·  Op 23 Jun 2014 21:10 reageerde
BintangJan op Indonesische kinderbruid? Geen probleem!
·  Op 22 Jun 2014 14:50 reageerde
ibuluhu op Indonesische kinderbruid? Geen probleem!
·  Op 22 Jun 2014 14:17 reageerde
zieleffe op Indonesische kinderbruid? Geen probleem!
·  Op 22 Jun 2014 14:08 reageerde
BintangJan op Indonesische kinderbruid? Geen probleem!
·  Op 22 Jun 2014 14:03 reageerde
Malam op Indonesische kinderbruid? Geen probleem!
·  Op 22 Jun 2014 14:02 reageerde
zieleffe op Indonesische kinderbruid? Geen probleem!
·  Op 22 Jun 2014 13:58 reageerde
BintangJan op Indonesische kinderbruid? Geen probleem!
·  Op 22 Jun 2014 13:55 reageerde
BintangJan op Indonesische kinderbruid? Geen probleem!
·  Op 22 Jun 2014 13:53 reageerde
zieleffe op Indonesische kinderbruid? Geen probleem!
·  Op 22 Jun 2014 13:47 reageerde
ibuluhu op Indonesische kinderbruid? Geen probleem!
·  Op 22 Jun 2014 13:36 reageerde
Malam op Indonesische kinderbruid? Geen probleem!
© indonesiepagina.nl · feedback & contact · 2000 - 2014
Websites in ons netwerk: indahnesia.com · ticketindonesia.info · kamus-online.com · suvono.nl

33,949,487 pageviews Een website van indahnesia.com