blog.indonesiepagina.nl - Eventjes naar Kuala Lumpur

YOGYAKARTA - Het werd voor mij langzaam maar zeker - eigenlijk ging het helemaal niet langzaam, maar zeker was het wel - tijd om een nieuw visum op te halen. Vanwege de regelgeving is het volgens die regeltjes niet mogelijk een bepaald visum - toeristenvisum - te verlengen. Ook kun je binnen Indonesië geen aanvraag doen tot het verkrijgen van eenzelfde of andersoortig visum. Dat dient altijd te gebeuren op een ambassade. Waar dat maakt dan weer niet uit, zodat er voldoende opties overblijven voor de vakantie-hobbyist om eens een kijkje te nemen. Zodoende kwam ik op het idee mijn eerste nieuwe visum aan te vragen in Kuala Lumpur, Maleisië dus. Daar had ik tevens een kennis wonen, dus die kon ik dan ontmoeten. Dat moest vast geen probleem zijn, want ik zou één hele week daar verblijven. Ik had geen grote haast - ik hoefde niet diezefde dag terug naar Indonesië - dus ik kon er lekker rondkijken terwijl mijn paspoort voorzien zou worden van een nieuwe paginagrote sticker die mij opnieuw toegang zou geven tot Indonesië

Eventjes vertrekken

Om dus mee te doen aan het bureaucratische festijn had ik eerder al een ticket naar Kuala Lumpur geboekt. Ik wist namelijk wanneer mijn 60 dagen erop zaten (zolang was mijn toeristenvisum geldig) en ik dus het land uit moest. Om het lot niet te tarten vertrok ik niet de 60e dag, maar maar liefst één hele dag tevoren. Ook geen ruime marge, maar dat besefte ik me pas later, toen de beambte even na moest tellen hoeveel dagen ik hier nu precies was. Mijn 59 dagen bleken een goede gok geweest te zijn, en zonder te morren kreeg ik een driehoekig stempeltje 'het land uit'. Op dat moment was mijn visum dus daadwerkelijk verbruikt en had ik geen andere optie meer dan naar het buitenland te gaan.

Zo snel kan het dus gaan. Daar zat ik dan, in de kleine vertrekhal van het vliegveldje Adi Soemarmo bij Solo. Het vliegveldje had in ieder geval de eer om 'international' achter de naam te mogen zetten. Dat wil zeggen dat er tenminste één internationale vlucht vertrekt en aankomt. Dat was ook inderdaad het geval, er kwamen er zelfs wel meer aan, dus dat internationale was er zeker wel, ware het niet dat het aan de omvang van het vliegveld noch het gemak en de rust waarmee alles hier ging daarvan helemaal niets te merken was. Eerder die morgen werd ik op de motor afgezet, precies op drie voetstappen vanaf de incheck-hal, niet veel groter dan een paar desks waarvan AirAsia de meest voorname en ook de eerste in de korte rij was.

Wat stempels van de Indonesische immigratiedienst. De stempel van binnenkomst is van Jakarta (Soekarno-Hatta) en die van vertrek is van Solo (Adi Soemarmo).

Ik kon met het laten zien van mijn uitgeprinte ticket naar binnen, zonder bagage op een rugzak na stond ik binnen vijf minuten weer buiten. De luchthavenbelasting was van internationaal niveau, 75.000 Rupiah. Het vliegtuig was nog niet aangekomen en ik had nog zeker een uur over om een beetje te nietsen, te ontspannen voor de wellicht drukke week in Kuala Lumpur. Buiten de deur van het vliegveld was slechts één winkeltje te vinden, wat ook direct terug te vinden was in de prijzen die men hanteerde. Maar goed, ik was niet verplicht iets te kopen, dat scheelt weer. Toch kocht ik een zoet broodje, wellicht al enkele dagen out want het productiestikkertje zat er niet (meer) op en echt vers smaakte het niet, maar het was vulling en daar ging het om, daar ik eerder die ochtend weinig meer dan een glas melk en wat witbrood naar binnen kreeg. Ik wilde vooral niet te laat zijn, en met de motor kon er toch zomaar iets gebeuren. Al ging je daar niet vanuit.

Vrij rustig bij AirAsia

De vertrekhal bleek maar iets meer dan half gevuld te zijn met voor het overgrote deel Aziaten die wellicht lekker in Maleisië gingen werken. Het was er voor hen alleen maar makkelijker op geworden, de manier van transport dan. Hoe het verder zit met vergunningen, bijkomende kosten voor de hongerige ambtenaar en wat allemaal nog niet meer, daar weet ik het fijne niet van. Wel zou ik hiervan later een heel klein voorproefje krijgen, als ik daadwerkelijk naar de Indonesische ambassade moest voor het regelen van mijn visum. Maar zover was het nog lang niet, want eerst zou het weekeinde nog komen, wat tijd om lekker neer te strijken in Kuala Lumpur en wat dingen op mijn gemakje te bekijken.

Bij vertrek bleek het vliegtuig inderdaad bij lange niet vol. Wellicht had AirAsia toch enkele mensen bereid gevonden flink te betalen voor hun tickets, want de mijne waren spotgoedkoop. Voor zo'n 230.000 Rupiah (exclusief 75.000 Rupiah luchthavenbelasting op het vliegveld van Solo dus) werd ik 2.5 uur verder in een totaal ander land netjes uit het vliegtuig gezet. Zo waren de plannen althans. De vlucht bleek ook zonder problemen te verlopen, ik had ook niet anders verwacht. Onderweg werd de passagiers gevraagd of men wellicht iets lekkers wilden kopen; een snack, koffie, thee of een fabrieksklare maaltijd - alleen heet water toevoegen. Aangezien het vliegtuig toch niet de goedkoopste manier van reizen is, werd er ook van deze service gebruik gemaakt. Aangezien je voor twee euro (prijzen in Maleisische Ringgit, betalen in Rupiahs want ik had niets anders bij me) een blikje ijsthee en iets van een brownie kon kopen viel het met de belachelijkheid van de prijzen nog wel mee.

De binnenkomst- en vertrekstempels van Kuala Lumpur International Airport in Maleisië. Het enige wat ze er handmatig bij schrijven is het vluchtnummer waarmee je gekomen bent.

Er werd me door meerdere mensen (toe)gezegd dat vliegen met AirAsia wel eens een nare ervaring zou kunnen worden. Veel vertragingen, waardeloze service en het eten aan boord was ook nog eens duur. Dat het eten aan boord niet te eten zou zijn, dat nam ik voorlief, want dat zou dan beslist niet alleen bij AirAsia zo zijn. Een korte samenvatting over wat er allemaal niet goed was aan hun vluchten wellicht, hoewel het 'duur zijn' een persoonlijke beleving is natuurlijk. Ik had geen vertraging, vertrek om iets voor zevenen ging als volgens schema, het was dan ook niet aan het eind van de dagelijkse dienstregeling van het vliegtuig. Het verkrijgen van een boarding pass en het inchecken gingen in enkele minuten. Prima dus al ligt dat wellicht meer aan het vliegveld. Tja, waar dan precies over te klagen valt weet ik niet. Later zou ook de terugreis gewoon prima gaan.

Omdat ik met AirAsia vloog liet ik op dat moment Indonesië achter me, maar slechts voor een weekje. Ik had me als toerist erg slecht voorbereid voor Kuala Lumpur omdat ik dit korte reisje alleen zou gebruiken om een nieuw visum te halen. Later had ik pas door dat ik wel enige tijd over zou hebben om rond te kijken. Ik had me nog nooit zo slecht voorbereid voor een reis, maar wat informatie van een goede vriendin in Kuala Lumpur en een vriend in Bali zorgden ervoor dat ik makkelijk van start kon gaan. Ik was ervan overtuigd dat Maleisië hetzelfde te bieden had als Indonesië alleen in een andere verpaking. Ik kon een trein, taxi of een bus pakken om naar Kuala Lumpur te kunnen reizen. AirAsia speelde hier handig op in door een eigen busdienst te starten direct vanaf vanaf KLIA LCC-T (Low Cost Carrier Terminal) naar hartje stad. Eenzelfde service is beschikbaar voor reizigers die aankomen op Jakarta's Soekarno-Hatta vliegveld - zij kunnen direct naar het Gambir treinstation, maar toch is het anders.

Toen ik mijn paspoort weer in handen had, zat er voor de zesde keer een spiksplinternieuw visum in, klaar om afgestempeld te worden.

Met een taal die over het algemeen toch prima te volgen is met wat kennis van Bahasa Indonesia kon ik mezelf prima vermaken in de dagen dat ik in Kuala Lumpur was. Gelukkig kon ik ook met het grootste gemak een nieuw visum aanvragen. Binnen drie werkdagen kon ik dit ook zonder problemen weer ophalen. Het was voor mij een gemakkelijk iets ondanks de vele spookverhalen die de rondte doen dat het erg moeilijk zou zijn, men lang - erg lang - moet wachten op papieren en men zelfs om wat extra centen gevraagd is. Ik betwijfel in een aantal gevallen de manier waarop die mensen zelf hun zaakjes hebben geregeld alhier. Ik heb me aan de regeltjes gehouden en daarom heb ik zonder omwegen gewoon een visum gekregen. Ik ga er vanuit dat het merendeel van de bezoekers hier niets te verbergen heeft. Misschien is het wel omdat ze teveel vertellen?

Externe links
· Air Asia
· Angkasa Pura I/II