blog.indonesiepagina.nl - Een handje vol kaartjes

YOGYAKARTA - Teruggrijpend in mijn stapel oude tickets, toegangskaartjes en wat allemaal nog niet meer, kwam ik weer eens wat bijzondere dingen tegen. Een deel van een boarding pass voor een vlucht van Garuda Indonesia, die al tijden niet meer vliegen op Nederland. Ook een toegangskaartje voor het Prambanan tempelcomplex, alsmede een lunch in het Via Via Cafe in het welbekende Jalan Prawirotaman in Yogyakarta. Enkele maanden na de aardbeving kwam ik dit toevallig weer tegen bij een zoektocht naar heel iets anders. Toch weer een aanleiding om even op de motor te stappen om te kijken wat ervan geworden is. Er speciaal voor naartoe rijden hoefde niet, ik zou er vanzelf langskomen voor de huur van een auto voor een kennis die voor enkele dagen over kwam uit Bali.

Vergane glorie?

Het lijkt wel of de afbeeldingen die ik hier laat zien een duidelijk beeld zijn van vergane glorie. Voor velen is het wel duidelijk dat het met de vliegtuigmaatschappijen over het algemeen niet erg positief is gesteld sinds een aantal jaren, wat de genoemde redenen ook mogen zijn. Garuda Indonesia vormt daar geen uitzondering op. Al jaren heeft het staatsbedrijf financiële injecties nodig van de Indonesische staat om het bedrijf in de lucht te houden. Zou die financiële stroom stoppen, dan zou het erg snel afgelopen zijn met het bedrijf, maar aangezien het toch een beetje de internationale trots van Indonesië is, wordt er veel geld in deze bodemloze put gegooid alsof ze geld over hebben. Helaas kan ik niet zeggen dat ik het een drama vind dat ik niet meer direct met Garuda Indonesia naar of van Nederland kan vliegen.

Die ene keer dat ik heb gevlogen was alweer 2.5 jaar geleden. Daar herinneringen in het verleden over het algemeen positiever zijn dan de daadwerkelijke beleving van die tijd, was het niet veel goeds. Ja, ze waren op tijd, maar daar was alles wel mee gezegd. De service - of beter de niet aanwezige service - benaderde die van de KLM een paar jaar eerder. Een aantal opgefokte stewardessen deed vooral zo min mogelijk moeite. Het vliegtuig was tevens verre van schoon of goed onderhouden. Enkele lampjes waren kapot, vloerbedekking lag niet overal even vast en niet alle stoelen werkten zoals zou moeten of zoals ik zou willen dat ze werkten voor de prijs die ik ervoor betaalde. Maar goed, lang erover doorpraten heeft geen zin, ze vliegen al wat langer niet meer direct op Nederland en om nu via Londen naar Indonesië te gaan, dat vind ik ook weer zo'n omweg die je niet hoeft te maken. Er zijn prima en veel betere alternatieven, toen ook al, maar ik dacht; 'Ik moet het eens geprobeerd hebben'.

Een deel van een 'boarding pass' voor één van de Garuda Indonesia vluchten vanaf Amsterdam, inmiddels alweer een hele tijd geleden. Vanaf Londen kun je nog wél vliegen met Garuda Indonesia, rest alleen de vraag of je het wel wil.

Binnenlandse vluchten met Garuda Indonesia zijn een iets ander verhaal. Hoewel de vliegtuigen over het algemeen niet nieuwer, beter of schoner zijn, kan ik prima een uurtje - maximaal twee - aan boord doorbrengen van zo'n kist. Direct na het opstijgen komt er in de haast een trolley met noodrantsoenen voorbij, iedereen krijgt zo'n mooi blauw en groen kartonnen doosje met daarin wellicht een broodje, een stukje chocolade en een plastic bekertje Aqua mineraalwater. Binnen enkele minuten komen ze ze hele bende weer ophalen - diegenen die niets eten kunnen het trouwens gewoon meenemen, iets wat meer regel dan uitzondering is. Ik wilde niet met meer spullen aankomen dan ik gegaan was, dus stouwde ik alles direct weg, voor zover het niet kurkdroog was.

Helaas voor Garuda Indonesia zijn er de afgelopen jaren vele goedkope - zogenaamde LCC's (Low Cost Carriers) vliegtuigmaatschappijen bijgekomen in Indonesië en Azië. Hierdoor heeft Garuda Indonesia het ook nog eens moeilijk gekregen op de goed draaiende binnenlandse routes in het westen van het land. Nu ook langzamerhand de oostelijke eilanden toegankelijker gemaakt worden door deze goedkope maatschappijen zal het voor Garuda Indonesia een flinke knokpartij worden om nog iets aan deze marktomstandigheden te verdienen. Helaas heeft Garuda Indonesia een permanente geldkraan openstaan, direct vanuit de Indonesische staat, dus de noodzaak tot vernieuwing is er totaal niet, deze komt wellicht als het allang te laat is, als het op dit moment al niet te ver is.

Wederopbouw van de toeristenindustrie

Hoewel mijn laatste bezoek afgelopen maand aan Jalan Prawirotaman een noodzakelijk tochtje was om een auto te huren voor een kennis van me, nam ik toch even de tijd goed te kijken wat er allemaal veranderd was sinds te laatste tijd dat ik hier was, ruim een half jaar eerder. Sinds de aardbeving van 27 mei jongstleden is er natuurlijk erg veel veranderd, veel ervan had ik al eens mogen aanschouwen gedurende mijn vele korte motortochtjes door en rond de stad en het gebied direct getroffen door de aardbeving zelf. Jalan Prawirotaman is al langere tijd een klein paradijsje voor rugzaktoeristen die ergens naar op weg zijn en 'toevallig' in Yogyakarta een stop maken. Dat kan prima in de hotelletjes alhier, want het kost geen drol en je wandelt er net zo makkelijk uit als in zonder dat tientallen mensen je in de tien meter naar de straat je aanvallen met hun onverkoopbare prullaria.
Via Via Cafe ken ik slechts van de bon die ik aantrof, en zoals die hieronder is afgebeeld. Ik ben er inderdaad eens geweest omdat ook ik wist dat het een plek was waar veel toeristen kwamen. Wellicht puur en alleen voor de naam. Hoewel de bediening snel was, was hetgeen wat we kregen niet van hoogstaande klasse, meer iets voor de gemiddelde rugzaktoerist die net zo makkelijk hier als bij de buren binnenhuppelt voor een hapje, een drankje en misschien ook wel een dame voor de komende nacht.

Het welbekende Via Via Cafe wordt schijnbaar altijd weer gevonden, wellicht via de bekende reisboeken met honderden pagina's aan aanbevelingen.

Zo na de aardbeving wist ik dat natuurlijk beslist niet goed gesteld was met Jalan Prawirotaman, een heel stuk dichter bij het epicentrum van de beving dan de meer noordelijke gedeeltes van Yogyakarta. Na ruim een maand of twee kwam ik pas voor het eerst weer in de buurt om eens op mijn gemak te kijken wat de huidige status was. Her en der waren gapende leegtes te zien tussen de dichte bebouwing, alsof er iemand willekeurig een aantal gebouwen compleet had laten verdwijnen. Natuurlijk is het duidelijk dat dit slechts het werk was geweest van een vernietigende aardbeving, die ook Via Via Cafe trof. Ze hadden hier zware schade, zo zwaar dat er niet meer binnen te eten viel, om het maar positief uit te drukken.

Niet snel erna - er was geld - werd het cafe compleet opgelapt en zelfs netter en moderner neergezet dan het er tevoren uitzag. Een mooie afscheiding tussen de straat en het buitenterras van natuursteen met een mooie houten constructie als voorpui. Mooi om te zien. Helaas was het één van de weinige plekken die al compleet vernieuwd waren. Waar anderen nog ploeterden om hun winkel of restaurant vrij te krijgen van puin zaten hier de mensen alweer een hapje te eten alsof de aardbeving nooit gebeurd was. Tja, zo werkt de wereld, maar volgens mij is dat ook één van de juiste manieren om met dergelijke dingen om te gaan.

Nog niet vergaan, maar glorie is anders

Ook het Prambanan tempelcomplex, net ten oosten van de stad Yogyakarta, heeft tijdens de aardbeving flink wat schade opgelopen. Dekstenen zijn vanaf de top helemaal naar beneden gekomen, onderweg stuiterend op de overige bouwwerken en mooi onderhouden tempel-muren. Wellicht is het gewoon de natuur die haar gang gaat, misschien juist daarom ook wel wordt dit complex nog gewoon dagelijks opengesteld voor bezoekers, veelal Indonesisch maar ook een handjevol buitenlanders die een veel hogere entreeprijs betalen. Het kaartje hieronder afgebeeld is er één van een jaar of twee geleden, toen kreeg ik met mijn NS-voordeelurenkaart netjes 70 procent korting op de entreeprijs van toen 10 Amerikaanse dollar, te betalen in Rupiahs, omgerekend tegen een schandalig slechte koers die op een papiertje boven de ingang hing.

Tijdens de aardbeving raakten grote delen van het Prambanan tempel complex flink beschadigd, echter hier kunnen toeristen zichzelf op de hoogte stellen, wel voor de volle prijs natuurlijk. Een aardbeving is natuurlijk niet zomaar iets.

Zoveel betalen voor iets is hier op zich vrij uitzonderlijk, zeker als je je niet meer als toerist hoeft te gedragen en je een beetje mee kunt praten met de mensen om je heen. Echter is het Prambanan tempelcomplex, alsmede de Borobudur een prima voorbeeld van hoe het wél moet. Het grootste deel van het geld dat binnenkomt via de kaartverkoop, wordt al jaren besteed aan het steeds bijhouden en verder wederopbouwen van de tempels. Hoewel er nog erg veel werk te doen is - er liggen immers nog duizenden zo niet tienduizenden stenen over het gehele terrein - is het de vraag of het uberhaupt wel een streven is om alles weer helemaal op te bouwen zoals het ooit eens was. Voor mij gaat er iets mystieks uit de gedachte dat een dergelijk complex honderden jaren geleden er veel majestueuzer uit moet hebben gezien dan het er nu uitziet.

Externe links
· Prambanan informatie
· Yogyakarta informatie
· Garuda Indonesia
· Via Via Cafe
Externe links worden niet beheerd door indahnesia.com, noch is indahnesia.com verantwoordelijk voor de inhoud van de websites. De links waren correct op het moment van publicatie van dit item.