blog.indonesiepagina.nl - Potje voetballen op vrijdag

MALANG - Net terug van een paar dagen Malang is het weer eens tijd de computer aan te zwengelen en het toetsenbord af te stoffen. Sinds de korte vakantie naar Bali is het er niet meer van gekomen nog iets te schrijven, maar daar komt nu verandering in. De paar dagen Malang waren een aangename afwisseling met het inmiddels normalere leven in Yogyakarta. De tuin is vers gesproeid en de ramen staan open, al is er niet veel wind. Enkele dagen terug, naar afgelopen vrijdag om precies te zijn. Voetbalclub Arema (Malang) moet die dag een potje spelen.

Terwijl ik mijn laatste uren doorbracht in Malang, voor de Gajayana-trein van 15:40 heb ik reeds de ochtend ervoor een kaartje gekocht, viel het me op dat er erg veel blauw op straat is. Nu heeft dat in Nederland over het algemeen de betekenis dat er veel politie op straat is, maar hier ging het puur om de kleur blauw, blauw als in rood-wit-blauw, blauw als een blauwe balpen. Het waren supporters van de Malangse voetbalclub Arema. Met tientallen tegelijk zoefden ze voorbij op hun blauwe motoren, gehuld in blauwe shirts, spijkerbroeken, sjaals, mutsen en vlaggen. Vlaggen die over het algemeen zo'n 50 procent besteden aan Arema en de andere 50 procent aan een sponsor. Het felle geel van Extra Joss, een oplospoeder dat een Red Bull-achtig iets produceert, steekt fel af tegen het blauw en het wit. Een enkele Indonesische vlag pik je er ook zo tussenuit.

Deze kleine groepjes bleken al snel verdwaalde of verlate supporters te zijn. Onderweg naar Candi Badut, tegenwoordig ergens midden in een nieuwbouwwijk gelegen, kwam ons een hele stoet tegemoet, motoren, auto's en een volgestampte vrachtwagen hoorden er ook bij. Zelfs bij de tempel hielden zich enkele supporters op, aan de schaduwzijde, want in de volle zon lopen alleen gekken, mensen die niet anders kunnen en ik want ik wilde wat foto's maken. Veel meer dan wat gestapelde is er niet te zien voor een leek. Restauratiewerkzaamheden aan de enige opnieuw opgebouwde tempel waren reeds jaren geleden voltooid, netjes afgemaakt. Restanten van andere bouwwerken op deze locatie waren netjes bij elkaar gelegd, in afwachting van meer geld wellicht. Hier was niemand aanwezig om mij een kaartje te geven, dus dat geld kon nog wel eens even op zich laten wachten.

Terug richting de stad kwamen we nog veel meer supporters in blauw tegen, schijnbaar doelloos rondjes rijdend door de stad, want het stadion was de andere kant op. Doet er ook eigenlijk niet toe, het is duidelijk een manifestatie van een grote groep supporters die de lokale club heeft. Duizenden, zo niet tienduizenden Malangers (en mensen uit de omgeving) voelen zich aangesloten bij de club, waarvan het stadion - dat nog uit de Nederlandse koloniale tijd dateert - op dit moment uitgebreid wordt met een flinke tribune voor de wellicht wat rijkere fans, met dak en stoeltjes.

Het stadhuis van Malang in een groene, haast koloniaal aandoende omgeving. Voorbereidingen van de viering van onafhankelijkheid geven de stad extra kleur.

Even later parkeerden we de auto die ik te leen had voor de paar dagen dat ik in Malang was - waarvoor mijn dank - in de buurt van Balai Kota, het stadhuis, gelegen in een prachtig schone en groene omgeving vlakbij één van de twee stations van Malang (Malang Kota Baru). Rond de grote rotonde met in het midden een monument, staan een aantal oude bomen, die voor flink wat schaduw en koelte zorgen midden op de dag, midden in een grote stad. Aan de rand vind je allerlei overheidsgebouwen waarvan de meeste nog dateren uit de Nederlandse koloniale tijd, zo ook het stadhuis zelf. Uiteraard zou ik bijna willen zeggen.

De auto stond net op de handrem of ik hoorde een flink kabaal naderen. In eerste instantie een gerommel als in licht onweer, maar bij nader inzien was dat natuurlijk het geluid van vele honderden motoren die af en toe een extra peut gas geven om hun aanwezigheid kenbaar te maken. Samen met enkele auto's, jeeps en vrachtwagens draaide de stoet de rotonde bij het stadhuis op. Claxonnerend en joelend maakten ze een kwart van de rotonde en verdwenen vervolgens weer in één van de brede lanen die het centrum van de stad rijk is.

Ik maakte te voet een ronde over het stoepje rond de rotonde toen er weer een flinke stoet supporters naderde. Uiteraard bevond ik me precies aan de andere kant van het plein, waardoor ik niet direct zag hoe groot de groep wel niet was. Ook zag ik niet precies waar ze heen gingen. Op een redelijk gehaast drafje spoedde ik me in de richting waar het meeste blauw te bespeuren was, in de richting van het stadhuis. Direct voor de deur stopten de eerste motoren, sommigen luid toeterend, alsof er een staatsgreep gepleegd zou gaan worden. Het handjevol bewakers was wellicht een beetje overvallen voor de vele supporters, aangezien er van meerdere kanten mensen aan kwamen snellen.

Tijd om even rond de kijken wat er gaande was had ik niet, de vele supporters joelden in het wilde weg. Op de momenten dat ik een foto wilde maken leek het alsof er een complete volksgekte uitgebroken was. Gelukkig waren het slechts ongewapende en op het eerste gezicht onschadelijke voetbalsupporters, met in de ene hand een vlag en in de andere een sigaret, telefoon of het stuur van de motor. Ook losse handen was te doen voor korte stukken, precies genoeg om een foto te maken. Ik was niet de enige die aanwezig was. Enkele leden van de lokale pers schoten ook hun plaatjes voor de kranten van de dag erop.

Meer mensen verzamelden zich voor de deur van het stadhuis. Dergelijke praktijken zouden in Nederland niet meer geaccepteerd worden omdat het een gegeven feit is dat er ogenblikkelijk dingen gemolesteerd zouden worden. Hier was van een dergelijke sfeer niets te merken, het was simpelweg één dolle boel. Een paar grote auto's, geblindeerde ramen, kleurrijke knipperende LED-verlichting en eenvoudig te onthouden kentekenplaten, stonden klaar om enkele gasten op te halen uit het stadhuis. Geen idee wie de spelers van Arema zijn, maar aangezien ze niet in blauw gehuld waren, zullen het wel de bobo's van de club geweest zijn. Ik was te druk met het maken van foto's, dus vragen is er niet van gekomen.

Supporters van de Malangse voetbalclub Arema zorgen ervoor dat de stad blauw aandoet, maar tevens veroorzaken de vele honderden supporters een complete chaos in de stad.

Even later volgde een soort startschot, wat de hele stoet langzaam in beweging zette voor een nieuwe ronde door de stad. Meer dan 1000 mensen vormden een stoet van vele honderden meters lang. Onderweg was er voor hen geen stoppen bij, rood licht, drukke kruispunten, oversteekplaatsen en tegenliggers. Alles werd compleet genegeerd, typisch kuddegedrag bedacht ik me nog. In hun eentje houden ze zich nog een beetje aan de regels, maar zodra de groep groot genoeg is, maken ze er een complete bende van. Inmiddels liepen de straten rondom de stoet natuurlijk helemaal vast, de opgetrommelde politie kon niet meer dan her en der wat op fluitjes blazen en maar hopen dat andere weggebruikers en stedelingen niet in de weg liepen, sterker nog, de weg vrij maakten voor de blauwe massa.

Vrijdagmiddag

Temidden van de blauwe massa bespeurde ik enkele moskeegangers, gehuld in wat meer traditionele kledij, inclusief hoofddeksel. Pas op dat moment realiseerde ik me dat het die dag gewoon een vrijdag was als alle andere, de dag waarop in de middag miljoenen mannen zich richting de moskee begeven voor het vrijdagmiddag gebed, de belangrijkste van de week. Gek om te zien dat de ene helft van Malang gehuld in blauw de straten opzoekt, terwijl de moskees hun oproep tot het gebed doen. Het toeteren en joelen lijkt even te minderen, misschien uit respect voor de gelovigen, maar dat was maar schijn, ze verdwenen om een hoek, om niet veel later weer terug te keren voor een laatste ronde rond het centrale plein.

Voor mij zat mijn korte reis naar Malang erop. Niet lang nadat de moskees hun oproep eindigden, en in de drukte van het dagelijkse leven rond het station, nuttigde ik mijn laatste ijsthee in een warung opgetrokken uit ijzer, triplex en golfplaten – neergezet op wat eens een breed trottoir moest zijn geweest. Maar dat is geschiedenis, verre geschiedenis voor velen hier. In de trein werd net voor het vertrek van de Gajayana-trein om de zegen van Allah gevraagd. Dat de trein maar vooral zonder ongelukken en vertraging aan moest komen. Van het laatste weten we vrijwel zeker dat Hij daar niet voor zorgt, dat eerste gaat gelukkig vaak wel goed, waarvoor mijn dank.