blog.indonesiepagina.nl - Het Wilde Westen van Indonesië: Kennismaking schrijver

- Omdat mij gevraagd werd een introductieverhaaltje te schrijven voor mijn eerste verhalenreeks op deze site heb ik de laatste dagen lopen piekeren wat daar nu zoal in zou moeten staan. Ik begrijp wel dat de lezer wat meer van de auteur zou willen weten en hoe die in dat verre land verzeild is geraakt. Maar nadat ik enige tijd al achter mijn oren krabbend achter mijn PC had gezeten zonder dat er een woord op het scherm was verschenen kwam ik op het idee om mezelf een hoop leed te besparen en de hulp van mijn reisgenoot uit dit verhaal in te roepen, omdat hij misschien iets over mij kan zeggen wat mezelf niet zo makkelijk af gaat:

Dangdude

Na een half gelukte/mislukte carrière als gitarist/componist van een regionaal bekende popgroep, raakte Jan Kasteelen, babyboomer van 1951, geïnteresseerd in literatuur.

Door het tot zich nemen van grote hoeveelheden boeken in het reisgenre ontwikkelde zich de wens om ook zichzélf daarin te profileren en vond hij een dankbaar object in zijn reisbelevenissen die hij opdeed in Indonesië.

Mede dankzij taalkundige steun van ex-collegamuzikant en reisgenoot van het eerste uur Paul van Eijk, weet hij middels een jaarlijks terugkerende ‘werkvakantie’ de inspiratie te vinden om zijn schrijfsels te vullen met observaties van het zo kleurrijke palet aan personen, (bizarre) situaties en maatschappelijke eigenaardigheden die onze voormalige kolonie in grote overvloed te bieden heeft.

Met relativeringsvermogen en een vleugje humor hoopt de ‘jonge’ schrijver – hij is immers net begonnen – zijn schrijfsels bij één of ander publiek onder de aandacht te brengen.

Rotterdam, maart 2005

Toch wil ik aan deze woorden van Paul nog iets toevoegen. Mijn eerste interesse in Indonesië is, zoals hij reeds noemde, ontstaan door het lezen van boeken. Allereerst de romans uit de Tempo Doeloe periode zoals het meesterwerk van Eduard du Perron ‘Het land van herkomst’ en de vele verhalen van P.A.Daum en anderen uit die periode. Later las ik ook over het verleden van het oude Indië tot en met de recente geschiedenis van de republiek en natuurlijk de vele reisverslagen die er over dit verre warme land geschreven zijn en van wie Norman Lewis, Wiecher Hulst en Kees Ruys tot mijn favorieten behoren.Toen het eenmaal zover was gekomen om zelf een kijkje te gaan nemen in Het Rijk Van Insulinde bleek dat ik mijn eigen gefantaseerde voorstelling in moest leveren voor de harde werkelijkheid van tegenwoordig en dat er van het oude Indië niet veel was overgebleven.

Toch heb ik nu geen spijt van die ruil want ik kreeg er de vele ontmoetingen met alledaagse Indonesische mensen in een tegenwoordig Indonesië voor in de plaats en daarmee begon voor mij een leerproces dit op mijn eigen manier onder woorden te brengen. Na het schrijven van deze eerste verhalen had ik na het uitprinten ervan een eenvoudig boekwerkje gemaakt, aangevuld met wat bijbehorende kiekjes en die aan wat kennissen en familieleden laten lezen. Daarna heeft het vijf jaar op een stoffige plank gelegen omdat ik, na een enkele mislukte poging hiermee een uitgever te verleiden, niet wist wat er verder mee te doen. Totdat ik opgeschrikt door de gruwelijke tsunami van eind 2004 het idee kreeg een hoofdstuk over het getroffen Banda Aceh op het forum van indahnesia.com te plaatsen.

Uiteindelijk zijn de delen één voor één als een feuilleton op het net verschenen en omdat Jeroen van der Linde, de ontwerper van deze fantastische site, vernam dat ik nog steeds op zoek was naar een manier om mijn verhalen te publiceren, bood hij mij aan het geheel op indonesiepagina.nl te plaatsen. Daarom maak ik graag van deze mogelijkheid gebruik hem daarvoor te bedanken. Hopelijk heb ik hiermee de geïnteresseerde lezer wat meer inzicht gegeven van ‘hoe het allemaal zo gekomen is’ en ik wens iedereen veel plezier bij het lezen van mijn eerste reisverslag.

Gouda, maart 2005

Wanneer je geen financieel voordeel hebt te bieden moet je in dit land wel over uitzonderlijke retorische gaven beschikken om een gehoor te kunnen boeien – Kees Ruys.

Leven we in onze herinneringen, in onze verbeelding, in onze dromen vaak niet reëler dan in de werkelijkheid om ons heen? – Hein Buitenweg.