Welkom op blog.indonesiepagina.nl, de plek waar je allerlei artikelen zult vinden die op de een of andere manier gerelateerd zijn aan Indonesië. Op dit moment hebben we 4,074 artikelen voor je op dit blog staan. Log eerst in om reacties te plaatsen op artikelen. Artikelen die eerder als verhaal of nieuwsbericht werden geplaatst op staan hier ook, deze kun je vinden via het archief.

Om een email te ontvangen als er een nieuw artikel geplaatst is op blog.indonesiepagina.nl, log je eerst in en ga je dan naar de pagina 'instellingen' om je voorkeur te veranderen.

Om zelf een artikel aan te melden voor plaatsing op het blog log je eerst in en ga je dan de pagina 'artikel aanmelden' en vul je daar het formulier in.

De vijver Soengai Djanieh ligt vlak bij het kleine plaatsje Baso, ongeveer tien kilometer van Bukittinggi op West-Sumatra. Op een groot bord bij de vijver staat geschreven: ‘Deze vissen mogen niet gegeten worden’. Dat gold vroeger en dat geldt ook nu nog, want ze stammen van mensen af.

Geplaatst in Volksverhalen @ 19 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

Enkele honderden jaren geleden werden in het zuiden van Sulawesi vaak jongens in de leeftijd tussen tien en zestien jaar gekidnapt om als slaaf verkocht te worden en ook een twaalfjarige jongen werd op klaarlichte dag door een dief opgepikt en meegenomen. De ontvoerder liep met zijn ‘buit’ door een bos, waarbij hij een slingerende route nam om te voorkomen dat de jongen bij een eventuele vluchtpoging de weg terug zou kunnen vinden. De jongen had aanvankelijk niet in de gaten dat hij ontvoerd werd en liep met de dief mee, maar toen hij in de gaten kreeg dat hij eigenlijk werd ontvoerd, was het al te laat om de weg terug te vinden en hij besloot daarom het zijn ontvoerder zo lastig mogelijk te maken. Op een gegeven moment liet hij zich op de grond vallen en riep dat hij zo’n buikpijn had dat hij niet verder kon lopen. De dief die dacht dat het ernst was, nam de jongen op zijn rug en liep verder terwijl hij de jongen allerlei fantasieverhalen te vertellen.

Geplaatst in Volksverhalen @ 18 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

Na een vroeg ontbijt stonden we de volgende ochtend in het donker voor onze wisma te wachten op de bus die ons zoals afgesproken bij zonsopgang zou oppikken. En inderdaad, na een kwartiertje stopte een middelgrote bus waarin uitsluitend autochtonen zaten. Met wat passen en meten konden we er nog nèt bij en terwijl de dageraad links van ons over zee voor een betoverend schouwspel zorgde, zette de bus zich in beweging over een wegdek dat de naam verkeersweg onwaardig was. Zo nu en dan werd er gestopt omdat er iemand uit moest of er weer iemand bij kwam. Hier kwamen waarschijnlijk zelden toeristen, want iedereen staarde ons met open mond aan en als ik aanstalten maakte om hen te fotograferen, dan liepen ze gauw door, of verborgen hun gezichten achter hun handen.

Geplaatst in Het Wilde Westen van Indonesië @ 11 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

Door z’n onbegaanbaarheid en felle, oorlogszuchtige bevolking was Nias eeuwenlang geen populaire reisbestemming. Bovendien stond dit eiland, iets kleiner dan Bali, en 125 km uit de westkust van Sumatra gelegen, bekend als een brandhaard van malaria en bleef daarom lang geïsoleerd van de buitenwereld en ontwikkelde een eigen cultuur. De inwoners, zichzelf Ona Niha-kinderen noemend, lijken qua lichaamsbouw inderdaad veel op kinderen met hun gemiddelde lengte van zo’n 1½ meter. Vanaf de 17e eeuw werd Nias bekend als slaveneiland en sinds 1665 kwamen de Nederlanders hier hun slaven kopen.

Geplaatst in Het Wilde Westen van Indonesië @ 10 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

In een bus die uitsluitend voor toeristen was gereserveerd reden we de volgende dag richting Tobameer, weliswaar met een omweg via Medan, waar een groepje rasta-achtige hippies met gerafelde shorts werd gedumpt. Na een acht uur durende rit stapten Paul en ik tegen schemer in Parapat uit, terwijl de rest van het gezelschap met de pont zou overvaren naar Samosir-eiland. We kozen die avond voor het Budi Mulya hotel omdat we zo gauw niets beter wisten te vinden, maar het was er duur en smerig en we bleken de enige gasten te zijn. Daarom gingen we de volgende dag er meteen op uit om iets anders te zoeken. Na een aantal losmens en hotels te hebben bekeken die tot dezelfde categorie behoorden, kwamen we op het Tigaraja plein, waar de vorige dag de plaatselijke pasar voor grote hopen rottend en stinkend afval had gezorgd.

Geplaatst in Het Wilde Westen van Indonesië @ 09 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

De politieke situatie in Indonesië was negen maanden later, juli 1999, nog steeds erg instabiel, zodat we de gevoelige hoofdstad Jakarta maar liever een keer links lieten liggen bij ons volgende bezoek aan de archipel, en een retourtje Singapore hadden gekocht. Daar lieten we ons vanaf het World Trade Centre met een vleugelboot de 20 km brede zeestraat naar Batam eiland overvaren. Zoals we in onze gidsen hadden gelezen was dit eiland, dat tot de Riau eilandengroep behoort en vroeger een berucht piratennest was, al vanaf de jaren zeventig bezig economisch naar Singapore toe te groeien, mede door de strategische ligging en technische know-how.

Geplaatst in Het Wilde Westen van Indonesië @ 08 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

‘Selamat pagi, tuan besar’ zei Mantu de volgende ochtend tegen Paul, die nog even wat videoplaatjes had geschoten in de tuin van ons hotel. ‘Selamat pagi, jongos’ antwoordde deze op koloniale toon, waarna we gedrieën in Mantu’s busje stapten en naar de veerpont reden. De rit zou ons in twee dagen over zo’n 500 km bochtige en bergachtige Trans Sumatra snelweg voeren naar Bukkitingi. De eerste dag had als eindbestemming het middelgrote stadje Padangsidempuan, en de regen die eerst aarzelend begon te druppelen, veranderde al gauw in zware stortbuien.

Geplaatst in Het Wilde Westen van Indonesië @ 07 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

Het Bukit Kubu Hotel lag - zoals de betekenis van de naam al deed vermoeden - even buiten de stad op de top van een heuvel, omgeven door een ‘nine hole’ golfveld van gladgeschoren gazons. Daterend uit 1939, heeft dit nog nèt oud-koloniale hotel korte tijd als verbanningsoord gediend voor Soekarno en andere verzetsleiders vlak vóór de soevereiniteitsoverdracht, die er, getuige enkele bewaard gebleven foto’s, niet onplezierig vertoefden. Ook later diende het nogal eens als verblijf voor hoogwaardigheidsbekleders zoals in 1972 toen Koningin Juliana en Prins Bernhard er in suite no. 4 verbleven. Deze kamer wilden wij natuurlijk graag betrekken, maar er stond slechts één tweepersoonsbed, wat Paul en ik nu weer nèt iets te ver vonden gaan. Een jaar eerder hadden we het niet in ons hoofd gehaald hier een kamer te huren toen die omgerekend fl. 75,- per nacht had moeten kosten, maar door de lage rupiah betaalden wij nu slechts fl.16,-.

Geplaatst in Het Wilde Westen van Indonesië @ 06 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

De volgende ochtend toen we in de lounge aan het ontbijt zaten, verscheen Mahdi met een andere chauffeur dan Yon. Deze kon niet weg, zo vertelde Mahdi, want juist die nacht was zijn zus overleden, een zeer onwaarschijnlijk verhaal vooral in het licht van Yon’s twijfel de avond ervoor; maar nadat we de gemaakte afspraken nog eens bestendigd hadden, was zijn vervanging voor ons verder geen probleem. Alleen rookte Adam en moesten er dus sigaretten voor hem gekocht worden, uiteraard op onze kosten.

Geplaatst in Het Wilde Westen van Indonesië @ 05 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

Bij de bagageband werden we aangesproken door een jongeman met de naam Mahdi en nadat we onze barang-barang (bagage) hadden teruggevonden volgden we hem naar een auto die ons naar het uit de Bill Dalton gids gekozen hotel Seulawa bracht. Mahdi had er wel oren naar om voor ons een trip te regelen (geld te verdienen dus) en kwam ons op de kamer uit de doeken doen wat de mogelijkheden waren. Voor Rp 200.000 per dag zou hij een ruime airco Toyota van de zaak regelen die ons in 3 a 4 dagen naar het Tobameer zou brengen. Nadat we hadden afgesproken dat we de volgende dag eerst een rondrit in de buurt van Banda Aceh zouden maken, liepen we nog wat door deze stad die ons, vanwege z'n ietwat westernachtige karakter, sterk aan Rantepao in Zuid-Sulawesi deed denken. Daarna ben ik de was gaan doen en heb ik het dagboek bijgewerkt terwijl Paul een middagdutje deed.

Geplaatst in Het Wilde Westen van Indonesië @ 04 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

Op vrijdag 2 oktober 1998 zaten we in een Swissair toestel dat een tussenlanding op Kloten airport, Zürich maakte. Nadat we daar de tijd hadden gedood met het bekijken van de tax free shops met voornamelijk (koekoeks)klokken, kaas, speeldozen en chocolade ging de tocht na vijf uur verder richting Singapore. Daar stapten de meeste passagiers uit en kwam er slechts een handvol weer aan boord, voornamelijk Aziaten die evenals wij Jakarta als eindbestemming hadden. Na de paspoortcontrole was het ook nu weer goed opletten geblazen, want een aankomst in Jakarta is altijd chaotisch: de vermoeienissen van de reis, de drukte van het vliegveld, de plotselinge hitte, het zijn allemaal faktoren waardoor je je op dat moment niet bepaald relaxed voelt. Bovendien moet je in alle onderhandelingen waarbij geld te pas komt omschakelen in rupiah’s en op je hoede zijn om niet meteen al opgelicht te worden.

Geplaatst in Het Wilde Westen van Indonesië @ 03 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

Thuisgekomen van een eerste kennismaking met Indonesië in juli/augustus 1997 leek het land vaker dan ooit in het wereldnieuws te staan. Zo waren er grootschalige bosbranden die waren ontstaan door een combinatie van langdurige droogte en slash- and burn praktijken, waardoor op Sumatra en Borneo een gebied in de as was gelegd zo groot als heel Nederland. De dreigende hongersnood als gevolg van de mislukte rijstoogst en de daaruit voortvloeiende onvrede onder het volk liep uiteindelijk uit op massale rampokpartijen waarbij de Chinese middenstand het zwaar moest ontgelden.

Geplaatst in Het Wilde Westen van Indonesië @ 02 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

Omdat mij gevraagd werd een introductieverhaaltje te schrijven voor mijn eerste verhalenreeks op deze site heb ik de laatste dagen lopen piekeren wat daar nu zoal in zou moeten staan. Ik begrijp wel dat de lezer wat meer van de auteur zou willen weten en hoe die in dat verre land verzeild is geraakt. Maar nadat ik enige tijd al achter mijn oren krabbend achter mijn PC had gezeten zonder dat er een woord op het scherm was verschenen kwam ik op het idee om mezelf een hoop leed te besparen en de hulp van mijn reisgenoot uit dit verhaal in te roepen, omdat hij misschien iets over mij kan zeggen wat mezelf niet zo makkelijk af gaat:

Geplaatst in Het Wilde Westen van Indonesië @ 01 januari 2005 00:10 door Jeroen · link · 0 reacties

OVER DIT BLOG

Voeg dit blog toe aan je email, je eigen blog, MySpace, Facebook, of waar dan ook via AddThis: